यथैव पाण्डवास्तुभ्यं तथैव भवतो ह्यहम्। अनुमान्यं च पाल्यं च भक्तं च भज मां विभो
‘जसा मी पांडवांसाठी आहे, तसाच तुझ्यासाठीही आहे. मला मान्यता दे, माझी काळजी घे आणि मला आपलंसं कर, प्रभो.'
कृतमित्यब्रवीच्छल्यः किमन्यत्क्रियतामिति। कृतमित्येव गान्धारिः प्रत्युवाच पुनःपुनः
‘झालं,’ असं शल्य म्हणाला. ‘आता आणखी काय करायचं?’ गान्धारीनेही पुन्हा पुन्हा ‘झालं’ असं उत्तर दिलं.
गच्छ दुर्योधन पुरं स्वकमेव नरर्षभ । अहं गमिष्ये द्रुष्टुं वै युधिष्ठिरमरिंदमम्
‘दुर्योधन, तू आपल्या नगरात जा, हे नरश्रेष्ठ. मी युधिष्ठिर, शत्रूंचा संहार करणारा, त्याला भेटायला जाईन.'
दृष्ट्वा युधिष्ठिरं राजन्क्षिप्रमेष्ये नराधिप । अवश्यं चापि द्रष्टव्यः पाण्डवः पुरुषर्षभः
‘राजा, युधिष्ठिराला भेटून मी लवकरच परत येईन, हे नराधिपा. तो पांडव, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, नक्कीच भेटायलाच हवा.'
क्षिप्रामागम्यतां राजन्पाण्डवं वीक्ष्य पार्थिव । त्वय्यधीनाः स्म राजेन्द्र वरदानं स्मरस्व नः
‘राजा, पांडवाला पाहून लवकर परत ये, हे पृथ्वीच्या राज्या. आम्ही तुझ्यावर अवलंबून आहोत—आमच्याशी दिलेला शब्द लक्षात ठेव.'
क्षिप्रमेष्यामि भद्रं ते गच्छस्व स्वपुरं नृप। ` दृष्ट्वा तु पाण्डवान्राजन्न मिथ्या कर्तुमुत्सहे
‘मी लवकरच परत येईन—तुला शुभेच्छा! आपल्या नगरात जा, राजा. पांडवांना भेटल्यावर मी खोटं वागू शकत नाही, राजा.'
पर्यष्वजेतामन्योन्यं शल्यदुर्योधनावुभौ
शल्य आणि दुर्योधन यांनी एकमेकांना मिठी मारली.
स तथा शल्यमामन्त्र्य पुरायात्स्वकं पुरम्। शल्यो जगाम कौन्तेयानाख्यातुं कर्म तस्य तत्
शल्याला निरोप देऊन दुर्योधन आपल्या नगरात गेला; आणि शल्य आपल्या कृत्याची बातमी सांगायला कुंतीपुत्रांकडे गेला.
उपप्लाव्यं स गत्वा तु स्कन्धावारं प्रविश्य च। पाण्डवानथ तान्सर्वाञ्शल्यस्तत्र ददर्श ह
उपप्लव्य या ठिकाणी जाऊन, शिबिरात प्रवेश केल्यावर शल्याने सर्व पांडवांना तिथे पाहिले.
चिरात्तु दृष्ट्वा राजानं मातुलं समितिञ्जयम्। आसनेभ्यः समुत्पेतुः सर्वे सहयुधिष्ठिराः
बराच काळानंतर, सैन्य जिंकणाऱ्या आपल्या मामा राजाला पाहून, युधिष्ठिरासह सर्वजण आपल्या जागेवरून उठले.
तथा भीमार्जुनौ हृष्टौ स्वस्त्रीयौ च यमावुभौ । द्रौपदी च सुभद्रा च अभिमन्युश्च भारत
त्याचप्रमाणे भीम आणि अर्जुन आनंदित झाले, माद्रीचे दोन्ही पुत्र, द्रौपदी, सुभद्रा आणि अभिमन्यू हेही तिथे उपस्थित होते.
समेत्य च महापाहुं शल्यं पाण्डुसुतस्तदा । पाद्यमर्घ्यं च गां चैव प्रतिग्राह्य पुरोधसा
म्हणून पांडुपुत्रांनी बलाढ्य शल्याजवळ जाऊन, पुरोहिताकडून पाय धुण्याचे पाणी, अर्घ्य आणि गाय स्वीकारली.
कताञ्जलिरदीनात्मा धर्मात्मा शल्यमब्रवीत्। स्वागतं तेऽस्तु वै राजन्नेतदासनमास्यताम्
हात जोडून, निर्भय आणि धर्मनिष्ठ युधिष्ठिराने शल्याला म्हटले, 'राजा, तुझे स्वागत आहे, कृपया या आसनावर बस.'
ततो न्यषीदच्छल्यश्च काञ्चने परमासने । तत्र पाद्यथार्घ्यं च न्यवेदयत पाण्डवः
मग शल्य उत्तम सोन्याच्या आसनावर बसला आणि तिथे पांडवाने त्याला पाय धुण्याचे पाणी व अर्घ्य अर्पण केले.
दुःखस्यैतस्य महतो धार्तराष्ट्रकृतस्य वै। अवाप्स्यसि फलं राजन्हत्वा शत्रून्परन्तप
राजा, धृतराष्ट्रपुत्रांनी दिलेल्या या मोठ्या दुःखाचे फळ, शत्रूंना मारल्यानंतर तुला मिळेल.
