ते त्वां देवाः सगन्धर्वा ऋषयश्च महाद्युते । प्रसादयन्ति चेन्द्राणी नहुषाय प्रदीयताम्
हे तेजस्वी, देव, गंधर्व आणि ऋषी तुझी विनंती करतात की इंद्राणीला नहुषाकडे द्यावं.
इन्द्राद्विशिष्टो नहुषो देवराजो महाद्युतिः । वृणोत्विमं वरारोहा भर्तृत्वे वरवर्णिनी
नहुष हा तेजस्वी देवांचा राजा असून इंद्रापेक्षा श्रेष्ठ आहे. म्हणून, ही सुंदर व श्रेष्ठ वर्णाची स्त्री त्याला पती म्हणून निवडावी.
एवमुक्ते तु सा देवी बाष्पमुत्सृज्य सस्वनम् । उवाच रुदती दीना बृहस्पतिमिदं वचः
असं ऐकून ती देवी मोठ्याने रडत, डोळ्यातून अश्रू सोडत, बृहस्पतींना दुःखी होऊन म्हणाली.
नाहमिच्छामि नहुषं पतिं देवर्षिसत्तम। शरणागतास्मि ते ब्रहंस्त्रायस्व महतो भयात्
मला नहुष हा पती म्हणून नको आहे, हे देवर्षी श्रेष्ठ. मी तुझ्या आश्रयाला आले आहे; या मोठ्या भीतीतून तू मला तुझ्या ब्रह्मतेजाने वाचव.
शरणागतं न त्यजेयमिन्द्राणि मम निश्चयः। धर्मज्ञां सत्यशीलां च न त्यजेयमनिन्दिते
जो माझ्या आश्रयाला आला, त्याला मी कधीच टाकणार नाही, हे इंद्राणी, हा माझा निश्चय आहे. धर्म जाणणाऱ्या, सत्य बोलणाऱ्या स्त्रीला मी कधीच सोडणार नाही, हे निष्कलंक.
नाकार्यं कर्तुमिच्छामि ब्राह्मणः सन्विशेषतः । श्रुतधर्मा सत्यशीलो जानन्धर्मानुशासनम्
मी चुकीचं कधीच करणार नाही, विशेषतः ब्राह्मण म्हणून. वेदधर्म जाणणारा, सत्य आचरण करणारा आणि धर्माचं ज्ञान असलेला माणूस चुकीचं वागू नये.
नाहमेतत्करिष्यामि गच्छध्वं वै सुरोत्तमाः । अस्मिंश्चार्थे पुरा गीतं ब्रह्मणा श्रूयतामिदम्
मी हे करणार नाही; तुम्ही सर्व श्रेष्ठ देवांनो, इथून निघा. या बाबतीत ब्रह्मदेवांनी पूर्वी सांगितलेले एक वचन आहे, ते ऐका.
न तस्य बीजं रोहति रोहकाले न तस्य वर्षं वर्षति वर्षकाले। भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे न स त्रातारं लभते त्राणमिच्छन्
त्याचे बी योग्य वेळी उगवत नाही; त्याच्या वेळेला पाऊस पडत नाही. जो भीतीने शत्रूला काही देतो, त्याला संकटात कोणीच मदत करत नाही.
मोघमन्नं विन्दति चाप्यचेताः स्वर्गाल्लोकाद्धश्यति नष्टचेष्टः। भीतं प्रपन्नं प्रददाति यो वै न तस्य हव्यं प्रतिगृह्णन्ति देवाः
जो माणूस दुर्लक्ष करतो, त्याला मिळणारे अन्न व्यर्थ ठरते; त्याचे प्रयत्न फुकट जातात आणि तो स्वर्गातून खाली पडतो. जो भीतीने शत्रूला काही देतो, त्याच्या यज्ञातील अर्पण देवता स्वीकारत नाहीत.
प्रमीयते चास्य प्रजा ह्यकाले सदा विवासं पितरोऽस्य कुर्वते। भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे सेन्द्रा देवाः प्रहरन्त्यस्य वज्रम्
त्याच्या संततीचे अकाली नाश होते आणि त्याचे पूर्वज त्याला कायम घराबाहेर फिरवत राहतात. जो भीतीने शत्रूला काही देतो, त्याच्यावर इंद्रासह सर्व देवता वज्राचा प्रहार करतात.
एतदेवं विजानन्वै न दास्यामि शचीमिमाम्। इन्द्राणीं विश्रुतां लोके शक्रस्य महिषीं प्रियां
हे सर्व जाणून मी ही शची, जी जगात प्रसिद्ध आहे आणि इंद्राची प्रिय राणी आहे, देणार नाही.
अस्या हितं भवेद्यच्च मम चापि हितं भवेत्। क्रियतां तत्सुरश्रेष्ठा नहि दास्याम्यहं शचीम्
तिच्या आणि माझ्या हिताचे जे काही असेल ते करा, हे श्रेष्ठ देवांनो; पण मी शची देणार नाही.
अथ देवाः सगन्धर्वा गुरुमाहुरिदं वचः। कथं सुनीतं नु भवेन्मन्त्रयस्व बृहस्पते
मग देव आणि गंधर्वांनी आपल्या गुरूंना विचारले, 'हे बृहस्पती, हे योग्य कसे साध्य करता येईल, याचा उपाय सांगा.'
नहुषं याचतां देवी किंचित्कालान्तरं शुभा। इन्द्राणि हितमेतद्धि तथाऽस्माकं भविष्यति
देवीने नहुषाकडे थोडा वेळ मागावा; हे इंद्राणीच्या हिताचे आहे आणि आमच्या सगळ्यांसाठीही तेच योग्य ठरेल.
