आचार्यो वृष्णिरीराणां पाञ्चालानां च यः प्रभुः। कुरूणां पाण्डवानां च सर्वक्षत्रस्य यो गुरुः
जो वृष्णी आणि पांचाळांचा गुरु, कुरू आणि पांडवांचा स्वामी, सर्व क्षत्रियांचा शिक्षक आहे—
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठः सर्वलोकेषु विश्रुतः। तेन द्रोणेन ते तात कथमासीत्समागमः
सर्व शस्त्रधारींमध्ये श्रेष्ठ, सर्व लोकांत प्रसिद्ध, त्या द्रोणाशी तुझे कसे युद्ध झाले, बाळा?
आचार्यपुत्रो यः शूरो द्रोणादनवमो रणे। तेन वीरेण ते तात कथमासीत्समागमः
जो आचार्याचा शूर पुत्र आहे आणि रणात द्रोणापेक्षा कमी नाही, त्या वीराशी तुझे कसे युद्ध झाले, बाळा?
सर्वे चैव महावीर्या धार्तराष्ट्रः महारथाः । तैस्तैर्वीरैश्च ते तात कथमासीत्समागमः
सर्व महाबली धृतराष्ट्रपुत्र आणि ते विविध वीर—त्यांच्याशी तुझे कसे युद्ध झाले, बाळा?
न मया निर्जिता गावो न मया कुरवो जिताः। कृतं च कर्म तत्सर्वं देवपुत्रेण केनचित्
गायी मी जिंकल्या नाहीत, कुरू लोकांना मी हरवले नाही; हे सगळे काम कोणत्या तरी देवपुत्राने केले.
स हि भीतं द्रवन्तं मां भीष्मद्रोणमुखान्कुरून्। दृष्ट्वा विषण्णं संग्रामे देवपुत्रो न्यवारयत्
कारण, मी घाबरून पळताना आणि भीष्म, द्रोण यांच्या पुढाकाराने कुरू लोक युद्धात खचलेले पाहून, त्या देवपुत्राने मला थांबवले.
स हि तिष्ठन्रथोपस्थे वज्रपाणिनिभो युवा। तेन ते निर्जिता गावस्तेन ते कुरवो जिताः
तो तरुण, वज्रधारीसारखा, रथावर उभा राहून, तुझ्यासाठी गायी जिंकल्या आणि कुरू लोकांना हरवले.
तस्य तत्कर्म वीरस्य न मया तात तत्कृतम् । स हि शारद्वतं द्रोणं द्रोणपुत्रं च वीर्यवान् ।ट सूतपुत्रं च भीष्मं च चकार विमुखाञ्शरैः
हे वडील, त्या वीराचे हे कृत्य मी केले नाही; कारण त्याने, बाणांच्या माऱ्याने शारद्वत, द्रोण, द्रोणपुत्र, सूतपुत्र आणि भीष्म यांना मागे हटवले.
दुर्योदनं च समरे प्रभिन्नमिव कुञ्जरम्। प्रभग्नमब्रवीद्भीतं राजपुत्रं महाबलम्
त्याने युद्धात दुर्योधनावर हल्ला केला, जणू काही हत्तीला फोडून टाकावे तसे, आणि घाबरलेल्या त्या बलाढ्य राजपुत्राला उद्देशून बोलला.
न हास्तिनपुरे त्राणं तव पश्यामि किंचन। न हास्तिनपुरे भोगा भोक्तुं शक्याः पलायता
हस्तिनापुरात तुझ्यासाठी कुठेच संरक्षण दिसत नाही; पळून जात असताना तिथे सुख उपभोगता येणार नाहीत.