विदितं ते महाराज लोकतन्त्रं नराधिप । तस्माल्लोककृतं किञ्चित्तव तात न विद्यते
महारााज, तुला जगाचा व्यवहार माहीत आहे; म्हणून, लोकांनी केलेली कोणतीही गोष्ट तुझ्या माहितीस बाहेर नाही, बाळा.
निवेद्य चार्घ्यं विधिवन्मद्रराजाय भारत। कुशलं पाण्डवोऽपृच्छच्छल्यं सर्वसुखावहम्
मद्रराजाला विधिपूर्वक अर्घ्य अर्पण केल्यावर, पांडवाने शल्याची कुशलता विचारली आणि त्याला सर्व सुखाची शुभेच्छा दिली.
स तैः परिवृतः सर्वैः पाण्डवैर्धर्मचारिभिः । आसने चोपविष्टः स शल्यः पार्थमथाब्रवीत्
धर्माचरण करणाऱ्या सर्व पांडवांनी वेढलेला, शल्य त्या आसनावर बसून पार्थाशी बोलू लागला.
कुशलं राजशार्दूल सर्वत्र कुरुनन्दन । अरण्यवासाद्दिष्ट्याऽसि विमुक्तो जयतां वर
राजसिंहा, कुरुवंशज, सर्वत्र सर्व काही ठीक आहे; सुदैवाने, तू वनवासातून मुक्त झालास, विजेत्यांमध्ये श्रेष्ठ.
दुष्करं ते कृतं राजन्निर्जने गहने वने। भ्रातृभिः सह कौन्तेय कृष्णाया चानयाऽनघ
राजा, निर्जन घनदाट वनात, भावंडांसह आणि कृष्णेसह, तू फार कठीण कार्य साध्य केलेस, पापरहित.
अज्ञातवासं घोरं च वसता दुष्करं कृतम् । दुःखमेव कुतः सौख्यं राज्यभ्रष्टस्य भारत
तू गुप्तवासाचा भयंकर काळही निभावला, हे फार कठीण होते; राज्य गमावलेल्या माणसाला सुख कुठून मिळणार? केवळ दुःखच होते.
सत्ये तपसि दाने च तव बुद्धिर्युधिष्ठिर । क्षमा दमश्चाहिंसा च सत्यं चैव युधिष्ठिर
युधिष्ठिरा, सत्य, तप आणि दान यांत तुझी बुद्धी स्थिर आहे; क्षमा, संयम, अहिंसा आणि सत्य हे तुझ्या अंगी आहेत.
अद्भुतश्च पुनर्लोकस्त्वयि राजन्प्रतिष्ठितः। मृदुर्वदान्यो ब्रह्मण्यो दान्तो धर्मपरायणः
राजा, पुन्हा एकदा हा अद्भुत जग तुझ्यात स्थिर झाला आहे; तू सौम्य, दयाळू, ब्राह्मणप्रिय, संयमी आणि धर्मनिष्ठ आहेस.
धर्मास्ते विदिता राजन्बहवो लोकसाक्षिकाः । सर्वं जगदिदं तात विदितं ते परन्तप
राजा, तुझे धर्म सर्वांना माहीत आहेत, आणि जग साक्षी आहे; हे सर्व जग तुला माहीत आहे, शत्रूंना जाळणारा.
मुदितश्च पुनर्लोकस्त्वयि राजन्प्रतिष्ठिते । दिष्ट्या कृच्छ्रमिदं राजन्पारितं भरतर्षभ
राजा, पुन्हा एकदा जग तुझ्यात स्थिर होऊन आनंदित आहे; सुदैवाने हे कठीण संकट पार पडले, भरतश्रेष्ठ.
दिष्ट्या पश्यामि राजेन्द्र धर्मात्मानं सहानुगम्। निस्तीर्णदुष्करं राजंस्त्वां धर्मनिचयं प्रभो
राजेंद्र, सुदैवाने मी तुला तुझ्या अनुयायांसह, धर्मात्मा, पाहतो आहे; हे कठीण संकट पार करून, तू धर्माचा खजिना आहेस, प्रभु.
ततोऽस्याकथयद्राजा दुर्योधनसमागमम्। तच्च शुश्रूषितं सर्वं वरदानं च भारत
मग राजाने दुर्योधनाशी झालेली भेट, तिथे ऐकलेली सगळी गोष्ट आणि दिलेली वरं याची सविस्तर हकिगत सांगितली.
सुकृतं ते कृतं राजन्प्रहृष्टेनान्तरात्मना । दुर्योधनस्य यद्वीर त्वया वाचा प्रतिश्रुतम्
राजा, तुझ्या मनापासून आनंदाने दुर्योधनाला दिलेलं वचन तू फार चांगलं केलंस, हे वीर.
एकं त्विच्छामि भद्रं ते क्रियमाणं महीपते । राजन्नकर्तव्यमपि कर्तुमर्हसि सत्तम
पण राजन, मला एकच गोष्ट हवी आहे, ती तू करावी. जरी ती करायची नसली तरी, उत्तम राजा म्हणून ती तू करायलाच हवीस.
मम त्ववेक्षया वीर शृणु विज्ञापयामि ते। भवानिह महाराज वासुदेवसमो युधि
हे वीर, माझ्या मनासाठी मी तुला सांगतो, ऐक. या युद्धात, राजन, तू इथे वासुदेवासारखा महान योद्धा असावा.