पश्ययुरद्य मे वीर्यं कुरवस्ते समागताः । किंनु पार्थोऽर्जुनः साक्षादिति मंस्यन्ति मां परे ।। 11
आज हे सर्व कौरव माझे शौर्य पाहतील; ते विचार करतील, 'हा पार्थ, अर्जुनच तर नाही ना?'
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्त्रीषु चात्मप्रशंसनम् । नामर्षयत पाञ्चाली बीभत्सोः परिकीर्तनम् ।। 12
स्त्रियांच्या मध्ये त्याने केलेली स्वतःची स्तुती ऐकून, द्रौपदीला भीमसेनाचा उल्लेख सहन झाला नाही.
श्रुत्वा तदर्जुनो वाक्यमुत्तरेण प्रभाषितम्। अतीतसमये काले प्रियां भार्यामभाषत ।। 13
उत्तरेने बोललेले ते शब्द ऐकून, अर्जुनाने योग्य वेळी, भूतकाळ आठवत, आपल्या प्रिय पत्नीला सांगितले.
द्रुपदस्य सुतां राज्ञः पाञ्चालीं रूपसंमताम् । सत्यार्जवगुणोपेतां भर्तुः प्रियहितैषिणीम् । उवाच रहसि प्रीतः कृष्णां सर्वार्थकोविदः ।। 14
सर्व गोष्टींमध्ये कुशल असलेल्या अर्जुनाने, डॉ. द्रुपदाची रूपवान, सत्य आणि प्रामाणिकतेने युक्त, पतीच्या हिताची काळजी घेणारी कृष्णा—पांचाळ राजाची कन्या—हिच्याशी एकांतात आनंदाने बोलले.
उत्तरां ब्रूहि पाञ्चालि गत्वा क्षिप्रं शुचिस्मिते ।। 15
पांचाळी, पवित्र हास्य असलेली, तू पटकन जाऊन उत्तरेशी बोल.
इयं किल पुरा युद्धे खाण्डवे सव्यसाचिनः । सारथिः पाण्डुपुत्रस्य पार्थस्य तु बृहन्नला। महाञ्जयो भवेद्युद्धे सा चेद्यन्ता बृहन्नला ।। 16
पूर्वी खांडवाच्या युद्धात, सव्यसाची पांडुपुत्र पार्थाचा सारथी बृहन्नला होती असे म्हणतात; जर बृहन्नला सारथी असेल, तर युद्धात मोठा विजय निश्चित आहे.
सा चोदिता तदा ह्येन ह्यर्जुनेन शुचिस्मिता। पाञ्चाली च तदाऽऽगम्य उत्तराया निवेशनम् ।। 17
अर्जुनाने सांगितल्यावर, पवित्र हास्य असलेली पांचाळी उत्तरेच्या निवासस्थानी गेली.
ज्ञात्वा तु समयान्मुक्तं चन्द्रं राहुमुखादिव । युधिष्ठिरं धर्मपरं सत्यार्जवपथे स्थितम् ।। 18
समय संपल्यावर, जणू राहूच्या तोंडातून चंद्र बाहेर पडल्यासारखा, धर्मप्रिय, सत्य आणि प्रामाणिकतेच्या मार्गावर चालणारा युधिष्ठिर ओळखला.
अमर्षयन्ती तद्दुःखं कृष्णा कमललोचना। उत्तरामाह वचनं सखीमध्ये विलासिनीम् ।। 19
कमलासारखी डोळ्यांची कृष्णा त्या दु:खाने अस्वस्थ झाली आणि आपल्या मैत्रिणींच्या मध्ये असलेल्या मोहक उत्तरेशी बोलली.
योऽयं युवा वारणयूथपोपमो बृहन्नलाऽस्मीति जनोऽभ्यभाषत। पुराऽपि पार्थस्य स सारथिस्तदा धनुर्धराणां प्रवरस्य मन्ये ।। 20
हा जो तरुण आहे, ज्याला लोक बृहन्नला म्हणतात, तो हत्तींच्या कळपाचा प्रमुख जसा असतो तसा दिसतो; पूर्वी तो पार्थाचा सारथी होता, आणि तो धनुर्धरांत श्रेष्ठ आहे असं मला वाटतं.
एतेन वा सारथिना तदाऽर्जुनः सदेवगन्धर्वमहासुरोरगान् । सर्वाणि भूतान्यजयस्तस वीर्यवानतर्पयच्चापि हिरण्यरेतसम् ।। 21
त्याच सारथ्याने अर्जुनाने पूर्वी सर्व देव, गंधर्व, महाशूर असुर, नाग आणि सर्व प्राणी जिंकले होते आणि आपल्या पराक्रमाने हिरण्यगर्भालाही तृप्त केले होते.
