यत्ते कार्यं महाभाग क्रियतां तदनन्तरम् । संपूज्याप्सरसः शक्रो विसृज्य च महामतिः
हे महाभाग, आता तुझे पुढचे काम कर. शक्राने त्या अप्सरांचे आदरपूर्वक स्वागत करून त्यांना परत पाठवले आणि स्वतः विचारात मग्न झाला.
चिन्तयामास तस्यैव वधोपायं युधिष्ठिर। स तूष्णीं चिन्तयन्वीरो देवराजः प्रतापवान्
मग, युधिष्ठिरा, त्याला मारण्याचा उपाय काय असेल याचा विचार करायला लागला. तो वीर आणि तेजस्वी देवेंद्र मनात शांतपणे विचार करू लागला.
विनिश्चितमतिर्धीमान्वधे त्रिशिरसोऽभवत्। वज्रमस्य क्षिपाम्यद्य स क्षिप्रं नभविष्यति
ठाम निर्धार करून आणि बुद्धीने विचार करून, त्याने त्रिशिराचा वध करायचे ठरवले: "आज मी माझा वज्र त्याच्यावर फेकणार आणि तो नक्कीच वाचणार नाही."
शत्रुः प्रवृद्धो नोपेक्ष्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा। शास्त्रबुद्ध्या विनिश्चित्य कृत्वा बुद्धिं वधे दृढाम्
शत्रू कितीही दुर्बल असला, पण तो वाढला असेल तर बलवानाने त्याची उपेक्षा करू नये; शास्त्राच्या बुद्धीने नीट विचार करून, त्याच्या नाशासाठी मन घट्ट करावे.
अथ वैश्वानरनिभं घोररूपं भयावहम्। मुमोच वज्रं संक्रुद्धः शक्रस्त्रिशिरसं प्रति
मग इंद्र प्रचंड रागावून, अग्नीप्रमाणे भयंकर आणि भीतीदायक रूप असलेला वज्र त्रिशिरावर सोडला.
स पपात हतस्तेन वज्रेण दृढमाहतः। पर्वतस्येव शिखरं प्रणुन्नं मेदिनीतले
त्या वज्राने जोरात घाव बसल्यामुळे तो खाली कोसळला, जणू काही डोंगराचे शिखरच जमिनीवर पडले.
तं तु वज्रहतं दृष्ट्वा शयानमचलोपमम्। न शर्म लेभे देवेन्द्रो दीपिततस्तस्य तेजसा
वज्राने घायाळ होऊन तो पर्वतासारखा निश्चल पडलेला पाहून, त्याच्या तेजामुळे इंद्राला काहीच समाधान मिळाले नाही.
हतोऽपि दीप्ततेजाः स जीवन्निव हि दृश्यते। घातितस्य शिरांस्याजौ जीवन्तीवाद्भुतानि वै
तो मारला गेला तरी त्याचे तेज इतके प्रखर होते की, तो जिवंत असल्यासारखा दिसत होता; रणांगणात त्याची छाटलेली मुळेही जिवंत वाटत होती.
शिरांसि तस्याजायन्त त्रीण्येव शकुनास्त्रयः। तित्तिरिः कलविङ्कश्च तथैव च कपिञ्जलः । विश्वरूपशिरांस्येव जायन्ते तानि भारत
त्याच्या शरीरातून तीन मुळे निर्माण झाल्या, जणू तीन पक्षीच — तित्तिर, कलविंका आणि कपिंजल; जसे विश्वरूपाच्या मुळे निर्माण झाली तशाच या दिसत होत्या, हे भारत.
ततोऽतिभीतगात्रस्तु शक्र आस्ते विचारयन्। अथाजगाम परशुं स्कन्धेनादाय वर्धकिः
मग फार भीतीने थरथरत इंद्र तिथे बसून विचार करू लागला; तेवढ्यात एक सुतार खांद्यावर कुऱ्हाड घेऊन आला.
तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः । स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः
राजा, ज्या अरण्यात तो पडलेला होता, तिथे भीतीने इंद्राने पाहिले की, सुतार आपली हत्यारे तयार करत होता.
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः । क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम
पाकशासनाने त्याला पाहून पटकन सांगितले: "लवकर त्याच्या मुळे छाट, माझे म्हणणे पाळ."
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति। कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम्
"ही कुऱ्हाड फार मजबूत आहे, ती तुटणार नाही; पण मी असा पापाचा काम करायला तयार नाही, जे सज्जनांनी नाकारले आहे."
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम। मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति
"घाबरू नकोस; लवकर माझे म्हणणे कर. माझ्या कृपेने तुझे शस्त्र वज्रासारखे बलवान होईल."
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै। एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे
"आपण कोण आहात आणि हे भयंकर कृत्य का करत आहात? मला खरी गोष्ट जाणून घ्यायची आहे; कृपया सगळे सांगावे."
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते। कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय
"मी इंद्र, देवांचा राजा आहे — हे जाणून ठेव, सुतारा. मी सांगितल्याप्रमाणे कर, येथे विचार करू नकोस."
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै
"त्रिशिरा माझ्यामुळेच पडला आहे, हे तू जाण, ज्ञानी सुतारा."
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा। ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते
"शक्रा, असे क्रूर कृत्य करून तुला लाज वाटत नाही का? ऋषीपुत्राचा वध केल्यावर तुला ब्रह्महत्या या पापाची भीती नाही का?"
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम्। शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया
"नंतर मी शुद्धीसाठी कठीण तप करीन; हा महाशक्तिशाली शत्रू मी वज्राने मारला आहे."
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै। क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव
"आत्ताही मी अस्वस्थ आहे, सुतारा, आणि त्याची भीती वाटते; लवकर त्याच्या मुळे छाट, मी तुला वर देईन."
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः । एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम्
माणसं यज्ञात जनावराचं डोकं भाग म्हणून अर्पण करतील; हे माझं तुझ्यावरचं उपकार आहे, सुतार. लवकर माझं आवडेल तसं कर.
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा। शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा
महेंद्राचं हे बोल ऐकून, त्या सुतारानं कुऱ्हाडीने त्रिशिराचं डोकं कापलं.
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ। कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः
ती डोकं कापल्यावर, त्या डोक्यांतून अंड्यातून जन्मणारे पक्षी बाहेर आले—कपींजल, तित्तिर आणि कलविंक, असे सगळे.
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च। तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः
ज्या डोक्याने तो वेद शिकला आणि सोम प्यायचा, त्या वाकड्या डोक्यातून पटकन कपींजल बाहेर आले.
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते। तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव
पांडवा, ज्या डोक्याने तो सगळ्या दिशांना बघायचा, जणू काही त्या पितोय, त्या वाकड्या डोक्यातून तित्तिर बाहेर आले.
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा। कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ
भरतश्रेष्ठा, त्रिशिराचं जे डोकं मद्यपानात गुंतलेलं होतं, त्या डोक्यातून कलविंक आणि घार बाहेर आले.
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ। `तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः
मग ती डोकं कापल्यावर, मगवान निर्भय झाला आणि सुताराला वर देऊन, देवांचा स्वामी आनंदित झाला.
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ। मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा
तो देव स्वर्गात गेला आणि सुतार आपल्या घरी परतला. शत्रू मारल्यावर आपलं काम झालं असं त्याला वाटलं.
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित्। अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम्
सुतार घरी गेल्यावर कुणालाही काही सांगितलं नाही; म्हणून एक वर्षभर त्याच्या कृत्याची कुणालाच खबर नव्हती.
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो। तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति
मग एक वर्ष पूर्ण झाल्यावर, पशुपतीचे जीव मगवानावर ओरडले—'आमचा स्वामी ब्रह्महत्यारा आहे.'