सा वेदनामभिज्ञाय भर्तुश्चित्तवशानुगा। सा विषण्णा च भीता च क्रुद्धा च द्रुपदात्मजा
तिने आपल्या पतीच्या वेदना ओळखल्या आणि त्याच्या इच्छेनुसार वागली; ती द्रुपदाची कन्या दुःखी, घाबरलेली आणि रागावलेली झाली.
बाष्पं नियम्य कृच्छ्रेण भर्तुर्निःश्रेयसैषिणी । उत्तरीयेण सूक्ष्मेण तूर्णं जग्राह शोणितम्
डोळ्यातले अश्रू कसाबसा आवरून, पतीच्या कल्याणासाठी, तिने झटकन बारिक उत्तरीयाने रक्त पकडले.
निगृह्य रक्तं वस्त्रेण सैरन्ध्री दुःखमोहिता। सौवर्णं गृह्य भृङ्गारं शोणितं तदपामृजत् । युधिष्ठिरस्य राजेन्द्र द्रुपदेन्द्रसुता तदा
सैरंध्री, दुःखाने आणि गोंधळून, वस्त्राने रक्त थांबवते, सोन्याचं भांडे घेऊन युधिष्ठिराचं रक्त पुसते, हे राजेंद्र, त्या वेळी द्रुपदाची कन्या.
सैरन्ध्रि किमिदं रक्तमुत्तरीयेण गृह्यते। कोत्र हेतुर्विशालाक्षि तन्मप्राचक्ष्व तत्वतः
'सैरंध्री, हे रक्त तू उत्तरीयाने का पकडतेस? यामागचं कारण काय आहे, मोठ्या डोळ्यांची? खरं खरं सांग.'
रक्तबिन्दनि यावन्ति कङ्कस्य धरणीतले। तावद्वर्षाणि राष्ट्रे ते अनावृष्टिर्भविष्यति
कंकाचं जमिनीवर जितकं रक्त पडेल, तितकी वर्षं तुझ्या राज्यात दुष्काळ पडेल.
एतन्निमित्तं मात्स्येन्द्र कङ्कस्य रुधिरं मया। गृहीतमुत्तरीयेण विनाशो मा भवेत्तव
म्हणूनच, मत्स्यराजा, मी कंकाचं रक्त उत्तरीयाने पकडलं आहे—तुझ्या राज्याला काही अनर्थ होऊ नये म्हणून.
यतीशं यो विहन्येत तस्यायुर्विनशिष्यति। यो यतीशं नियम्येत सहस्रं यातना यमे
जो तपस्व्याच्या स्वामीला मारतो, त्याचं आयुष्य कमी होतं; आणि जो त्याला बांधतो, त्याला यमाच्या लोकात हजार यातना भोगाव्या लागतात.
यतौ रक्तं दर्शयति यावत्पांसुरगृह्यत। तावन्तः पितृलोकस्थाः पितरः प्रपतन्त्यधः
तपस्व्याचं जितकं रक्त जमिनीवर आणि धुळीत पडतं, तितके पितृलोकातले पितर खाली कोसळतात.
इति ज्ञात्वा विराटेन्द्र धृतं रक्तं च वाससा। मया तव हितार्थाय त्वयि प्रणयकारणात्
हे विराटराजा, हे सर्व जाणून मी तुझ्या भल्यासाठी आणि आपुलकीने रक्त वस्त्राने धरलं आहे.
युद्धं तु मानुषं द्रष्टुमागतास्त्रिदशाः पुरा। किमकुर्वन्त ते पश्चात्कथयस्व ममानघ
पूर्वी देवता मानवांचं युद्ध पाहायला आल्या होत्या; मग त्यांनी नंतर काय केलं, हे मला सांग, पापरहित.
वासवप्रमुखाः सर्वे देवाः सर्षिपुरोगमाः। यक्षगन्धर्वसङ्घाश्च गणा अप्सरसां तथा
वज्रधारी इंद्रासह सर्व देवता, ऋषी, यक्ष, गंधर्व आणि अप्सरांचा समूह तिथे आला होता.