व्यायामेन परीप्सस्व जीवितं कौरवात्मज । न मोक्ष्यसे पलायंस्त्वं लोके युद्धमना भव। पृथिवीं भोक्ष्यसे जित्वा हतो वा स्वर्गमाप्स्यसि
कौरवपुत्रा, जीव वाचवण्यासाठी प्रयत्न कर; पळून जाऊन तुला सुटका मिळणार नाही. युद्धात मन लाव, जिंकलास तर पृथ्वीचा उपभोग घे, आणि मेलास तर स्वर्ग मिळव.
स निवृत्तो नरव्याघ्रो मुञ्चन्वज्रनिभाञ्शरान्। सचिवैः संवृतो राजा भीष्मद्रोणकृपादिभिः । ततो मे रोमहर्षोऽभूदूरुस्तम्भश्च मेऽभवत्
तो नरव्याघ्र, वज्रासारखे बाण सोडत, भीष्म, द्रोण, कृप आणि इतर सहकाऱ्यांनी वेढलेला होता; तेव्हा माझ्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि शरीर थरथरले.
यदभूद्धनसंकाशमनीकं व्यधमच्छरैः। तत्प्रपुद्य रथानीकं सिंहदर्पसमो युवा। तान्कुरुन्द्रावयद्राजन्रणे नाग इव श्वसन्
धनाच्या राशीसारखी जी मांडणी होती, ती त्याने बाणांनी फोडली; मग त्या तरुणाने, सिंहासारख्या गर्वाने, रथांची मांडणी गाठून, रणात कुरू लोकांना हत्ती श्वास घेतो तसा पिटाळले.
एकेन तेन शूरेण षड्रथाः परिनिर्जिताः । शार्दूलेनेव मत्तेन मृगास्तृणचरा यथा
त्या एकाच शूरवीराने सहा रथांना पूर्णपणे हरवले, जसे एखादा उन्मत्त वाघ गवत खात असलेल्या हरणांना हरवतो.
हयानां च गजानां च शूराणां च धनुष्मताम्। निहतानि सहस्राणि भग्ना च कुरुवाहिनी
घोडे, हत्ती आणि धनुष्यबाणधारी शूर यांची हजारो माणसे मारली गेली, आणि कुरूंची फौज फोडली गेली.
सूतपुत्रं शतैर्विद्ध्वा हयान्हत्वा महारथः । अस्त्रेण मोहयित्वा तं रक्तवस्त्रं समाददे
त्या महायोद्ध्याने सूतपुत्राला शेकडो बाणांनी भोसकले, त्याचे घोडे मारले, अस्त्रांनी त्याला गोंधळवले आणि त्याचे लाल वस्त्र घेतले.
चतुर्भिः पुनरानर्च्छद्भीष्मं शान्तनवं शरैः। स तं विद्ध्वा हयांश्चाशु नास्य वस्त्रं समाददे
पुन्हा त्याने शांतनुपुत्र भीष्माला चार बाणांनी सन्मान दिला; त्याला आणि त्याच्या घोड्यांना भोसकूनही त्याचे वस्त्र घेतले नाही.
दुर्योधनं च बलवान्बाणैर्विव्याध सप्तभिः। तं स विद्ध्वा हयांश्चास्य पीतवस्त्रं समाददे
त्याने युद्धात बलाढ्य दुर्योधनावर सात बाण मारले; त्याला आणि त्याच्या घोड्यांना भोसकून त्याचे पिवळे वस्त्र घेतले.
द्रोणं कृपं च बलवान्सोमदत्तं जयद्रथम्। भूरिश्रवसमिन्द्राभं शकुनिं च महारथम्
त्याने द्रोण, कृप, सोमदत्त, जयद्रथ, इंद्रासारखा भूरिश्रव, आणि महायोद्धा शकुनी यांना भोसकले.
त्रिभिस्त्रिभिः स विद्ध्वा तु दुःशासनमुखानपि। विविधानि च वस्त्राणि महार्हाण्याजहार सः
त्याने दुःशासन आणि इतरांना प्रत्येकी तीन बाणांनी भोसकले, आणि त्यांच्याकडून विविध मौल्यवान वस्त्रे घेतली.
