भीमेन च प्रतिज्ञाते कीचकस्य वधे तदा। द्रौपदी च सुदेष्णायाः प्रविवेश पुनर्गृहम् ।। 9
त्या वेळी भीमाने कीचकाचा वध करण्याची प्रतिज्ञा केली आणि द्रौपदी पुन्हा सुदेष्णाच्या घरात गेली.
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां प्रातरुत्थाय कीचकः। गत्वा राजकुलायैव द्रौपदीमिदमब्रवीत् ।। 10
ती रात्र संपल्यावर, सकाळी कीचक उठला, राजवाड्यात गेला आणि द्रौपदीला असे म्हणाला.
यत्त्वाऽहं पश्यतो राज्ञः पातयित्वा पदाऽहनम् । न कंचिल्लभसे नाथमभिपन्ना बलीयसा ।। 11
राजाच्या डोळ्यांसमोर मी तुला पायाने खाली पाडलं, तेव्हा इतका बलवान असूनही तुला कुणीच वाचवलं नाही.
प्रवादेन तु मात्स्यानामयं राजेति चोच्यते। अहमेव हि राजा वै मात्स्यानां वाहिनीपतिः ।। 12
मत्स्य लोकांत अशी अफवा आहे की हा राजा आहे, पण खरा राजा आणि सेनापती मीच आहे.
सा सुखं प्रतिपद्यस्व दासो भीरु भवामि ते। न ह्यहं त्वामृते भीरु चिरं जीवितुमुत्सहे ।। 13
भीतीने भरलेल्या सुंदरी, सुख स्वीकार. मी तुझा दास होईन. तुझ्याशिवाय मी जास्त काळ जगू शकत नाही.
अहन्यहनि सुश्रोणि शतनिष्कं ददामि ते। दासीशतं च ते दद्यां दासानामपि चापरम् ।। 14
सुंदर नितंबवाली, मी तुला दररोज शंभर सोन्याच्या नाणी देईन, शंभर दासी देईन आणि आणखीही नोकर देईन.
रथांश्चाश्वतरीयुक्तानस्तु नौ भीरु संगमः । सुदासानां सहस्रं च महिषाणां सहस्रकम् ।। 15
भीतीने भरलेल्या, आपल्या भेटीसाठी मी तुला खच्चून गाढवांनी ओढलेली रथं, हजार चांगले नोकर आणि हजार म्हशी देईन.
अन्तःपुरसहस्रं च हेमकूटसहस्रकम्। तुभ्यं दास्यामि सर्वाणि राजार्हाण्यम्बराणि च ।। 16
मी तुला हजार अंतःपुरं, हजार सोन्याचे खजिने आणि राजमाता शोभेल अशी सर्व वस्त्रं देईन.
एतन्मे वचनं सत्यं प्रतिपद्यस्व कीचक। न ते सखा वा भ्राता वा जानीयात्संगमं मया ।। 17
कीचक, हे माझं खरं वचन आहे, ते स्वीकार. आपल्या भेटीचं गुपित तुझ्या मित्रालाही किंवा भावालाही कळू देऊ नकोस.
अनुप्रवादाद्भीताऽस्मि गन्धर्वाणां यशस्विनाम् । अनुबोधाद्गनर्थः स्यादयशश्च महद्भवेत। एतन्मे प्रतिजानीहि ततोऽहं वशगा तव ।। 18
गंधर्वांची अफवा ऐकून मला भीती वाटते. त्यांना कळलं तर मोठं नुकसान आणि अपयश होईल. तू मला याची शपथ दे, मग मी तुझ्या अधीन होईन.
एवमेतत्करिष्यामि यथा सुश्रोणि भाषसे। एकोऽहमागमिष्यामि शून्यमावसथं तव ।। 19
सुंदर नितंबवाली, तू जसं सांगितलंस तसंच मी करीन. मी एकटाच तुझ्या रिकाम्या घरात येईन.
समागमार्थं रम्भोरु त्वया मदनदर्पितः। यथा त्वां नैव पश्येयुर्गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः ।। 20
रंभासारख्या नितंबवाली, आपली भेट व्हावी म्हणून, मी कामाने वेडा होऊन असं पाहीन की तेजस्वी गंधर्वांना तुला काहीच कळू नये.
यदेतन्नर्तनागारं मात्स्यराजेन कारितम्। दिवात्र कन्या नृत्यन्ति रात्रौ यान्ति स्वकं गृहं ।। 21
मत्स्यराजाने बांधलेलं ते नृत्यगृह, जिथे दिवसा कन्या नाचतात आणि रात्री आपल्या घरी परत जातात.
निशायां तत्र गच्छेथा गन्धर्वास्तन्न जानते। तत्र दोषः परिहृतो भविष्यति न संशयः ।। 22
रात्री तिथे जा, गंधर्वांना त्याची कल्पनाही नाही. तिथे काहीही दोष राहणार नाही, यात शंका नाही.
एकस्त्वं नर्तनागारं रात्रौ संकेतमाव्रज । तत्राहं भविता तुभ्यं वशगा नात्र संशयः ।। 23
तू एकटीच ठरल्याप्रमाणे रात्री नृत्यशाळेत ये. तिथे मी पूर्णपणे तुझ्या अधीन असेन, याबद्दल काहीच शंका नाही.
तथा भद्रे करिष्यामि यथा त्वं भीरु वक्ष्यसि। एकः सन्नर्तनागारमागमिष्यामि भामिनि। समागमार्थं सुश्रोणि शपे च सुकृतेन मे ।। 24
ठीक आहे, भीरू सखी, तू जसं सांगशील तसंच मी करीन. सुंदर बाई, मी एकटाच नृत्यशाळेत येईन, आपली भेट व्हावी म्हणून. हे मी माझ्या पुण्याच्या शपथेवर सांगतो.
