सर्वाश्चैव दिशो बाणैः प्रदिशश्च महाबलः । एकच्छायमिवाकाशं सर्वतः कृतवान्प्रभुः
त्याने आपल्या सामर्थ्यवान बाणांनी सर्व दिशांना आणि कोपऱ्यांना झाकून टाकले, ज्यामुळे आकाश एकसारख्या सावलीखाली असल्यासारखे दिसू लागले.
प्राच्छादयदमेयात्मा पार्थः शरशतैः कृपम् । उद्गतः समरे मेघो धाराभिरिव पर्वतम्
मोजता न येणाऱ्या धैर्याचा अर्जुनाने शेकडो बाणांनी कृपाला झाकून टाकले, जणू काही रणांगणात उठलेले मेघ पर्वतावर पावसाच्या धारांनी पडतात तसे.
स शरैरर्पितः ऋद्धः शितैरग्निशिखोपमैः । कृपो बभूव समरे विधूमोऽग्निरिव ज्वलंम्
तीक्ष्ण आणि अग्निशिखेसारखे तेजस्वी बाणांनी जखमी झाल्यावर रणात कृपा धगधगत असलेल्या, पण धूर नसलेल्या अग्नीसारखा दिसत होता.
ततः शरसहस्रेण पार्थमप्रतिमौजसम् । अर्दयित्वा महाबाहुर्ननाद समरे कृपः
मग महाबाहू कृपाने अतुलनीय तेज असलेल्या अर्जुनाला हजार बाणांनी छळून रणभूमीत मोठ्याने गर्जना केली.
ततः कनकपुङ्खेन शरेण नतपर्वणा। बिभेद समरे पार्थः कृपस्य ध्वजमुत्तमम्
मग अर्जुनाने सुवर्णपंख असलेल्या, वाकलेल्या बाणाने रणात कृपाचा सर्वश्रेष्ठ ध्वज खाली पाडला.
ततः पश्चान्महातेजा नाराचान्सूर्यसन्निभान् । जग्राह समरे पार्थो भूयो बहुशिलीमुखान्
त्याच्या नंतर तेजस्वी अर्जुनाने रणात सूर्याप्रमाणे चमकणारे लोखंडी बाण आणि अनेक रुंद टोकाचे बाण उचलले.
तैस्तदातीं महाबाहुः कृपस्य रथरक्षिणः । जघान क्षत्रियश्रेष्ठो युध्यमानान्महारथान्
त्या बाणांनी महाबाहू, क्षत्रियांत श्रेष्ठ असलेल्या अर्जुनाने कृपाच्या रथाचे रक्षण करणाऱ्या, रणात लढणाऱ्या महायोद्ध्यांना ठार केले.
चन्द्रकेतुः सुकेतुश्च चित्राश्वो मणिमांस्तद। मुञ्जमौलिश्च विक्रान्तो हेमवर्णो भयावहः
चंद्रकेतू, सुकेंदू, चित्राश्व, मणिमान आणि पराक्रमी मुञ्जमौली, हे सर्व सुवर्णवर्णाचे आणि भयावह योद्धे—
सुरथोऽतिरथश्चैव सुपेणोऽरिष्ट एव च। नृकेतुश्च सहानीकास्ते निषेदुर्गतासवः
सुरथ, अतिरथ, सुपेण, अरिष्ट आणि नृकेतू हे सर्व आपल्या सैन्यासह रणात प्राण गमावून खाली पडले.
तान्निहत्य ततः पार्थो निमेपादिव भारत । पुनरन्यान्समाधत्त त्रयोदश शिलीमुखान्
हे सर्व मारल्यानंतर, भारत, अर्जुनाने जणू मृत्यूच जसा, तसा आणखी तेरा रुंद टोकाचे बाण उचलले.
अथास्य युगमेकेन चतुर्भिश्चतुरो हयान्। षष्ठेन तु शिरः सङ्ख्ये कृपस्य रथसारथेः
त्याने एका बाणाने रथाचा युग, चार बाणांनी चार घोडे आणि सहाव्या बाणाने रणात कृपाच्या रथाच्या सारथ्याचे डोके छेदले.