यदस्य संस्थामपि तस्य संयुगे जानामि वीर्यं परवीरमध्यगम् । संगृह्य रश्मीनपि चास्य वीर्यवानादाय चापं प्रययौ रथे स्थितः ।। 22
युद्धात त्याची ताकद मला माहीत आहे, कारण मी त्याला बलाढ्य वीरांच्या मध्ये पाहिलं आहे; लगाम पकडून आणि धनुष्य उचलून तो रथावर ठामपणे उभा राहिला होता.
न सर्वभूतानि न देवदानवा न चापि सर्वे कुरवः समागताः। धनं हरेयुस्तव जातु धन्विनो बृहन्नला तूत्तरसारथिर्यदि ।। 23
सर्व प्राणी, देव, दानव किंवा एकत्र जमलेले सर्व कुरूही तुझे धन कधीच घेऊ शकणार नाहीत, जर बृहन्नला, उत्तरेचा सारथी, तुझ्या रथाचे लगाम हातात घेत असेल.
धनुष्यनवमश्चासीत्तस्य शिष्यो महात्मनः । सुदृष्टपूर्वो हि मया चरन्त्या पाण्डवालये ।। 24
तो धनुष्य चालवण्यात कुणापेक्षा कमी नव्हता, आणि त्या महान आत्म्याचा शिष्य होता; मी त्याला पूर्वी पांडवांच्या घरात फिरताना पाहिलं आहे.
स चानेन सहायेन खाण्डवं चादहत्पुरा । अर्जुनस्य तदाऽनेन संगृहीता हयोत्तमाः ।। 25
त्याच्याच सोबतीने त्याने पूर्वी खांडववन जाळलं होतं; त्यावेळी याने अर्जुनासाठी उत्तम घोडे सांभाळले होते.
तेन सारथिना पार्थः सर्वभूतानि सर्वशः। अजयत्खाण्डवप्रस्थे न हि यन्ताऽस्ति तादृशः ।। 26
त्याच सारथ्याने पार्थाने खांडवप्रस्थावर सर्व प्राण्यांना पूर्णपणे जिंकले; असा सारथी दुसरा कोणीच नाही.
ततः सैरन्ध्रिसहिता उत्तरा भ्रातुरब्रवीत्। अभ्यर्थयैनां सारथ्ये वीर शीघ्रं बृहन्नलाम् ।। 27
नंतर सैरंध्रीसोबत उत्तरा आपल्या भावाजवळ गेली आणि म्हणाली, 'वीरा, लवकर बृहन्नलाला सारथ्य करण्याची विनंती कर.'
शिक्षितैषा हि सारथ्ये नर्तने गीतवादिते । सैरन्ध्य्राह महाप्राज्ञा स्तुवन्ती वै बृहन्नलाम् ।। 28
ती सारथ्य, नृत्य, गाणं आणि वाद्य वाजवण्यात कुशल आहे; सैरंध्री, बुद्धिमान आणि स्तुती करणारी, बृहन्नलेचे असे गुण सांगत होती.
सैरन्ध्रि जानासि मम व्रतं हि क्लीबेन पुंसा न हि संवदाम्यहम्। सोहं न शक्ष्यामि बृहन्नलां शुभे वक्तुं स्वयं यच्छ हयान्ममेति ।। 29
सैरंध्री, तुला माझं व्रत माहित आहे—मी शंभरपुरुष किंवा नपुंसक पुरुषाशी बोलत नाही; म्हणून सुंदरिये, मी स्वतः बृहन्नलाला 'माझ्यासाठी घोडे सांभाळ' असं सांगू शकणार नाही.
भयकाले तु संप्राप्ते न व्रतं नाव्रतं पुनः। यथा दुःखं प्रतरति कर्तुं युक्तं चरेद्बुधः । इति धर्मविदः प्राहुस्तस्माद्वाच्या बृहन्नला ।। 30
पण संकटाची वेळ आली की व्रत किंवा अव्रत काहीच महत्त्वाचं राहत नाही; दु:खातून बाहेर पडण्यासाठी योग्य तेच करावं, असं धर्म जाणणारे सांगतात. म्हणून बृहन्नलाला सांगणं योग्य आहे.
येयं कुमारी सुश्रोणी भगिनी ते यवीयसी। अस्यास्तु वचनं वीर करिष्यति न संशयः ।। 31
ही तुझी लहान, सुंदर कंबरेची बहीण—वीरा, ती नक्कीच सांगितलेलं काम करील, यात शंका नाही.