यथा त्वां नावबुध्यन्ति गन्धर्वा वरवर्णिनि। सत्यं ते प्रतिजानामि गन्धर्वेभ्यो न ते भयम्। अलंकरिष्याम्यद्याहं त्वत्समागमनाय वै ।। 25
सुंदर वर्णाच्या सखी, मी तुला खरं सांगतो, गंधर्वांना तुझा पत्ता लागणार नाही. त्यांच्यापासून तुला काहीच भीती नाही. आज मी आपल्या भेटीसाठी स्वतःला सजवीन.
वासांसि च विचित्राणि मनोज्ञानि तवापि च। यथा मां न त्यजेथास्त्वं तथ रंस्ये त्वया सह ।। 26
मी आणि तू दोघंही सुंदर, आकर्षक वस्त्रं घालू. तू मला सोडणार नाहीस, तसंच मीही तुझ्यासोबत आनंद घेईन.
तथा चेदप्यहं सूत दर्शयिष्यामि ते सुखम्। यन्नानुभूतं भवता जन्मप्रभृति कीचक ।। 27
असं झालं तर, सारथ्या, मीही तुला असं सुख दाखवीन, की जे तुला जन्मापासून कधीच मिळालं नाही, कीचक.
तमर्थमपि जल्पन्त्या द्रौपद्याः कीचकस्य ह। क्षणमात्रं तदभवन्मासेनैव समं नृप ।। 28
द्रौपदी कीचकाशी हे बोलत असताना, राजन, तो क्षण त्याला जणू महिना भर लांबलेला वाटला.
कीचकोऽथ गृहं गत्वा भृशं हर्षपरिप्लुतः। सैरन्ध्रीरूपिणीं मूढो मृत्युं तां नावबुद्धवान् ।। 29
मग कीचक मोठ्या आनंदात आपल्या घरी गेला. पण मूढपणाने, सैरंध्रीच्या रूपातील तीच आपला मृत्यू आहे, हे त्याला कळलंच नाही.
गन्धाभरणमाल्येषु व्यासक्तः स विशेषतः। अलंचक्रे तदाऽऽत्मानं सत्वरः काममोहितः ।। 30
सुगंध, दागिने आणि फुलांच्या हारांत तो विशेष रमला होता. वासनेने आणि मोहाने पछाडून, त्याने लगेच स्वतःला सजवलं.
तस्य तत्कुर्वतः कर्म कालो दीर्घ इवाभवत्। अनुचिन्तयतश्चापि तामेवायतलोचनाम् ।। 31
तो हे सर्व करत असताना आणि तिच्या मोठ्या डोळ्यांचीच आठवण काढत असताना, त्याला वेळ अगदी न संपणारा वाटत होता.
आसीदभ्यधिका चापि श्रीः श्रियं प्रमुमुक्षतः । निर्वाणकाले दीपस्य वर्तीमिव दिधक्षतः ।। 32
आपली श्रीमंती दाखवण्याच्या प्रयत्नात त्याची शोभा अधिकच वाढली, जशी दिवा विझण्याआधी त्याची ज्योत तेजस्वी होते.
कृतसंप्रत्ययस्तस्याः कीचकः काममोहितः। नाजानात्पतनं स्वस्य चिन्तयंस्तां शुभाननाम् ।। 33
तिचं मान्य झाल्यावर, वासनेने अंध झालेला कीचक तिच्या सुंदर चेहऱ्याचा विचार करत राहिला, पण आपल्या विनाशाची त्याला कल्पनाही आली नाही.
ततस्तु द्रौपदी गत्वा भीमसेनं महानसे। उपातिष्ठत कल्याणी कौरव्यं पतिमन्तिकात् ।। 34
मग द्रौपदी स्वयंपाकघरात भीमसेनाकडे गेली आणि ती पुण्यवती आपल्या कुरू पतीजवळ उभी राहिली.
तमुवाच सुकेशान्ता कीचकस्य कृतो मया। सङ्गमो नर्तनागारे यथाऽवोचः परन्तप ।। 35
सुंदर केसांची ती त्याला म्हणाली, 'शत्रूंचा संहार करणारा, तुझ्या सांगण्यानुसार मी कीचकासोबत नृत्यशाळेत भेट ठरवली आहे.'
कालेन नियतं बद्धः कामेन च बलात्कृतः। शून्यं स नर्तनागारमागमिष्यति कीचकः। एको निशि महाबाहो कीचकं तं निषूदय ।। 36
काळाने बांधलेला आणि वासनेने पछाडलेला कीचक रात्री एकटा नृत्यशाळेत येईल, महाबली. तिथेच त्याचा नाश कर.
तं मूतपुत्रं कौन्तेय कीचकं मददर्पितम्। गत्वा त्वं नर्तनागारं निर्जीवं कुरु पाण्डव ।। 37
कुंतीपुत्रा, तू नृत्यशाळेत जाऊन मदाने गर्विष्ठ असलेल्या त्या सूतपुत्र कीचकाचा जीव घ्यावा.
गर्वितः मूतपुत्रोऽसौ गन्धर्वानवमन्यते। स त्वं प्रहरतांश्रेष्ठ नालं नाग इवोद्धर ।। 38
तो गर्विष्ठ सूतपुत्र गंधर्वांचा तिरस्कार करतो. वीरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तूं, त्याला हत्तीप्रमाणे खाली पाड.