त्रिभिस्त्रिवेणुं बलवान्द्वाभ्यामक्षं महाबलः । द्वादशेन तु भल्लेन कृपस्य सशरं धनुः
तीन बाणांनी त्याने त्रिवेणू मोडला, दोन बाणांनी रथाचा अक्ष मोडला आणि बाराव्या अर्धचंद्राकृती बाणाने कृपाचे धनुष्य आणि त्याची प्रत्यंचा छाटली.
छित्त्वा वज्रनिकाशेन फल्गुनः प्रहसन्निव। त्रयोदशेनेन्द्रसमः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे
वज्रासारख्या धारदार बाणाने धनुष्य छाटून, फाल्गुनाने जणू हसतच, तेराव्या इंद्रासारख्या बाणाने कृपाच्या छातीवर घाव घातला.
स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । अथ शक्तिं परामृश्य सूर्यवैश्वानरप्रभाम् । चिक्षेप सहसा क्रुद्धः पार्थायाद्भुतकर्मणे
धनुष्य, रथ, घोडे आणि सारथी गमावलेला कृपा, प्रचंड संतापाने, सूर्य आणि अग्निप्रमाणे तेजस्वी शूल उचलून, ती वेगाने अद्भुत पराक्रमी अर्जुनावर फेकली.
तामर्जुनस्तथारूपां शक्तिं हेमपरिष्कृताम्। रुरोध सायकैस्तीक्ष्णैरर्धचन्द्रमुखैश्च ताम्
अर्जुनाने त्या सुवर्णाने सजवलेल्या, भयानक शूलीला तीक्ष्ण आणि अर्धचंद्राकृती बाणांनी अडवले.
आपतन्तीं महोल्काभां चिच्छेद दशभिः शरैः। सापतद्दशधा भूमौ पार्थेन निहता शरैः
ती शूली जशी मोठ्या उल्केसारखी धावून येत होती, तशी अर्जुनाने दहा बाणांनी तिला छाटले; त्या बाणांनी छिन्न होऊन ती जमिनीवर दहा तुकड्यांत पडली.
शक्त्यां तु विनिकृत्तायां विरथः शरपीडितः। गदापाणिरवप्लुत्य रथात्तूर्णममित्रहा। गदां चिक्षेप सहसा पार्थायामिततेजसे
शूली छाटली गेल्यावर, बाणांनी जखमी आणि रथाविना झालेला, शत्रूंचा संहार करणारा कृपा, गदा हातात घेऊन पटकन रथावरून उडी मारून, ती गदा अपार तेजाच्या अर्जुनावर फेकली.
सा च मुक्ता गदा गुर्वी रूपेणास्य परिष्कृता । अर्जुनस्य शरैर्नुन्ना प्रतिमार्गं जगाम सा
ती जड आणि सुंदर गदा, त्याने फेकलेली, अर्जुनाच्या बाणांनी आपला मार्ग बदलून मागे वळली.
अथ खङ्गं समुद्धृत्य शतचन्द्रं च भानुमत्। इयेष पाण्डवं हन्तुं कृपो लघुपराक्रमः
मग कृपाचार्यांनी आपल्या हातात तलवार घेतली, जी शंभर चंद्रांसारखी चमकत होती आणि सूर्यासारखी तेजस्वी होती. त्यांनी पांडवाला मारण्याचा निर्धार केला.
स शरद्वत्सुतस्तूर्णं महाचार्यः सुशिक्षितः । खेचरेव चचारकैः क्रमाच्चर्मासिधृग्भुवि
शरद्वतांचे पुत्र, ते महान आणि कुशल गुरु, तलवार आणि ढाल हातात घेऊन रणभूमीत अतिशय वेगाने, जणू काही आकाशात चालणाऱ्या देवासारखे, एकेक पाऊल पुढे टाकत होते.
