ततोऽब्रवीद्धर्मसुतः प्रहस्य क्षिप्रं गत्वा ब्रूहि सुयोधनं तम्। पितामहः शान्तनवो ब्रवीतु पूर्णो न पूर्णोऽद्य त्रयोदशो नः
तेव्हा धर्मपुत्र हसून म्हणाला, 'लवकर जा आणि त्या सुयोधनाला सांग, शांतनूचा पुत्र भीष्म सांगेल की आमचं त्रयोदशं वर्ष पूर्ण झालं की नाही.'
संवत्सरात्ते तु धनञ्जयेन विष्फारितं गाण्डिवमाजिमध्ये। पूर्णो न पूर्णो न इति ब्रवीतु यदस्य सत्यं मम तत्प्रमाणम्
धनंजयाने युद्धात गाण्डीव उचललं तेव्हा वर्ष पूर्ण झालं होतं की नाही, हे भीष्म ठरवेल; तो जे खरं सांगेल, तेच माझ्यासाठी प्रमाण आहे.
तेनैवमुक्तः स निवृत्य दूतो दुर्योधनं प्राप्य शशंस तत्त्वम्
असं सांगितल्यावर, तो दूत परत गेला आणि दुर्योधनाला सगळी गोष्ट सांगितली.
समेत्य दूतेन स राजपुत्रो दुर्योधनो मन्त्रयामास तत्र। भीष्मेण कर्णेन कृपेण चैव द्रोणेन भूरिश्रवसा च सार्धम्
दूताशी भेटल्यानंतर, दुर्योधन त्या ठिकाणी भीष्म, कर्ण, कृप, द्रोण आणि भूरिश्रवा यांच्याशी चर्चा करू लागला.
संमन्त्र्य रात्रौ बहुभिः सुहृद्भि- र्भीष्मोऽब्रवीद्धार्तराष्ट्रं महात्मा । तीर्णप्रतिज्ञेन धनंजयेन विष्फारितं गाण्डिवमाजिमध्ये
रात्री अनेक मित्रांशी चर्चा करून, महान भीष्माने दुर्योधनाला सांगितलं, 'धनंजयाने आपली प्रतिज्ञा पूर्ण करून युद्धात गाण्डीव उचललं.'
नेच्छन्त्यसत्येन सुरेन्द्रलोकं पाण्डोः सुता ब्रह्मणश्चापि लोकम्। तथ्यं च ते पथ्यमहं ब्रवीमि स्वर्ग्यं यशस्यं परलोकपथ्यम्
पांडूचे पुत्र असत्य बोलून इंद्रलोक किंवा ब्रह्मलोकही मिळवू इच्छित नाहीत; मी तुला जे खरं आणि हिताचं आहे, जे स्वर्ग, कीर्ती आणि पुढील जगासाठी योग्य आहे, ते सांगतो.
कुन्तीसुतैस्त्वं समुपैहि सन्धिं भुङ्क्ष्व स्वराज्यं सह पाण्डवेयैः। युध्यस्व नोचेत्स्थिरबुद्धिराजौ कुन्तीसुतैर्यद्यपि राज्यमिच्छेः
कुंतीचे पुत्र आणि पांडव यांच्याशी मैत्री करून, त्यांच्यासोबत आपले राज्य सुखाने भोग. पण जर तुझा निर्धार युद्ध करण्याचाच असेल, तर त्यांच्याशी लढ. तरीही, तुला राज्य हवे असेल, तरी कुंतीपुत्रांशीच सामना करावा लागेल.
आन्तं न शक्यं कपटेन भोक्तुं राज्यं परेषां महतां बलीनाम्। जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समग्रं हतो भवान्भोक्ष्यति वज्रिलोकम्
बलाढ्य आणि सामर्थ्यवान दुसऱ्यांच्या राज्यावर फसवणुकीने अधिकार मिळवता येत नाही. शत्रूंना जिंकून मगच सर्व राज्याचा उपभोग घे, किंवा जर युद्धात मारला गेलास, तर इंद्रलोकात स्थान मिळेल.
हतोस्मि तैर्वा सुरलोकमेमि
जर मी त्यांच्यामुळे मारला गेलो, तर मी देवांच्या लोकात जाईन.
