पराक्रमं तु सूतानां ज्ञात्वा राजाऽन्वमन्यत । सैरन्ध्र्याः सूतपुत्रेण सह दाहं नराधिपः ।। 12
सारथ्यांची ताकद ओळखून राजाने सैरंध्रीला सुतपुत्रासोबत जाळण्याची परवानगी दिली.
ततस्ते समनुज्ञाताः सर्वे तत्रास्य बान्धवाः। रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्याभितः स्थिताः ।। 13
मग सर्व नातेवाईकांना परवानगी मिळाल्यावर, त्यांनी तिथे एकत्र येऊन कीचकाला वेढून उभे राहून रडायला सुरुवात केली.
आरोप्य कृष्णां सह कीचकेन निबध्य केशेषु च पादयोश्च। ते चापि सूता वचनैरवोचन्नुद्दिश्य चैनामभिवीक्ष्य कृष्णाम् ।। 14
कृष्णेला केसांनी आणि पायांनी बांधून, तिला कीचकासोबत ठेवले; आणि सारथ्यांनी तिच्याकडे बोट दाखवत, कृष्णेकडे पाहत असे शब्द बोलले.
यस्याः कृते।़यं निहतो महात्मा तस्माद्धि सा कीचकमार्गमेतु । अवार्यसत्वेन च कीचकेन गतासुना सुन्दरी स्वर्गलोकम् ।। 15
जिच्यामुळे हा महात्मा मारला गेला, तिने कीचकाच्या मागे जावे; कारण कीचक अनावर होता आणि आता मरण पावला आहे, म्हणून ही सुंदर स्त्री स्वर्गात जाईल.
सा तेन कृष्णा शयने निबद्धा यशस्विनी चैव मनस्विनी च। अनार्यसत्त्वेन महार्यसत्त्वा गतासुना सा प्ररुरोद कृष्णा । विलम्बमाना विवशा हि दुष्टैस्तत्रैव पर्यङ्कवरे शुभाङ्गी ।। 16
मग ती यशस्विनी, धीरगंभीर कृष्णा, त्या मृत कीचकासोबत पलंगावर बांधली गेली; मोठ्या मनाची असूनही नीच लोकांनी तिला बांधले, आणि कृष्णा, सुंदर देहाची, त्या पलंगावर वाईट लोकांमुळे असहाय्य होऊन रडत राहिली.
ह्रियमाणाऽथ सुश्रोणी सूतपुत्रैरनिन्दिता। प्राक्रोशन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती ।। 17
मग निष्कलंक, सुंदर कंबरेची कृष्णा, सारथ्यांनी ओढत असताना, रक्षणासाठी हाक मारू लागली, जरी तिला रक्षण करणारे होते.
मृतेन सह बद्धाङ्गी निराशा जीविते तदा। श्मशानाभिमुखं नीता करेणुरिव रौति सा ।। 18
मृताच्या सोबत हातपाय बांधून, जगण्याची आशा सोडून, तिला स्मशानाकडे नेत होते, आणि ती गायीसारखी ओरडत होती.
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। त मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ।। 19
'जय, जयेश, विजय, जयत्सेन, जयद्बल—हे माझा आवाज ऐका, कारण सारथ्यांची मुले मला घेऊन जात आहेत.'
येषां दुन्दुभिनिर्घोषो ज्याघोषः श्रूयते महान्। ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ।। 20
'ज्यांच्या नगाऱ्यांचा गडगडाट आणि धनुष्यांच्या तारा मोठ्या आवाजात वाजतात—ते माझा आवाज ऐकू देत, कारण सारथ्यांची मुले मला घेऊन जात आहेत.'
येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशनेः। अश्रूयत महान्युद्धे भीमघोपस्तरस्विनाम् ।। 21
'ज्यांच्या धनुष्याच्या तारा युद्धात वीजेच्या कडकडाटासारखा आवाज करत, आणि ज्यांनी शत्रूंना घाबरवलं—'
रथघोपश्च बलवान्गन्धर्वाणां तरस्विनाम् । ते मे वाचं बिजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ।। 22
'आणि वेगवान गंधर्वांच्या रथांचा प्रचंड गडगडाट—ते माझा आवाज ऐकू देत, कारण सारथ्यांची मुले मला घेऊन जात आहेत.'
येषां वीर्यमतुल्यं तु शक्रस्येव बलं यशः। राजसिंहा इवाग्र्यास्ते मां जानन्तु सुदुःखितां ।। 23
'ज्यांचे शौर्य अतुलनीय आहे, ज्यांची ताकद आणि कीर्ती इंद्रासारखी आहे, जे राजसिंहांसारखे श्रेष्ठ आहेत—त्यांनी माझ्या या मोठ्या दु:खाची जाणीव ठेवावी.'
इत्यस्याः कृपणा वाचः कृष्णायाः परिदेविताः। श्रुत्वैवाभ्युत्थितो भीमः शयनादविचारयन् ।। 24
कृष्णेच्या त्या दयनीय आणि हळव्या शब्दांनी, भीमाने ते ऐकताच, तो आपल्या अंथरुणावरून ताबडतोब उठला आणि मनात खोल विचार करू लागला.
अहं सैरन्ध्रि ते वाचः शृणोमि तव भाषिताः। तस्मात्ते सूतपुत्रेभ्यो न भयं जातु विद्यते ।। 25
सायरंध्री, मी तुझे बोल ऐकले आहेत. म्हणून तुला सूतपुत्रांची भीती कधीच बाळगू नको.
इत्युक्त्वा स महाबाहुर्विजजृम्भे जिघांसया ।। 26
असं म्हणून, त्या बलाढ्य भीमाने मारण्याच्या निर्धाराने आपले अंग ताणले.