ततः क्षुरप्रैः कौन्तेयो दशभिः खङ्गचर्मणी । निमेषादिव चिच्छेद तदद्भुतमिवाभवत्
तेव्हा अर्जुनाने दहा धारदार बाणांनी कृपाचार्यांची तलवार आणि ढाल क्षणातच छेदून टाकली. हे दृश्य जणू काही अद्भुतच वाटले.
विषण्णवदमस्तत्र विनाशात्खङ्गचर्मणोः। दन्तैर्दन्तच्छदान्दष्ट्वा चुकोप हृदि दीर्घवत्
तिथे तलवार आणि ढाल नष्ट झाल्यामुळे कृपाचार्यांचा चेहरा उतरला होता. त्यांनी दातांनी ओठ चावले आणि मनात खोल राग धरला.
भवत्विति पुनश्चोक्त्वा युद्धापगमनोद्यतः। अश्वत्थाम्नस्तु स रथं कृपः समभिपुप्लुवे। स्वस्रीयस्य महातेजा जग्राह च धनुः पुनः
‘ठीक आहे’ असे म्हणून, युद्धातून मागे हटण्याचा विचार करत, कृपाचार्यांनी अश्वत्थाम्याच्या रथावर चढून पुन्हा आपले धनुष्य उचलले.
एतस्मिन्नन्तरे क्रुद्धो भीष्मो द्रोणमथाब्रवीत्। दृष्ट्वा कृपं फल्गुनेन पीडितं चोर्जितं च तम्
दरम्यान, अर्जुनाकडून कृपाचार्य त्रस्त आणि पराभूत झाल्याचे पाहून, भीष्म क्रोधाने द्रोणाला म्हणाले.
एकैकमस्मान्संग्रामे पराजयति फल्गुनः। अहं द्रोणश्च कर्णश्च द्रौणिर्गौतम एव च। अन्ये च बहवः शूरा वयं जेष्याम वासविम्
फाळ्गुन आम्हा प्रत्येकाला युद्धात हरवत आहे—मी, द्रोण, कर्ण, द्रोणपुत्र, गौतम आणि इतर अनेक शूर योद्धे. तरीही आपण सर्व मिळून इंद्रपुत्राला नक्कीच हरवू.
समागम्य ततः सर्वे भीष्मद्रोणमुखा रथाः। अर्जुनं सहसा युक्ताः प्रत्ययुध्यन्त भारत
मग भीष्म, द्रोण आणि इतर सर्व रथी एकत्र येऊन अचानक अर्जुनावर जोरदार हल्ला करू लागले.
स सायकमयैर्जालैः सर्वतस्तान्महारथान्। प्राच्छादयच्छरौघैस्तान्नीहार इव पर्वतान्
अर्जुनाने सर्व बाजूंनी बाणांचा मारा करून त्या महान रथींना झाकून टाकले, जणू काही धुक्याने पर्वत झाकले जातात.
नदद्भिश्च महानागैर्हेषमाणैश्च वाजिभिः । भेरीशङ्खनिनादैश्च स शब्दस्तुमुलोऽभवत्
गरजणारे हत्ती, हिणकसणारे घोडे आणि नगाऱ्यांचा, शंखांचा आवाज यामुळे रणभूमीत प्रचंड गोंगाट झाला.
नागाश्वकायान्निर्भिद्य लौहानि कवचानि च। पार्थस्य शरवर्षाणि न्यपतञ्शतशः क्षितौ
अर्जुनाच्या शेकडो बाणांच्या वर्षावाने हत्ती, घोडे आणि लोखंडी कवच छिन्नभिन्न झाले आणि ते बाण जमिनीवर पडले.
त्वरमाणः शरानस्यन्पाण्डवस्तु प्रकाशते। मध्यंदिनगतोऽर्चिष्माञ्छरदीव दिवाकरः
पांडवाने अतिशय वेगाने बाण सोडत रणभूमीत असा तेजस्वी प्रकाशमान झाला, जणू शरद ऋतूतील मध्यान्हीचा सूर्य.