युद्धं तु मानुषं दृष्ट्वा कुरूणां फल्गुनस्य च। एकस्य च बहूनां च रौद्रमत्युग्रदर्शनम्
कुरू आणि अर्जुन यांच्यातलं, एकाकी विरुद्ध अनेकांचं, भयंकर आणि अत्यंत भीषण असं मानवांचं युद्ध पाहून—
अस्त्राणामथ दिव्यानां प्रयोगानथ संग्रहान्। लघु सुष्ठु च चित्रं च कृतीनां च प्रयत्नतः
दिव्य अस्त्रांची वापर, त्यांचा आवर, आणि कुशल, वेगवान, अद्भुत पराक्रम, हे सर्व मोठ्या प्रयत्नाने केलेले—याचं वर्णन केलं जातं.
भीष्मं शारद्वतं द्रोणं कर्णं गाण्डीवधन्वना। जितानन्यान्भूमिपालान्दृष्ट्वा जग्मुर्दिवौकसः
भीष्म, कृपाचार्य, द्रोण, कर्ण आणि इतर राजे, गाण्डीवधारी अर्जुनाने जिंकलेले पाहून, देवता तिथून निघून गेल्या.
सर्वे ते परितुष्टाश्च प्रशस्य च मुहुर्मुहुः। असङ्गतिना तेन विमानेनाशुगामिना। प्रतिजग्मुरसङ्गास्ते त्रिदिवं च दिवौकसः
सर्व देवता अतिशय आनंदित झाले आणि पुन्हा पुन्हा त्याचं कौतुक करू लागले; मग त्या वेगवान, अडथळ्याविना जाणाऱ्या विमानाने एकत्रितपणे ते स्वर्गात परतले.
[*कुरवो निर्जिताः सर्वे भीष्मद्रोणकृपादयः। अजय्यास्त्रिदशैः सर्वैः सेन्द्रैः सर्वैः सुरासुरैः । पार्थेनैकेन संग्रामे विस्मयो नो महानहो
सर्व कुरु—भीष्म, द्रोण, कृप आणि इतर—हे सगळे मिळून, ज्यांना सर्व देव, इंद्र आणि असुरही जिंकू शकत नाहीत, ते एकट्या पार्थाने युद्धात हरवले—हे आमच्यासाठी किती आश्चर्यकारक आहे!
कस्मिन्मुहूर्ते संजातः कस्य धर्मस्य वा फलम्
हा असा प्रसंग कधी घडला, किंवा कोणाच्या पुण्याचं हे फळ आहे?
किमाश्चर्यं फल्गुनेऽस्मिन्यो रुद्रेण न्ययोधयत्। निवातकवचानाजौ यस्त्रिंशत्कोटिसंमितान्
फाल्गुनाने पूर्वी रुद्राशी युद्ध केलं होतं आणि तीस कोटी निवातकवचांना युद्धात हरवलं होतं—म्हणून त्याच्यात काय आश्चर्य?
तस्य चैतत्किमाश्चर्यं स्तुवन्त इति ते सुराः । जग्मुः सुरालयं हृष्टा विस्मयाविष्टचेतसः ।।]
त्याच्या या अद्भुत कर्तृत्वाचं देवता स्तुती करतात, यात काय नवल? आनंदाने आणि आश्चर्याने भरलेल्या मनाने देवता पुन्हा आपल्या स्वर्गात परतले.
कुरवोऽर्जुनबाणैश्च ताडिताः शरविक्षताः । कुरूनभिमुखां याताः समग्रबलवाहनाः
कुरु, अर्जुनाच्या बाणांनी जखमी होऊन, आपली सारी सेना आणि रथ घेऊन कुरु नगरीकडे वळले.
