एवमेतत्करिष्यामि यथा सुश्रोणि भाषसे। एकोऽहमागमिष्यामि शून्यमावसथं तव ।। 19
सुंदर नितंबवाली, तू जसं सांगितलंस तसंच मी करीन. मी एकटाच तुझ्या रिकाम्या घरात येईन.
समागमार्थं रम्भोरु त्वया मदनदर्पितः। यथा त्वां नैव पश्येयुर्गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः ।। 20
रंभासारख्या नितंबवाली, आपली भेट व्हावी म्हणून, मी कामाने वेडा होऊन असं पाहीन की तेजस्वी गंधर्वांना तुला काहीच कळू नये.
यदेतन्नर्तनागारं मात्स्यराजेन कारितम्। दिवात्र कन्या नृत्यन्ति रात्रौ यान्ति स्वकं गृहं ।। 21
मत्स्यराजाने बांधलेलं ते नृत्यगृह, जिथे दिवसा कन्या नाचतात आणि रात्री आपल्या घरी परत जातात.
निशायां तत्र गच्छेथा गन्धर्वास्तन्न जानते। तत्र दोषः परिहृतो भविष्यति न संशयः ।। 22
रात्री तिथे जा, गंधर्वांना त्याची कल्पनाही नाही. तिथे काहीही दोष राहणार नाही, यात शंका नाही.
एकस्त्वं नर्तनागारं रात्रौ संकेतमाव्रज । तत्राहं भविता तुभ्यं वशगा नात्र संशयः ।। 23
तू एकटीच ठरल्याप्रमाणे रात्री नृत्यशाळेत ये. तिथे मी पूर्णपणे तुझ्या अधीन असेन, याबद्दल काहीच शंका नाही.
तथा भद्रे करिष्यामि यथा त्वं भीरु वक्ष्यसि। एकः सन्नर्तनागारमागमिष्यामि भामिनि। समागमार्थं सुश्रोणि शपे च सुकृतेन मे ।। 24
ठीक आहे, भीरू सखी, तू जसं सांगशील तसंच मी करीन. सुंदर बाई, मी एकटाच नृत्यशाळेत येईन, आपली भेट व्हावी म्हणून. हे मी माझ्या पुण्याच्या शपथेवर सांगतो.
यथा त्वां नावबुध्यन्ति गन्धर्वा वरवर्णिनि। सत्यं ते प्रतिजानामि गन्धर्वेभ्यो न ते भयम्। अलंकरिष्याम्यद्याहं त्वत्समागमनाय वै ।। 25
सुंदर वर्णाच्या सखी, मी तुला खरं सांगतो, गंधर्वांना तुझा पत्ता लागणार नाही. त्यांच्यापासून तुला काहीच भीती नाही. आज मी आपल्या भेटीसाठी स्वतःला सजवीन.
वासांसि च विचित्राणि मनोज्ञानि तवापि च। यथा मां न त्यजेथास्त्वं तथ रंस्ये त्वया सह ।। 26
मी आणि तू दोघंही सुंदर, आकर्षक वस्त्रं घालू. तू मला सोडणार नाहीस, तसंच मीही तुझ्यासोबत आनंद घेईन.
तथा चेदप्यहं सूत दर्शयिष्यामि ते सुखम्। यन्नानुभूतं भवता जन्मप्रभृति कीचक ।। 27
असं झालं तर, सारथ्या, मीही तुला असं सुख दाखवीन, की जे तुला जन्मापासून कधीच मिळालं नाही, कीचक.
तमर्थमपि जल्पन्त्या द्रौपद्याः कीचकस्य ह। क्षणमात्रं तदभवन्मासेनैव समं नृप ।। 28
द्रौपदी कीचकाशी हे बोलत असताना, राजन, तो क्षण त्याला जणू महिना भर लांबलेला वाटला.
