अथ जिष्णुरुदावृत्य शितधारेण कार्मुकम् । न्यकृन्तद्गृध्रपत्रेण शातकुम्भपरिष्कृतम्
मग जिष्णुने धारदार धनुष्य ओढून, गिधाडाच्या पिसांनी सजवलेल्या बाणाने, भीष्माचे सोन्याने मढवलेले धनुष्य छाटले.
निमेषान्तरमात्रेण भीष्मोऽन्यत्कार्मुकं रणे। समादाय नरव्याघ्रः सज्यं चक्रे महाबलः
डोळ्याच्या पापण्याही लवायच्या आत, नरसिंह भीष्माने दुसरे धनुष्य घेतले आणि ते सज्ज केले.
शरांश्च सुबहुन्क्रुद्धो मुमोचाशु धनंजये । अर्जुनोपि शरांस्तीक्ष्णान्भीष्माय निशितान्बहून्। चिक्षेप च महातेजास्तथा भीष्मश्च पाण्डवे
रागाने भीष्माने धनंजयावर अनेक बाण झडपावले; आणि तेजस्वी अर्जुनानेही तितकेच धारदार बाण भीष्मावर सोडले.
तयोर्दिव्यास्त्रविदुषोरस्यतोरनिशं शरान् । न विशेषस्तदा राजन्दृश्यते सुमहात्मनोः
राजा, त्या दोन्ही महात्म्यांनी, दिव्यास्त्रांची जाण असलेल्या, एकमेकांवर अखंड बाण सोडले, तेव्हा त्यांच्यात काहीच फरक दिसत नव्हता.
अथावृणोद्दश दिशः शरैरतिरथस्तदा । किरीटमाली कौन्तेयः शूरं शान्तनवं तथा
तेव्हा किरीटधारी, कुंतीपुत्र अर्जुनाने आणि शूर शांतनुपुत्राने, दोघांनीही, दहा दिशांना बाणांनी व्यापले.
अतीव पाण्डवो भीष्मं भीष्मश्चातीव पाण्डवम् । बभूव तत्र सङ्घेऽस्मिन्लोके राजंस्तदद्भुतम्
त्या संग्रामात पांडवांनी भीष्मावर आणि भीष्माने पांडवावर अतिशय जोर दिला; राजन, हे या जगातले एक अद्भुत दृश्य होते.
पाण्डवेन हताः शूरा भीष्मस्य रथरक्षिणः। शेरते स्म महाबाहो कौन्तेयस्याभितो रथम्
पांडवाने भीष्माच्या रथरक्षक वीरांना मारले, आणि ते सगळे कुंतीपुत्राच्या रथाभोवती पडले होते, हे महाबाहो.
ततो गाण्डीवनिर्मुक्ता निरमित्रं चिकीर्षवः। असक्ताः पुङ्खसंसक्ताः श्वेतवाहनपत्रिणः
मग गांडीवातून सुटलेले, शत्रूला असहाय्य करण्यासाठी धावणारे, शुभ्र घोड्यांच्या पिसांनी सजलेले बाण अचूकपणे झेपावले.
निष्पतन्तो रथात्तस्य धौता हैरण्यवाससः। आकाशे प्रत्यदृश्यन्त हंसानामिव पङ्क्तयः
सोन्याच्या कवचातले ते वीर रथातून उडून गेले आणि आकाशात हंसांच्या रांगेसारखे दिसू लागले.
तस्य तद्दिव्यमस्त्रं हि प्रगाढं चित्रमस्यतः । प्रेक्षन्ते स्मान्तरिक्षस्थाः सर्वे देवाः सवासवाः
तो गूढ आणि अद्भुत दिव्यास्त्र सोडताना, आकाशात उभे असलेले सर्व देव, इंद्रासह, त्याकडे पाहू लागले.
तं दृष्ट्वा परमप्रीतो गन्धर्वश्चित्रमद्भुतम् । शशंस देवराजाय चित्रसेनः प्रतापवान्
ते अद्भुत आणि आश्चर्यकारक दृश्य पाहून, आनंदित गंधर्व चित्रसेनाने ते देवराजाला सांगितले.
पश्येमानरिनिर्दारान्संसक्तानिव गच्छतः । चित्ररूपमिदं जिष्णोर्दिव्यमस्त्रमुदीर्यतः
हे शत्रूंचा संहार करणारे, एकत्र पुढे जाताना पाहा, आणि जिष्णुने सोडलेले हे अद्भुत दिव्यास्त्राचे रूप पाहा.
नेदं मनुष्याः श्रद्दध्युर्न हीदं तेषु विद्यते। सौराणां च महास्राणां विचित्रोऽयं समागमः
हे माणसांना पटणार नाही, कारण अशा सूर्यास्त्रांचा संग्राम त्यांच्या मध्ये कधीच घडत नाही.
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे । न शक्नुवन्ति सैन्यानि पाण्डवं प्रसमीक्षितुम्
जसा मध्यान्ही आकाशात तळपणाऱ्या सूर्याकडे सैन्य पाहू शकत नाही, तसाच पांडवाकडेही ते पाहू शकत नव्हते.
उभौ विश्रुतकर्माणावुभौ शूरौ महीक्षिताम् । उभौ विचित्रकर्माणावुभौ युधि दुरासदौ
दोघेही पराक्रमी, दोघेही राजांमध्ये प्रसिद्ध, दोघेही अद्भुत कृत्य करणारे, आणि दोघेही युद्धात अजिंक्य आहेत.
इत्युक्तो देवराजस्तु पार्थभीष्मसमागमम्। पूजयामास दिव्येन पुष्पवर्षेण भारत
असं सांगितल्यावर, देवराजाने पार्थ आणि भीष्म यांच्या संग्रामावर दिव्य फुलांचा वर्षाव करून त्याचा सन्मान केला, हे भारत.