यदि ते सारथिः सा स्यात्कुरून्सर्वान्न संशयः। जित्वा गाश्च समादाय ध्रुवमागमनं भवेत् ।। 32
जर ती तुझी सारथी झाली, तर सर्व कुरूंना हरवून, गायी परत घेऊन, नक्कीच तू सुखरूप परत येशील, यात शंका नाही.
एवमुक्तः स सैरन्ध्र्या भगिनीं प्रत्यभाषत। गच्छ त्वमनवद्याङ्गि तामानय बृहन्नलाम् ।। 33
सैरंध्रीने असं सांगितल्यावर, त्याने आपल्या बहिणीला म्हटलं, 'हे निर्दोष अंग असलेल्या, जा आणि बृहन्नलाला इथे घेऊन ये.'
सा प्राद्रवत्काञ्चनमाल्यधारिणी ज्येष्ठेन भ्रात्रा प्रहिता यशस्विनी । भ्रातुर्नियोगं तु निशम्य सुभ्रुः शुभानना हाटकवज्रभूषिता ।। 34
मोत्यांच्या आणि सोन्याच्या माळा घातलेली, मोठ्या भावाने पाठवलेली, कीर्तीने उजळलेली, सुंदर भुवया आणि चेहरा असलेली, सोनं आणि हिरे घातलेली ती, भावाचा आदेश ऐकताच त्वरित निघाली.
सा वज्रमुक्तामणिहेमकुण्डला मृदुक्रमा भ्रातृनियोगचोदिता। प्रदक्षिणावर्ततनुः शिखण्डिनी पद्मानना पद्मदलायताक्षी ।। 35
सोनं, हिरा, मोत्यांची कुंडलं घातलेली, हलक्या पावलांनी चालणारी, भावाच्या आज्ञेने प्रेरित, सडपातळ देहाची, शिखा बांधलेली, कमळासारखा चेहरा आणि कमळाच्या पाकळ्यांसारखे डोळे असलेली ती निघाली.
तन्वी समाङ्गी मृदुमन्द्रलोचना मात्स्यस्य राज्ञो दुहिता विलासिनी । सा नर्तनागारमरालपक्ष्मा शतह्रदा मेघमिवान्वपद्यत ।। 36
सडपातळ, सुंदर बांध्याची, मऊ आणि मंद डोळ्यांची, मत्स्यराजाची खेळकर कन्या, वळणदार पापण्यांची, नृत्यशाळेत शिरली, जशी मेघाकडे मोर धाव घेतो तशी.
सा नागनासोपमसंहितोरूरनिन्दिता वेदिविलग्नमध्या। आसाद्य तस्थौ वरमाल्यधारिणी पार्थं शुभा नागवधूरिव द्विपम् ।। 37
ती नागकन्येसारख्या जुळलेल्या मांड्या असलेली, कुठलाही दोष नसलेली, वेदचिन्हांनी सजलेली कंबर असलेली, सुंदर हार घालून, पवित्र आणि देखणी, पार्थाजवळ आली आणि उभी राहिली, जशी एखादी नागवधू हत्तीसमोर उभी राहते.
तामागतामायतताम्रलोचनामवेक्ष्य पार्थः समयेऽभ्यभाषत ।। 38
ती मोठ्या तांबड्या डोळ्यांची आली आहे हे पाहून, योग्य वेळी पार्थाने तिला विचारले.
किमागता काञ्चनमाल्यधारिणी सुगात्रि किंचित्त्वरिताऽसि सुभ्रु । किं ते मुखं सुन्दरि न प्रसन्नमाचक्ष्व शीघ्रं मम चारुहासिनि ।। 39
काय कारण आहे, सोन्याचा हार घातलेली, सुंदर बांध्याची, तू इतकी घाईघाईने आलीस? तुझं सुंदर मुख का हसतमुख नाही? लवकर सांग, हसऱ्या ओठांची सुंदर स्त्री.
सा वज्रवैडूर्यविकारकुण्डला विनिद्रपद्मोत्पलपन्नगन्धिनी । प्रसन्नताराधिपसंनिभानना पार्थे कुमारी वचनं बभाषे ।। 40
ती वज्र आणि वैडूर्याच्या कुंडल्यांनी सजलेली, कमळ, पाणकुंभ आणि सर्पासारखा सुगंध असलेली, प्रसन्न चंद्रासारखं तेजस्वी मुख असलेली कुमारिका पार्थाशी बोलली.