कीचकोऽथ गृहं गत्वा भृशं हर्षपरिप्लुतः। सैरन्ध्रीरूपिणीं मूढो मृत्युं तां नावबुद्धवान् ।। 29
मग कीचक मोठ्या आनंदात आपल्या घरी गेला. पण मूढपणाने, सैरंध्रीच्या रूपातील तीच आपला मृत्यू आहे, हे त्याला कळलंच नाही.
गन्धाभरणमाल्येषु व्यासक्तः स विशेषतः। अलंचक्रे तदाऽऽत्मानं सत्वरः काममोहितः ।। 30
सुगंध, दागिने आणि फुलांच्या हारांत तो विशेष रमला होता. वासनेने आणि मोहाने पछाडून, त्याने लगेच स्वतःला सजवलं.
तस्य तत्कुर्वतः कर्म कालो दीर्घ इवाभवत्। अनुचिन्तयतश्चापि तामेवायतलोचनाम् ।। 31
तो हे सर्व करत असताना आणि तिच्या मोठ्या डोळ्यांचीच आठवण काढत असताना, त्याला वेळ अगदी न संपणारा वाटत होता.
आसीदभ्यधिका चापि श्रीः श्रियं प्रमुमुक्षतः । निर्वाणकाले दीपस्य वर्तीमिव दिधक्षतः ।। 32
आपली श्रीमंती दाखवण्याच्या प्रयत्नात त्याची शोभा अधिकच वाढली, जशी दिवा विझण्याआधी त्याची ज्योत तेजस्वी होते.
कृतसंप्रत्ययस्तस्याः कीचकः काममोहितः। नाजानात्पतनं स्वस्य चिन्तयंस्तां शुभाननाम् ।। 33
तिचं मान्य झाल्यावर, वासनेने अंध झालेला कीचक तिच्या सुंदर चेहऱ्याचा विचार करत राहिला, पण आपल्या विनाशाची त्याला कल्पनाही आली नाही.
ततस्तु द्रौपदी गत्वा भीमसेनं महानसे। उपातिष्ठत कल्याणी कौरव्यं पतिमन्तिकात् ।। 34
मग द्रौपदी स्वयंपाकघरात भीमसेनाकडे गेली आणि ती पुण्यवती आपल्या कुरू पतीजवळ उभी राहिली.
तमुवाच सुकेशान्ता कीचकस्य कृतो मया। सङ्गमो नर्तनागारे यथाऽवोचः परन्तप ।। 35
सुंदर केसांची ती त्याला म्हणाली, 'शत्रूंचा संहार करणारा, तुझ्या सांगण्यानुसार मी कीचकासोबत नृत्यशाळेत भेट ठरवली आहे.'
कालेन नियतं बद्धः कामेन च बलात्कृतः। शून्यं स नर्तनागारमागमिष्यति कीचकः। एको निशि महाबाहो कीचकं तं निषूदय ।। 36
काळाने बांधलेला आणि वासनेने पछाडलेला कीचक रात्री एकटा नृत्यशाळेत येईल, महाबली. तिथेच त्याचा नाश कर.
तं मूतपुत्रं कौन्तेय कीचकं मददर्पितम्। गत्वा त्वं नर्तनागारं निर्जीवं कुरु पाण्डव ।। 37
कुंतीपुत्रा, तू नृत्यशाळेत जाऊन मदाने गर्विष्ठ असलेल्या त्या सूतपुत्र कीचकाचा जीव घ्यावा.
गर्वितः मूतपुत्रोऽसौ गन्धर्वानवमन्यते। स त्वं प्रहरतांश्रेष्ठ नालं नाग इवोद्धर ।। 38
तो गर्विष्ठ सूतपुत्र गंधर्वांचा तिरस्कार करतो. वीरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तूं, त्याला हत्तीप्रमाणे खाली पाड.
अस्रं दुःखाभिभूताया मम मार्जस्व भारत। बाहुवीर्यानुरूपं च दर्शयाद्य पराक्रमम्। आत्मनश्चैव भद्रं ते कुरु मानं कुलस्य च ।। 39
भारता, मी दु:खाने व्याकुळ झाले आहे, माझे अश्रू पुस. आज आपल्या बाहीच्या बळाला शोभेल असं शौर्य दाखव, आणि स्वतःचं व आपल्या कुळाचं मान राख. तुझं कल्याण होवो.
