तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः । स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः
राजा, ज्या अरण्यात तो पडलेला होता, तिथे भीतीने इंद्राने पाहिले की, सुतार आपली हत्यारे तयार करत होता.
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः । क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम
पाकशासनाने त्याला पाहून पटकन सांगितले: "लवकर त्याच्या मुळे छाट, माझे म्हणणे पाळ."
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति। कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम्
"ही कुऱ्हाड फार मजबूत आहे, ती तुटणार नाही; पण मी असा पापाचा काम करायला तयार नाही, जे सज्जनांनी नाकारले आहे."
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम। मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति
"घाबरू नकोस; लवकर माझे म्हणणे कर. माझ्या कृपेने तुझे शस्त्र वज्रासारखे बलवान होईल."
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै। एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे
"आपण कोण आहात आणि हे भयंकर कृत्य का करत आहात? मला खरी गोष्ट जाणून घ्यायची आहे; कृपया सगळे सांगावे."
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते। कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय
"मी इंद्र, देवांचा राजा आहे — हे जाणून ठेव, सुतारा. मी सांगितल्याप्रमाणे कर, येथे विचार करू नकोस."
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै
"त्रिशिरा माझ्यामुळेच पडला आहे, हे तू जाण, ज्ञानी सुतारा."
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा। ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते
"शक्रा, असे क्रूर कृत्य करून तुला लाज वाटत नाही का? ऋषीपुत्राचा वध केल्यावर तुला ब्रह्महत्या या पापाची भीती नाही का?"
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम्। शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया
"नंतर मी शुद्धीसाठी कठीण तप करीन; हा महाशक्तिशाली शत्रू मी वज्राने मारला आहे."
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै। क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव
"आत्ताही मी अस्वस्थ आहे, सुतारा, आणि त्याची भीती वाटते; लवकर त्याच्या मुळे छाट, मी तुला वर देईन."
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः । एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम्
माणसं यज्ञात जनावराचं डोकं भाग म्हणून अर्पण करतील; हे माझं तुझ्यावरचं उपकार आहे, सुतार. लवकर माझं आवडेल तसं कर.
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा। शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा
महेंद्राचं हे बोल ऐकून, त्या सुतारानं कुऱ्हाडीने त्रिशिराचं डोकं कापलं.
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ। कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः
ती डोकं कापल्यावर, त्या डोक्यांतून अंड्यातून जन्मणारे पक्षी बाहेर आले—कपींजल, तित्तिर आणि कलविंक, असे सगळे.
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च। तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः
ज्या डोक्याने तो वेद शिकला आणि सोम प्यायचा, त्या वाकड्या डोक्यातून पटकन कपींजल बाहेर आले.
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते। तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव
पांडवा, ज्या डोक्याने तो सगळ्या दिशांना बघायचा, जणू काही त्या पितोय, त्या वाकड्या डोक्यातून तित्तिर बाहेर आले.
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा। कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ
भरतश्रेष्ठा, त्रिशिराचं जे डोकं मद्यपानात गुंतलेलं होतं, त्या डोक्यातून कलविंक आणि घार बाहेर आले.
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ। `तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः
मग ती डोकं कापल्यावर, मगवान निर्भय झाला आणि सुताराला वर देऊन, देवांचा स्वामी आनंदित झाला.
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ। मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा
तो देव स्वर्गात गेला आणि सुतार आपल्या घरी परतला. शत्रू मारल्यावर आपलं काम झालं असं त्याला वाटलं.
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित्। अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम्
सुतार घरी गेल्यावर कुणालाही काही सांगितलं नाही; म्हणून एक वर्षभर त्याच्या कृत्याची कुणालाच खबर नव्हती.
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो। तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति
मग एक वर्ष पूर्ण झाल्यावर, पशुपतीचे जीव मगवानावर ओरडले—'आमचा स्वामी ब्रह्महत्यारा आहे.'
तत इन्द्रो व्रतं घोरमाचरत्पाकशासनः। तपसा च सुसंयुक्तः सह देवैर्मरुद्गणैः
तेव्हा पाकशासन इंद्रानं कठोर व्रत घेतलं आणि देव व मरुतांसोबत कडक तपस्या केली.
समुद्रेषु पृथिव्यां च वनस्पतिषु स्त्रीषु च। विभज्य ब्रह्महत्यां च तान्वरैरप्ययोजयत्
त्याने ब्रह्महत्येचा दोष समुद्र, पृथ्वी, झाडं आणि स्त्रियांमध्ये वाटला आणि त्यांना वर देऊन तो दोष त्यांच्यावर ठेवला.
वरदस्तु वरं दत्त्वा पृथिव्यै सागराय च। वनस्पतिभ्यः स्त्रीभ्यश्च ब्रह्महत्यां नुनोद ताम्
पृथ्वीला आणि समुद्राला, झाडांना आणि स्त्रियांनाही वर देऊन, त्याने ब्रह्महत्येचा दोष त्यांच्यावर सोपवला.
ततस्तु शुद्धो भगवान्देवैर्लोकैश्च पूजितः । इन्द्रस्थानमुपातिष्ठत्पूज्यमानो महर्षिभिः
मग तो भगवंत शुद्ध झाला, देव आणि लोकांनी त्याचा सन्मान केला, आणि तो इंद्रपदावर विराजमान झाला, महर्षी त्याची पूजा करू लागले.
त्वष्टा प्रजापतिः श्रुत्वा शक्रेणाथ हतं सुतम्। क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत्
तव्हा प्रजापती त्वष्ट्यानं ऐकलं की त्याचा मुलगा शक्रानं मारला, रागानं डोळे लाल करून तो म्हणाला—
तप्यमानं तपो नित्यं क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम्। विनाऽपराधेन यतः पुत्रं हिंसितवान्मम
माझा मुलगा, जो नेहमी तप करत होता, संयमी, शांत आणि इंद्रियांवर विजय मिळवलेला, त्याचं काहीही चुकलं नव्हतं तरीसुद्धा तू त्याला मारलंस.
तस्माच्छक्रविनाशाय वृत्रमुत्पादयाम्यहम्। लोकाः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं महम् । स च पश्यतु देवेन्द्रो दुरात्मा पापचेतनः
म्हणूनच, शक्राचा नाश करण्यासाठी मी वृत्र निर्माण करतो. सगळ्या लोकांनी माझं सामर्थ्य आणि माझ्या तपाचं बळ पाहावं, आणि तो दुष्ट, पापी इंद्रही ते पाहो.
उपस्पृश्य ततः क्रुद्धस्तपस्वी सुमहायशाः । अग्नौ हुत्वा समुत्पाद्य घोरं वृत्रमुवाच ह
मग तो क्रोधानं भरलेला, मोठ्या कीर्तीचा तपस्वी, स्नान करून, अग्नीत होम केला आणि भीषण वृत्र निर्माण करून त्याला बोलला.
इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रभावात्तपसो मम। सोऽवर्घत दिवं स्तब्ध्वा सूर्यवैश्वानरोपमः
इंद्राचा शत्रू, माझ्या तपाच्या सामर्थ्याने तुझं बळ वाढू दे! असं म्हणून त्याने आकाश अडवलं आणि सूर्यासारखा, अग्नीसारखा तेजस्वी उभा राहिला.
किं करोमीति चोवाच कालसूर्य इवोदितः। शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः
तो काळसूर्यासारखा प्रकट झाला आणि म्हणाला, 'मी काय करू?' त्याला 'इंद्राचा वध कर' असं सांगितल्यावर तो तिन्ही लोकांत गेला.