बहुविघ्नः सुराः कालः कालः कालं नयिष्यति। गर्वितो बलवांश्चापि नहुषो वरसंश्रयात्
खूप अडथळे येतील, हे देवांनो; काळ एकमेकांवर जाईल. वरामुळे नहुष गर्विष्ठ आणि बलवान होईल.
ततस्तेन तथोक्ते तु प्रीता देवास्तथाब्रुवन्। ब्रह्मन्साध्विदमुक्तं ते हितं सर्वं दिवौकसाम्
त्यांनी असे सांगितल्यावर आनंदी झालेल्या देवांनी म्हटले, 'ब्रह्मदेवा, तुम्ही जे सांगितले ते सर्व देवांचे हिताचे आहे.'
एवमेतद्द्विजश्रेष्ठ देवी चेयं प्रसाद्यताम्। ततः समस्ता इन्द्राणीं देवाश्चाग्निपुरोगमाः
हे श्रेष्ठ द्विजा, तसेच होवो; देवीला समजावून घ्या. मग सर्व देव, अग्नीच्या पुढे, इंद्राणीला भेटायला गेले.
त्वया जगदिदं सर्वं धृतं स्थावरजङ्गमम्। एकपत्न्यसि सत्या च गच्छस्व नहुषं प्रति
तुझ्यामुळे हे सर्व चराचर जग टिकून आहे. तू एकपत्नीव्रता आणि सत्यव्रती आहेस; आता नहुषाकडे जा.
क्षिप्रं त्वामभिकामश्च विनशिष्यति पापकृत्। नहुषो देवि शक्रश्च सुरैश्वर्यमवाप्स्यति
देवी, जो तुझ्यावर वाईट हेतूने डाव ठेवतो, तो लवकरच नष्ट होईल; नहुष आणि शक्र पुन्हा देवांचे राज्य मिळवतील.
एवं विनिश्चयं कृत्वा इन्द्राणी कार्यसिद्धये। अभ्यगच्छत सव्रीडा नहुषं घोरदर्शनम्
अशी ठाम कल्पना करून, आपले कार्य साध्य व्हावे म्हणून लाजत-लाजत इंद्राणी त्या भयंकर दिसणाऱ्या नहुषाकडे गेली.
दृष्ट्वा तां नहुषश्चापि वयोरूपसमन्विताम् । समहृष्यत दुष्टात्मा कामोपहतचेतनः
ती तरुण आणि सुंदर आहे हे पाहून, वासनाग्रस्त आणि दुष्ट मनाचा नहुष खूप आनंदी झाला.
अथ तामब्रवीद्दृष्ट्वा नहुषो देवराट् तदा। त्रयाणामपि लोकानामहमिन्द्रः शुचिस्मिते
मग तिला पाहून, त्या वेळी देवांचा राजा नहुष म्हणाला, 'तीनही लोकांत मीच इंद्र आहे, हे निर्मळ हास्य असलेल्या देवी.'
भजस्व मां वरारोहे पतित्वे वरवर्णिनि। एवमुक्ता तु सा देवी नहुषेण पतिव्रता
'सुंदर अंग असलेल्या आणि उज्ज्वल वर्णाच्या स्त्री, मला पती म्हणून स्वीकार.' असे नहुषाने सांगितल्यावर, पतिव्रता देवी—
प्रावेपत भयोद्विग्ना प्रवाते कदली यथा। प्रणम्य सा हि ब्रह्माणं शिरसा तु कृताञ्जलिः
भीतीने थरथर कापू लागली, जशी वाऱ्यात केळीचे झाड थरथरते; तिने डोकं झुकवून, हात जोडून ब्रह्मदेवांना वंदन केले.
देवराजमथोवाच नहुषं घोरदर्शनम् । कालमिच्छाम्यहं लब्धुं त्वत्तः कंचित्सुरेश्वर
देवराजाने त्या भयंकर दिसणाऱ्या नहुषाला म्हटले, "हे देवांचा अधिपती, मला तुझ्याकडून थोडा वेळ हवा आहे."
न हि विज्ञायते शक्रः किं वा प्राप्तः क्व वा गतः। तत्त्वमेतत्तु विज्ञाय यदि न ज्ञायते प्रभो
"शक्र कुठे आहे, त्याला काय झाले, किंवा तो कुठे गेला हे कोणालाच माहीत नाही. हे सत्य शोधून काढ, प्रभो, जर ते कळू शकले नाही तर."
ततोऽहं त्वामुपस्थास्ये सत्यमेतद्ब्रवीमि ते। एवमुक्तः स इन्द्राण्या नहुषः प्रीतिमानभूत्
"त्याच्या नंतर मी तुझी सेवा करीन—हे मी तुला खरं सांगतो." इंद्राणीने असे म्हटल्यावर नहुषाला आनंद झाला.
एवं भवतु सुश्रोणि यथा मामिह भाषसे। ज्ञात्वा चागमनं कार्यं सत्यमेतदनुस्मरेः
"जशी तू इथे माझ्याशी बोललीस, तसेच होईल, सुंदर नितंबिनी. त्याच्या येण्याचे कारण समजून घे आणि हे सत्य लक्षात ठेव."
नहुषेण विसृष्टा च निश्चक्राम ततः शुभा। बृहस्पतिनिकेतं च सा जगाम यशस्विनी
नहुषाने परवानगी दिल्यावर, ती शुभ्र स्त्री तिथून निघून, यशस्विनी बृहस्पतीच्या निवासस्थानी गेली.
तस्याः संश्रुत्य च वचो देवाश्चाग्निपुरोगमाः । चिन्तयामासुरेकाग्राः शक्रार्थं राजसत्तम
तिचे शब्द ऐकून, अग्नीच्या पुढाकाराने सर्व देवांनी, राजसत्तम, शक्रासाठी एकाग्रतेने विचार केला.