[अश्वत्थामा ततोऽभ्येत्य द्रुतं कर्णमभाषत । अहमेको हनिष्यामि समेतान्सर्वपाण्डवान्
तेव्हा अश्वत्थामा वेगाने कर्णाजवळ गेला आणि म्हणाला, "मी एकटाच सर्व पांडवांना एकत्रितपणे मारून टाकीन."
इति कर्म समक्षं मे सभामध्ये त्वयोदितम् । न तु तत्कृतमेकस्माद्भीतो धावसि सूतज
"हे कृत्य तू सभेत माझ्या समोर उघडपणे सांगितलेस, पण ते पूर्ण केले नाहीस; घाबरून तू पळतोस, हे सारथ्याच्या पुत्रा."
वैचित्रवीर्यजाः सर्वे त्वामाश्रित्य पृथासुतान् । जेतुमिच्छन्ति संग्रामे भवान्युध्यस्व फल्गुनम्
"वैचित्रवीर्यापासून जन्मलेले सर्वजण तुझ्यावर विश्वास ठेवून पृथा-पुत्रांना युद्धात हरवू इच्छितात; तू अर्जुनाशी लढायलाच हवे."
अश्वत्थामोदितं वाक्यं श्रुत्वा दुर्योधनस्तदा । प्रत्युवाच रुषा द्रौणिं कर्णप्रियचिकीर्षया
अश्वत्थाम्याचे हे शब्द ऐकून, दुर्योधनाने मग द्रोणपुत्राला कर्णाचा मान राखावा म्हणून रागाने उत्तर दिले.
मा मानभङ्गं विप्रेन्द्र कुरु विश्रुतकर्मणः । मानभङ्गेन राज्ञां तु बलहानिर्भविष्यति
"हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, प्रसिद्ध पराक्रमी योध्याचा अपमान करू नकोस; राजाचा मानभंग झाला तर वीरांची शक्ती कमी होईल."
शूरा वदन्ति संग्रामे वाचा कर्माणि कुर्वते। पराक्रमन्ति संग्रामे स्वस्य वीर्यानुसारतः
वीर लोक युद्धात मोठमोठ्या गोष्टी बोलतात आणि कृती करतात; ते आपल्या सामर्थ्यानुसार रणांगणात पराक्रम दाखवतात.
तस्मात्तं नार्हति भवान्गर्हितुं शूरसंमतम् । राज्ञैवमुक्तः स द्रौणिर्गतरोषोऽभवत्तदा ।।]
म्हणून, वीरांच्या मते ज्याचा सन्मान आहे, त्याचा तू तिरस्कार करू नकोस; असं राजाने सांगितल्यावर द्रोणपुत्राचा राग शांत झाला.
ततो भीष्मः शान्तनवो बाणान्पार्श्वे समार्पयत्। अस्यतः प्रतिसन्धाय विवृतं सव्यसाचिनः
मग शांतनूचा पुत्र भीष्माने बाण आपल्या बाजूला ठेवले आणि सोडण्यास सज्ज झाला, त्या वेळी अर्जुन उघडपणे समोर उभा होता.
ततः प्रसह्य बीभत्सुः पृथुधारेण कार्मुकम्। न्यकृन्तद्गृध्रपत्रेण भीष्मस्यामिततेजसः
तेव्हा भीमसेनाने जोरात, रुंद धार असलेल्या गिधाडाच्या पिसांनी सजवलेल्या बाणाने भीष्माचे बलवान धनुष्य कापून टाकले.
अथैनं दशभिः पश्चात्प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे। यतमानं पराक्रान्तं कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः
नंतर कुंतीपुत्र धनंजयाने, पराक्रमाने झुंजणाऱ्या भीष्माला, मागून दहा बाण छातीमध्ये मारले.
स पीडितो महाबाहुर्गृहीत्वा रथकूबरम् । गोङ्गेयो युधि दुर्धर्षस्तस्थौ दीप इवातुरः
दुखावलेला, गंगेचा बलवान पुत्र रथाचा कूब पकडून युद्धात उभा राहिला; त्याला हरवणे कठीण होते, तो जणू संकटात असलेला दिवा होता.
तं विसंज्ञमपोवाह संयन्ता रथवाजिनाम् । उपदेशमनुस्मृत्य रक्षमाणो महारथम्
त्याचा सारथी, मोठ्या योध्याचे रक्षण करत, दिलेल्या शिकवणी आठवत, भीष्माला बेशुद्ध अवस्थेत रथातून दूर घेऊन गेला.
पराक्रमे च शौर्ये च वीर्ये सत्त्वे बले रणे। शस्त्रास्त्रेषु च सर्वेषु लाघवे दूरपातने
पराक्रम, शौर्य, सामर्थ्य, धैर्य, युद्धातील ताकद, सर्व शस्त्रे आणि अस्त्रे, चपळता आणि दूरवर मारण्याची क्षमता यांत,
यस्य नास्ति समो लोके पितृदत्तवरश्च यः। जितश्रमो जितारातिर्निस्तन्द्रिः खेदवर्जितः । यः स्वेच्छामरणः शूरः पितृशुश्रूषणे रतः
ज्याचा जगात कोणी तोडीस तोड नाही, ज्याला वडिलांकडून वर मिळाला आहे; जो श्रमावर, शत्रूंवर विजय मिळवतो, थकवा आणि कंटाळा यापासून मुक्त आहे; जो आपल्या इच्छेने मृत्यू स्वीकारतो, शूर आहे आणि वडिलांची सेवा करण्यात रमतो.