प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम्। सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान्
वृष्णिकुलातील कृष्ण जागा झाल्यावर, त्याने समोर बसलेला अर्जुन पाहिला आणि मग मागे वळून दुसऱ्याला पाहिले.
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ । तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः
त्याने दोघांचे योग्य स्वागत करून त्यांना सन्मान दिला आणि मग त्यांच्याकडून येण्याचे कारण विचारले.
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव। विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति
मग दुर्योधन हसत कृष्णाला म्हणाला, 'या संघर्षात, तू मला साथ द्यायला हवीस.'
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च। तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव
कारण तुझी मैत्री माझ्याशी आणि अर्जुनाशी सारखीच आहे, आणि माधव, तुझ्याशी आमचे नातेही एकसारखेच आहे.
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।। त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन
मी देखील माझ्याकडे येणाऱ्यांचा सन्मान करतो, जसे पूर्वीच्या सज्जनांनी केला. आणि आज, जनार्दन, तू या जगात सर्वांत श्रेष्ठ सत्पुरुष आहेस.
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय
तुला नेहमीच मान मिळतो आणि तू चांगले वर्तन नेहमी पाळतोस.
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः। दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः
तू आधी माझ्याकडे आला आहेस, यात मला काहीच शंका नाही. पण, राजन, मी सर्वप्रथम पार्थ धनंजयाला पाहिले.
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् । साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन
तू आधी आला आणि मी त्याला आधी पाहिले म्हणून, सुयोधन, मी दोघांनाही मदतीसाठी तयार आहे.
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः। तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः
परंपरेनुसार लहान मुलांना आधी बोलावायचे असते, म्हणून पार्थ धनंजयाला आधी निवडण्याचा हक्क आहे.
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत्। नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः
माझ्यासारख्या सामर्थ्यवान गवळ्यांची मोठी फौज आहे, ज्यांना 'नारायण' म्हणून ओळखले जाते आणि जे सर्व युद्धात पराक्रमी म्हणून प्रसिद्ध आहेत.
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः । अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः
हे अपराजित योद्धे एका बाजूच्या सैन्यात असू द्या; आणि मी एकटा, शस्त्र न घेता, युद्धात न लढता उभा राहीन.
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम्। तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः
पार्था, या दोघांपैकी तुला जे अधिक आवडते ते निवड. धर्माने तुलाच आधी निवडण्याचा हक्क आहे.
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः । तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः
हे जाणून, कुंतीपुत्रा, आणि पुन्हा पुन्हा विचार करून, तुला मदतीसाठी त्यांना किंवा सल्ल्यासाठी मला, जे हवे ते निवड.
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः। अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम्
कृष्णाने असे सांगितल्यावर, कुंतीपुत्र धनंजयाने युद्धात न लढणाऱ्या केशवाला निवडले.
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु । सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि
त्याने पापरहित, कधीही न वृद्ध होणाऱ्या, माणसांत जन्मलेल्या नारायणाला, सर्व क्षत्रियांपेक्षा आणि देव-दानवांपेक्षाही आधी निवडले.
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा । सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत
पण दुर्योधनाने ते सर्व सैन्य निवडले आणि हजारावर हजार अशा मोठ्या योद्ध्यांची फौज मिळवली.
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् । दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः
कृष्ण निवडला गेला हे कळल्यावर, दुर्योधन राजाला फार आनंद झाला आणि त्याने ते सर्व सैन्य घेतले.
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् । सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्। प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः
नंतर भीमासारखा बलाढ्य, बलवान रोहिणीपुत्राकडे गेला आणि त्याला आपले येण्याचे सर्व कारण सांगितले. त्यानंतर शौरिने धृतराष्ट्रपुत्राला हे शब्द सांगितले.
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति। यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा
तुला सर्व काही माहीत आहे, नरसिंहा, आणि काय घडावे हेही तुला ठाऊक आहे. मी पूर्वी विराटाच्या घरी विवाहप्रसंगी जे काही सांगितले होते, तेही.
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन। मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः
मी हृषीकेशाला वारंवार रोखून, कुरुनंदना, तुझ्या हितासाठी, हा संबंध दोन्ही बाजूंना सारखा आहे असे सांगितले, राजन.
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत। न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम्
पण केशवाने ते माझे बोलणे मान्य केले नाही; आणि मी कृष्णाशिवाय एक क्षणही राहू शकत नाही.
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै । इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह
मी ना पार्थाचा सहकारी आहे, ना दुर्योधनाचा; वासुदेवाचा विचार करून माझी ही ठाम बुद्धी आहे.
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते । गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ
तू भारत वंशात जन्मलेला आहेस, सर्व राजांनी सन्मानलेला आहेस. म्हणून, पुरुषश्रेष्ठा, तू क्षत्रिय धर्माने युद्ध करायला पुढे जा.
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम्। कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ
असं म्हणून त्याने हलायुधाला घट्ट मिठी मारली आणि महाबाहू कृष्णाला निरोप दिला, हे भरतश्रेष्ठा.
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः । कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा
मग धृतराष्ट्राचा पुत्र, राजन, कृतवर्म्याजवळ गेला; त्या वेळी कृतवर्म्याने त्याला एक अखिल सैन्याची अक्षौहिणी दिली.
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः । वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन्
त्या सर्व सैन्याने वेढलेला आणि भीमासोबत आनंदाने निघालेला कुरुनंदन आपल्या मित्रांना आनंद देत पुढे गेला.
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः । गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत्
तेव्हा पिवळ्या वस्त्रधारी, जगाचा स्रष्टा जनार्दन, दुर्योधन निघून गेल्यावर, मुकुटधारी अर्जुनाला म्हणाला.
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः । निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः
तू सर्वांना संपवायला समर्थ आहेस, यात काहीच शंका नाही; पण पुरुषश्रेष्ठा, मीही एकटाच त्यांना संपवू शकतो.
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति। यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः
पण तुला जगात कीर्ती मिळेल, आणि ती कीर्ती तुझ्याकडे येईल; मलाही कीर्ती हवी आहे, म्हणून मी तुला निवडलं आहे.
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा। चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति
माझ्या मनात नेहमीच इच्छा होती की तू माझा सारथ्य करावास; ही माझी जुनी इच्छा तू पूर्ण करावी.