ते धार्तराष्ट्राः समयं निशम्य तीर्णप्रतिज्ञस्य धनंजयस्य संचिन्त्य सर्वे सहिताः सुहृद्भिः सपार्थिवाः स्वानि गृहाणि जग्मुः
धनंजयाने आपली प्रतिज्ञा पूर्ण केल्याचे ऐकून, सर्व धृतराष्ट्रपुत्र, आपले मित्र आणि इतर राजांसह विचार करून, आपापल्या घरी परतले.
ततस्त्रयोदशे वर्षे निवृत्ते पञ्च पाण्डवाः। उपप्लाव्ये विराटस्य वासं चक्रुः पुरोत्तमे
तेरावा वर्ष संपल्यावर, पाचही पांडवांनी विराटाच्या उत्तम उपप्लव्य नगरीत निवास केला.
दूतान्मित्रेषु सर्वेषु ज्ञातिसंबन्धिकेष्वपि। प्रेषयामास कौन्तेयो विराटश्च महीपतिः
कुंतीपुत्र आणि राजा विराट यांनी सर्व मित्र, नातेवाईक आणि आप्तेष्टांकडे दूत पाठवले.
तेषु तत्रोपविष्टेषु प्रेषितेषु ततस्ततः । तत्रागमन्महाबाहुर्वनमाली बलानुजः
तेथे सर्वजण बसले असताना, आणि दूत सर्व दिशांना पाठवले असताना, बलरामाचा धाकटा भाऊ, फुलांची माळ घातलेला, बलवान वीर तेथे आला.
तस्मिन्काले निशम्याथ दूतवाक्यं जनार्दनः। दयितं स्वस्त्रियं पुत्रं सुभद्रायाः सुमानितम्। अभिमन्युं समादाय रामेण सहितस्तदा
त्या वेळी, दूताचे बोलणे ऐकून, जनार्दनाने आपल्या लाडक्या बहीणीचा पुत्र, सन्मानित अभिमन्यू आणि रामासोबत तेथे जाण्याचे ठरवले.
सर्वयादवमुख्यैश्च संवृतः परवीरहा। शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्विराटनगरं ययौ
सर्व यादवांच्या प्रमुखांसह वेढलेला आणि शंख-डमरूच्या गजरात, शत्रूंचा संहार करणारा वीर विराटाच्या नगरीत गेला.
कृतवर्मा च हार्दिक्यो युयुधानश्च सात्यकिः। अनाधृष्टिस्तथाऽक्रूरः सांबो निशठ एव च। प्रद्युम्नश्च महाबाहुरुल्मुकश्च महाबलः
हृदिकपुत्र कृतवर्मा, युयुधान सात्यकी, अनाधृष्टी, अक्रूर, सांब, निशठ, महाबाहू प्रद्युम्न आणि महाबलवान उल्मुक हे सर्वही होते.
अभिमन्युमुपादाय सह मात्रा परन्तपाः। कृष्णेन सहिताः सर्वे पाण्डवान्द्रष्टुमागताः
हे सर्व शत्रूंचा नाश करणारे, आपल्या मातांसह, अभिमन्यूला घेऊन, कृष्णासोबत पांडवांना भेटायला आले.
इन्द्रसेनादयश्चैव रथैस्तैः सुसमाहितैः । उपेयुः सहिताः सर्वे परिसंवत्सरोषिताः
इंद्रसेन आणि इतर सर्व, उत्तम रथांसह सज्ज होऊन, एकत्र आले; त्यांनी वर्षभर वनवासात काढले होते.
दशनागसहस्राणि हयानां द्विगुणं तथा। रथानां नियुतं पूर्णं निखर्वं च पदातयः
दहा हजार हत्ती, त्याच्या दुप्पट घोडे, एक लक्ष रथ आणि अगणित पायदळ होते.
वृष्ण्यन्धकाश्च शतशो भोजाश्च परमौजसः। अन्युर्वृष्णिशार्दूलं वासुदेवं महाबलम्
शेकडो वृष्णी, अंधक आणि पराक्रमी भोज, सर्वजण वृष्णींच्या वाघासारख्या, बलवान वासुदेवाला आपला प्रमुख मानत होते.