विराटनगराच्चैव गजाश्वरथसंकुलाः । योधैः क्षत्रियदायादैर्बलवद्भिरधिष्ठिताः
विराट नगरीतून हत्ती, घोडे आणि रथांनी भरलेली, बलवान क्षत्रिय वंशज योद्ध्यांनी सजलेली सेना निघाली.
विराटप्रहिता सेना नगराच्छीघ्रयायिनी । उत्तरं सह सूतेन प्रत्ययात्तमरिन्दमम्
विराटाने पाठवलेली, शहरातून वेगाने निघालेली सेना, उत्तरा आणि त्याच्या सारथ्यासह, त्या अजिंक्य शत्रूला सामोरे गेली.
तस्मिंस्तूर्यशताकीर्णे हस्त्यश्चरथसंकुले । प्रहर्षः स्त्रीकुमाराणां तुमुलः समपद्यत
शेकडो वाद्यांच्या गजरात, हत्ती, घोडे आणि रथांनी गजबजलेल्या त्या ठिकाणी, स्त्रिया आणि कुमारांमध्ये मोठा आनंदाचा गोंधळ उसळला.
अर्जुनस्तु ततो दृष्ट्वा सैन्यरेणुं समुत्थितम् । सैन्यध्वजं निशम्याथ वैराटिं समभाषत
तेव्हा अर्जुनाने सैन्याचा धूर आणि ध्वज दिसताच, विराटपुत्राशी बोलायला सुरुवात केली.
नगरे तुमुलः शब्दो रेणुश्चाक्रमते नभः। किंनु खल्वपयातास्ते कुरवो नगरं गताः
शहरात मोठा गोंगाट आहे, आणि धुळीने आकाश भरलं आहे; कुरु कदाचित मागे फिरलेत का, किंवा ते शहरात शिरलेत का?
ते चैव निर्जिताऽस्माभिर्महेष्वासाः सुतेजसः । आमुञ्च कवचं वीर चोदयस्व च वाजिनः । जवेनाभिप्रपद्यस्व विराटनगरं प्रति
ते बलवान धनुर्धर आमच्यामुळे हरले आहेत; वीर, तू आपलं कवच काढ, घोड्यांना पुढे घाल, आणि वेगाने विराट नगरीकडे जा.
न तावत्तलनिर्घोषं गाण्डीवस्य च निस्वनम् । ध्वजं वा दर्शयिष्यामि अथवा स्वजनो भवेत्
तोपर्यंत मी गाण्डीवाचा आवाज किंवा ध्वज दाखवणार नाही—जोपर्यंत हे आपलेच लोक आहेत, असं मला खात्री होत नाही.
सेनाग्रमेतन्मात्स्यानां गणिकाश्च स्वलंकृताः। कन्या रथेषु दृश्यन्ते योधा विविधवाससः
ही मत्स्यांची सेना पुढे आहे; सुंदर दागिने घातलेल्या गणिका, रथांवर बसलेल्या कन्या आणि वेगवेगळ्या पोशाखातील योद्धे दिसत आहेत.
उत्तरामत्र पश्यामि सखीभिः परिवारिताम्। अनीकिन्यः प्रदृश्यन्ते हस्तिनोश्वाश्च वर्मिताः
इथे मला उत्तरा तिच्या सखींसह दिसते; वेगवेगळ्या तुकड्या, तसेच कवचधारी हत्ती आणि घोडेही दिसत आहेत.
रथिनश्च पदाताश्च बहवो न च शस्त्रिणः। विराटवचनात्सर्वे संहृष्टाः प्रतिभान्ति मे। न च मेऽत्र प्रतीघातश्चित्तस्य स्वजने यथा
इथे अनेक रथी आणि पायदळ सैनिक आहेत, जरी सर्वजण शस्त्रधारी नाहीत; विराटाच्या आज्ञेने सर्वजण आनंदी दिसतात, आणि माझ्या मनात इथे आपल्यासारख्या लोकांत कुठलीही अडचण वाटत नाही.