ततः स व्यायतं बद्ध्वा वस्त्रं विपरिवेष्ट्य च। अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य निर्जगाम बहिस्तदा ।। 27
मग त्याने आपले वस्त्र घट्ट बांधून, ते अंगावर गुंडाळले आणि मागच्या दरवाजाने दबकत बाहेर गेला.
स लङ्घयित्वा प्राकारमारुह्य तरसा द्रुमम् । श्मशानाभिमुखः प्रायाद्यत्र ते कीचका गताः ।। 28
तो भिंत उडी मारून, झपाट्याने एका झाडावर चढला आणि ज्या दिशेला कीचक गेले होते, त्या स्मशानाकडे निघाला.
स लङ्घयित्वा प्राकारं निःसृत्य च पुरोत्तमात् । जवेनोत्पतितो भीमः सूतानामग्रतस्तदा ।। 29
तो भिंत ओलांडून आणि मोठ्या नगरीतून बाहेर पडून, वेगाने सूतांच्या पुढे धावू लागला.
चितासमीपं गत्वा स तत्रापश्यन्महाबलः । तालमात्रं महास्कन्धमूर्ध्वशुष्कं वनस्पतिम् ।। 30
चिता जवळ पोहोचल्यावर, त्या बलाढ्य भीमाने ताडाएवढ्या उंच, जाड खोडाच्या आणि वरून वाळलेल्या एका मोठ्या झाडाकडे पाहिले.
तं नागवदुपक्रम्य बाहुभ्यां परिरभ्य च। वृक्षमुत्पाटयामास भीमो भीमपराक्रमः ।। 31
तो हत्तीप्रमाणे त्या झाडाजवळ गेला, दोन्ही हातांनी घट्ट धरून, भीमाने ते झाड मुळासकट उपटले.
ततो वृक्षं दशव्यामं निष्पत्रमकरोत्तदा ।। 32
मग त्याने त्या दहा हात लांब झाडाची सर्व पानं काढून टाकली.
तं महाकायमुद्यम्य भ्रामयित्वा च वेगितः। प्रगृह्याभ्यपतत्सूतान्दण्डपाणिरिवान्तकः।। 33
ते मोठं झाड उचलून, वेगाने फिरवत, घट्ट पकडून, तो सूतांवर दंड घेऊन आलेल्या मृत्यूसारखा झडप घालू लागला.
ऊरुवेगेन तस्याथ न्यग्रोधाश्वत्थकिंशुकाः। भूमौ निपतिता वृक्षाः संभग्नास्तत्र शेरते ।। 34
त्याच्या मांड्यांच्या जोराने, वटवृक्ष, अश्वत्थ आणि किंशुक अशी झाडं तुटून खाली पडली आणि तिथेच फेकून दिल्यासारखी पडली.
तं सिंहमिव संक्रुद्धं दृष्ट्वा गन्धर्वमागतम्। वित्रेसुश्च तदा सूता विपादभयपीडिताः ।। 35
त्याला सिंहासारखा कोपलेला आणि गंधर्व आल्यासारखा पाहून, सूत मृत्यूच्या भीतीने थरथर कापू लागले.
तमन्तकमिव क्रुद्धं गन्धर्वभयशङ्किताः। दिधक्षन्तस्तथा ज्येष्ठं भ्रातरं चोपकीचकाः। परस्परमथोचुस्ते विषादभयमोहिताः ।। 36
त्याला क्रुद्ध मृत्यूसारखा पाहून आणि गंधर्वाचा संशय येऊन, उपकीचकांनी आपला मोठा भाऊ आणि त्याला जाळून टाकायचं ठरवलं; पण भीती आणि निराशेने ग्रासलेले ते एकमेकांशी बोलू लागले.
गन्धर्वो बलवानेति क्रुद्ध उद्यम्य पादपम्। प्रबुद्धाः सुमहाभागा गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः। सैरन्ध्री मुच्यतां शीघ्रं भयं नो महदागतम् ।। 37
हा गंधर्व खूप बलवान आणि रागावलेला आहे, त्याने झाड उचललंय! हे पुण्यवान, सूर्यासारखे तेजस्वी गंधर्व जागे झाले आहेत. सैरंध्रीला पटकन सोडून द्या, आपल्यावर मोठं संकट आलंय!
ते दृष्ट्वाऽथ समाविद्धं भीमसेनेन पादपम् । विमुच्य द्रौपदीं त्रस्ताः प्राद्रवन्नगरं प्रति ।। 38
भीमसेनाने झाड उगारलेलं पाहून, ते घाबरून द्रौपदीला सोडून दिलं आणि शहराकडे पळू लागले.
द्रवतस्तांश्च संप्रेक्ष्य स वज्री दानवानिव । अथ भीमः समुत्पत्य द्रवतां पुरतोऽभवत् ।। 39
त्यांना पळताना पाहून, भीम वज्रधारी इंद्रासारखा दानवांमध्ये उडी मारून, पळणाऱ्यांच्या समोर उभा राहिला.
ते तं दृष्ट्वा भयोद्विग्ना निश्चेष्टाः समवस्थिताः ।। 40
त्याला पाहून, ते सगळे भीतीने हादरले आणि जागेवरच थिजून उभे राहिले.
दृष्ट्वा ताञ्शतसङ्ख्यकान्स वज्री दानवानिव। एकेनैव प्रहारेण दश सप्त च विंशतिम्। अष्टादश च पञ्चाशञ्जघान स वृकोदरः ।। 41
शेकड्यांनी जमलेल्या त्या दानवांसारख्या सूतांना पाहून, वृकोदराने एका फटक्यात दहा, सात, वीस, अठरा आणि पन्नास जणांना ठार केले.