वासुदेवं तथाऽऽयान्तं श्रुत्वा पाण्डुसुतास्तदा। मात्स्येन सहिताः सर्वे प्रत्युद्याता जनार्दनम्
वासुदेव येत असल्याचे कळताच, पांडुपुत्र आणि मत्स्यराज सर्वजण मिळून जनार्दनाच्या स्वागताला गेले.
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्मङ्गलैश्च जनार्दनम् । ववन्दुर्मुदिताः सर्वे पादयोस्तस्य पाण्डवाः। मात्स्येन सहिताः सर्वे आनन्दाश्रुपरिप्लुताः
शंख आणि डमरूच्या मंगल गजरात, सर्व पांडव आणि मत्स्यराज आनंदाने जनार्दनाला वंदन करू लागले, त्याच्या पायांवर डोके ठेवले, आणि आनंदाश्रूंनी डोळे भरून आले.
तव कृष्ण प्रसादाद्वै वर्षाण्येतानि सर्वशः। त्रयोदशोपि दाशार्ह यथा स समयः कृतः
कृष्णा, तुझ्या कृपेने, दाशार्ह, आम्ही ही तेरा वर्षे पूर्ण केली, जशी अट होती तशी.
उषिताः स्मो जगन्नाथ त्वं नाथो नो जनार्दन। रक्षस्व देवदेवेश त्वामार्य शरणं गताः
जगन्नाथा, जनार्दना, आम्ही तुझ्या आश्रयाने राहिलो. देवदेवेश्वरा, आम्ही तुझ्या शरण आलो आहोत, आमचे रक्षण कर.
तान्वन्दूमानान्सहसा परिष्वज्य जनार्दनः। विराटस्य सहायांस्तान्सर्वयादवसंवृतः
जनार्दनाने सर्व यादवांसह त्या वंदूमांना, जे विराटाचे साथीदार होते, प्रेमाने पटकन मिठी मारली.
यथार्हं पूजयामास मुदा परमया युतः। वृष्णिवीराश्च तान्सर्वान्यथार्हं प्रतिपेदिरे
तो अत्यंत आनंदाने त्यांचा योग्य प्रकारे सन्मान करू लागला; आणि वृष्णिवीरांनीही त्यांना योग्यतेनुसार आदर दिला.
कृष्णा च देवकीपुत्रं ववन्दे पादयोस्तथा। तामुद्यम्य सुकेशान्तां नयने परिमृज्य च । उवाच वाक्यं देवेशः सर्वयादवसन्निधौ
द्रुपदकन्या कृष्णा देवकीपुत्राच्या पायांवर वाकली; त्याने तिला उचलून, तिचे सुंदर केस आणि डोळे हलकेच थोपटले आणि सर्व यादवांसमोर त्या देवाधिदेवाने तिला बोलले.
मा शोकं कुरु कल्याणि धार्तराष्ट्रान्समाहितान्। अचिराद्धातयित्वाऽहं पार्थेन सहितः क्षितिम्
कल्याणी, दुःख करू नकोस; धृतराष्ट्रपुत्र एकत्र झाले आहेत. मी लवकरच पार्थासह त्यांचा पराभव करून पृथ्वी पुन्हा मिळवीन.
युधिष्ठिराय दास्यामि यातु ते मानसो ज्वरः। अभिमन्युना च पार्थेनरौक्मिणेयेन ते शपे
मी युधिष्ठिराला राज्य देईन; तुझ्या मनातील चिंता दूर होऊ दे. अभिमन्यू, पार्थ आणि रुक्मिणीपुत्र यांच्या नावाने मी तुला शपथ देतो.
सत्यमेतद्वचो मह्यमवैहि त्वमनिन्दिते। इत्युक्त्वा तां विसृज्याथ प्रीयमाणो युधिष्ठिरम्। अन्वास्त वृष्णिशार्दूलः सह वृष्ण्यन्धकैस्तथा
हे निष्पापे, माझे हे शब्द सत्यच आहेत असे समज. असे म्हणून, त्याने तिला सोडले आणि आनंदाने वृष्णिशार्दूल युधिष्ठिरासह वृष्णी आणि अंधकांसोबत गेला.