स्वागतं ते वरारोहे यन्मां वेदयसे प्रियम्। नह्यस्य कंचिदिच्छामि सहायं वरवर्णिनि ।। 40
सुंदर नितंब असलेल्या सखी, तू मला हे प्रिय सांगितलंस, त्याबद्दल स्वागत आहे. या कामात मला दुसऱ्या कोणाचंही साहाय्य नको आहे, सुंदर वर्णाच्या सखी.
सा मे प्रीतिस्त्वयाऽऽख्याता कीचकस्य समागमे। हत्वा हिडिम्बं या प्रीतिर्ममासीत्सा शुचिस्मिते ।। 41
सुंदर हास्य असलेल्या सखे, किचकासोबत भेटल्यावर तुला जशी आनंदाची भावना झाली, तसाच आनंद मला हिडिंबा मारल्यावर झाला होता.
सत्यं भ्रातॄंश्च पुत्रांश्च पुरस्कृत्य शपामि ते। कीचकं निहनिष्यामि वृत्रं देवपतिर्यथा ।। 42
मी सत्य, माझे भाऊ आणि माझी मुले यांच्या शपथेवर सांगतो, मी किचकाला नक्कीच मारीन, जसा इंद्राने वृत्रासुराचा वध केला.
प्रसह्य निहनिष्यामि केशवः केशिनं यथा। रहस्यं वा प्रकाशं वा सूदयिष्यामि कीचकम् ।। 43
मी किचकाला जबरदस्तीने मारीन, जसा केशवाने केशी राक्षसाचा नाश केला. गुप्तपणे असो वा उघडपणे, मी किचकाचा नाश करीन.
अहं भद्रे हनिष्यामि कीचकं मदनान्वितम्। यस्त्वां कामाभिभूतात्मा दुर्लभामभिमन्यते ।। 44
मृदू स्वभावाच्या सखे, जो किचक वासनेने अंध झाला आहे आणि तुला मिळवण्याचा प्रयत्न करतो, त्याचा मी वध करीन.
अथ चेदवबुध्यन्ति सूतपुत्रं मया हतम्। निर्मनुष्यं करिष्यामि मत्स्यानामिदमालयम् ।। 45
जर लोकांना समजले की रथवानाचा मुलगा माझ्या हातून मारला गेला आहे, तर मी या मत्स्यांच्या घरात एकही पुरुष उरू देणार नाही.
मया हतांश्चेन्मात्स्यांस्तु धार्तराष्ट्रो विबुध्यति। दुर्योधनं ततो हत्वा सानुबन्धं सबान्धवम्। कुरुणामखिलं राज्यं प्रतिपत्स्यामि भामिनि ।। 46
जर मी मारलेल्या मत्स्यांना धृतराष्ट्राचा मुलगा समजला, तर मी दुर्योधनासह त्याचे सगळे साथीदार आणि नातेवाईक यांचा वध करून, संपूर्ण कुरू राज्य ताब्यात घेईन, सुंदर सखे.
नाहं शक्तोऽनुनयितुं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्। कामं सत्यमुपासीत कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । काममन्ये ह्युपासन्तु विनीता धर्मचारिणः ।। 47
मी कुंतीपुत्र युधिष्ठिराला काहीही समजावू शकत नाही. कुंतीपुत्र युधिष्ठिर जसा हवे तसे सत्याचे पालन करेल, तसेच इतर विनम्र आणि धर्मनिष्ठ लोकही आपापल्या इच्छेनुसार वागतील.
त्वां तु दुःखमिदं प्राप्तां नाहं शक्नोम्युपेक्षितुम्। निर्वृता भव पाञ्चालि कीचकस्य वधात्पुनः ।। 48
पांचाळी, तुझ्या या दुःखाकडे मी दुर्लक्ष करू शकत नाही. किचकाचा वध झाल्यावर पुन्हा तू निर्धास्त हो.