द्वाभ्यां शराभ्यां विद्ध्वाऽथ तथाऽऽचार्यसुतं रणे। चापं छित्त्वा विकर्णस्य नीले चादत्त वाससी
मग त्याने युद्धात आचार्यपुत्राला दोन बाणांनी भोसकले, विकर्णाचे धनुष्य तोडले, आणि नीलाकडूनही वस्त्रे घेतली.
क्व स वीरो महाबाहुर्देवपुत्रो महायशाः। यो ममामोचयत्पुत्रं कुरुभिर्ग्रस्तमाहवे
तो वीर, बलाढ्य, कीर्तीमान देवपुत्र कुठे आहे, ज्याने युद्धात कुरू लोकांनी पकडलेल्या माझ्या पुत्राची सुटका केली?
इच्छामि तममित्रघ्नं दुष्टुमर्चितुमेव च। येन मे त्वं च गावश्च मोक्षिता देवसूनुना
माझी इच्छा आहे की ज्याने तुला आणि गायींना सोडवले, त्या शत्रूंचा संहार करणाऱ्या देवपुत्राला मी पाहावे आणि त्याचा सन्मान करावा.
तस्मै दास्यामि तां पुत्रीं ग्रामांश्चैव तु हाटकान्। स्फुरितं कटिसूत्रं च स्त्रीसहस्रशतानि च
त्याला मी माझी मुलगी, गावे, सोनं, झळाळती कंबरपट्टा आणि शेकडो हजारो स्त्रिया देईन.
अन्तर्धानं गतस्तात देवपुत्रः प्रतापवान्। अद्य श्वो वा परश्वो वा मन्ये प्रादुर्भविष्यति
तो तेजस्वी देवपुत्र अदृश्य झाला आहे, बाबा; आज, उद्या किंवा परवा तो प्रकट होईल असं मला वाटतं.
एवमाख्यायमानस्तु छन्नं सत्रेण पाण्डवम्। वसन्तं तं तु नाज्ञासीद्विराटः पार्थमर्जुनम्
असं बोललं जात असतानाही, यज्ञाच्या वेळी छुप्या वेशात राहणाऱ्या पांडव अर्जुनाला विराट राजाने ओळखलं नाही.
ततः पार्थोऽभ्यनुज्ञातो विराटेन महात्मना। सह पुत्रेण मात्स्यस्य मन्त्रयित्वा धनंजयः
मग विराट राजाने परवानगी दिल्यावर, पार्थाने मत्स्यराजाच्या मुलासोबत सल्ला करून—
इत्येवं ब्रूहि राजानं विराटं समुपस्थितम्। इत्युक्त्वा सहसा पार्थः प्रविश्यान्तःपुरं शुभम्। ददौ वस्त्राणि रन्तानि विराटदुहितुः स्वयम्
‘हे राजा विराट, हे त्यांना सांग,’ असं म्हणून पार्थाने पटकन सुंदर अंतःपुरात प्रवेश केला आणि स्वतः विराटच्या मुलीला सुंदर वस्त्रं दिली.
उत्तरा तु महार्हाणि वस्त्राण्याभरणानि च। प्रगृह्य तानि सर्वाणि प्रीता सानुचराऽभवत्
उत्तराने ती सर्व मौल्यवान वस्त्रं आणि दागिने घेऊन, आपले सख्या आणि सेविकांसह आनंदित झाली.
प्रदाय वस्त्राणि किरीटमाली विराटगेहे मुदितः सखीभ्यः । कृत्वा महर्तर्म तदाऽऽजिमध्ये दिदृक्षया सोऽभिजगाम पार्थम्
वस्त्रं देऊन, मुकुट घालून, विराटाच्या घरी आनंदाने, तो ती वस्त्रं आपल्या मैत्रिणींना दाखवतो आणि मग युद्धाच्या मैदानात पार्थाला पाहण्यासाठी उत्सुकतेने गेला.