अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम्। यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा। तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ।। 9
इथून सगळ्यांना दूर करा आणि तिला लगेच इथे आणा; जेव्हा मी त्या सतीला पाहते, तेव्हा माझे मन अस्वस्थ होते—म्हणून लवकरात लवकर तिला इथे आणा आणि दाखवा, जर तुम्हाला हवे असेल तर.
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः। आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ।। 10
त्या स्त्रिया सांगितल्याप्रमाणे द्रौपदीकडे गेल्या, तिच्या भोवती गोळा झाल्या, तिला सर्व प्रकारे घेऊन आल्या आणि गोड शब्दांनी तिला संबोधले.
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले। त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि। आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ।। 11
सुंदर स्त्री, सुदेष्णा राणी तुला राजमहलात पाहू इच्छिते; तिने आमच्याकडे तुला बोलावण्यासाठी पाठवले आहे. तुला तिची भेट घ्यायची असेल तर आज आमच्यासोबत चल, आम्ही तुला जशी हवी तशी सुरक्षित ठेवू.
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा। ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ।। 12
त्यांचे बोल ऐकून, बोलण्यात कुशल असलेली द्रौपदी, आपली इच्छा पूर्ण झाल्याने आनंदित झाली आणि त्या सुंदर राजवाड्यात गेली.
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता। सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ।। 13
राजवाड्यात जिथे मुख्य राणी होती, तिथे कृष्णा त्या कीर्तीशाली सुदेष्णा राणीच्या जवळ गेली.
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा। कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च। जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ।। 14
कृष्णेने आपले मऊ, लांब केस, जे कुरळे आणि बारीक टोकाचे होते, गोळा करून बांधले आणि उजव्या बाजूला लपवले—ती मृदू आणि मोठ्या डोळ्यांची होती.
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा। ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ।। 15
ती पुण्यवती, लाजाळू आणि नम्र मुलगी, राजा विराटाच्या अंतःपुरात शिरली, आणि वेलीसारखी हलके थरथरत होती.
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता। ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ।। 16
ती सुंदर कंबरेची स्त्री, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त, पुढे जाऊन तिने सोन्याच्या, रत्नजडित आसनावर बसलेली सुदेष्णा पाहिली.
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव । नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ।। 17
ती लाल रंगाच्या सूक्ष्म वस्त्रात, विविध रंगांनी आणि सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेली, जणू मेघावर वीज चमकत आहे असे भासत होती.
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम्। बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ।। 18
सुंदर भुवया, सुंदर केस, आकर्षक कंबर असलेली ती, पुष्पांनी वेढलेल्या भूमीवर जणू यज्ञातील वेदीसारखी दिसत होती.
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम्। श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ।। 19
सर्व अलंकारांनी सजलेली सुदेष्णा राणी, तेजस्वी, शंभर राजकन्यांनी वेढलेली होती.
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः । परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ।। 20
त्या सर्व श्रेष्ठ स्त्रिया, द्रौपदीला पाहून, अंतःकरणाने हलल्या आणि लगेच आपल्या आसनावरून उठून तिच्या भोवती गोळा झाल्या.
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम्। गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्। अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ।। 21
त्या सर्वांनी कृष्णेकडे पाहिले; तिचे घोटे झाकलेले, सुंदर बांधा, तांबड्या मोठ्या डोळ्यांची, सर्व अंगांनी निर्दोष, वाकलेल्या देहाची आणि सडपातळ कंबरेची—जणू शची देवीच आली आहे असे वाटले.
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने। ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ।। 22
ती ना फार बुटकी ना फार उंच, गवताळ वनात जन्मलेली, निर्दोष, ऋश्यरुही मादीसारखी, सुंदर केसांची आणि हरिणासारख्या डोळ्यांची होती.
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम्। लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ।। 23
ती घाबरलेल्या हरिणीसारखी, कळपापासून वेगळी पडलेल्या हत्तीणीसारखी, मोठ्या डोळ्यांची लक्ष्मीप्रमाणे आणि तेजस्वी विद्यासारखी भासत होती.
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव। पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ।। 24
ती तारांमध्ये रोहिणीसारखी, प्रज्वलित ज्वाळेसारखी, देवींमध्ये पार्वतीसारखी आणि महासागराच्या काठासारखी भासत होती.
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम्। गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ।। 25
सापसुंदरी सहज भेटणारी, हरणांमध्ये अप्सरा जशी, गंगेसारखी निर्मळ देहाची, शरद ऋतूतील रात्रीसारखी तेजस्वी.
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् । सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ।। 26
ही स्त्री जगात समजून न येणारी, इलासारखी कीर्तीमान, सावित्रीसारखी दुर्धर, ब्रह्मा आणि लक्ष्मीच्या तेजाने युक्त.
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् । सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ।। 27
सीतेसारखी पवित्र आणि निष्ठावान, अरुंधतीसारखी प्रिय, सुदेष्णा तिला आश्चर्याने डोळे मोठे करून विचारते.
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता। कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ।। 28
तू कोण, सर्वांग सुंदर? कुठून आलीस इथे? कोणाची आहेस, विशाल डोळ्यांची? मी तुझ्यासाठी काय करू शकते?
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता। स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ।। 29
गुप्त घोट्यांची, सम ओटीपोटाची, तीन खोल रेषा, सहा उंचावलेली अंग, मऊ, पाच ठिकाणी गुलाबी, हंसासारख्या गोड आवाजात बोलणारी.
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा। अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ।। 30
सुंदर केसांची, मधुर स्वराची, सावळी कांतीची, भरगच्च कंबर आणि वक्षस्थळ असलेली, वाकडे पापण्यांचे डोळे, बिंबासारखे ओठ, सडपातळ देह.
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना । दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ।। 31
शंखासारखी मान, लपलेल्या नसांचा, पूर्ण चंद्रासारखा चेहरा—तू दानवी आहेस का, किंवा किन्नरी, गंधर्वी की वनदेवी?
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी । अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ।। 32
तू अप्सरा आहेस का, नागकन्या, सुंदर स्त्रियांमध्ये तारा? अलंबुसा, मिश्रकेशी, पुण्डरीका, की मालिनी?
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा। इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ।। 33
सर्व गुणांनी युक्त, काश्मिरी घोडीसारखी देखणी; तू इंद्राणी आहेस का, रुद्राणी, स्वधा की रती?
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता। तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ।। 34
देवतांमध्ये प्रसिद्ध असलेली देवी, सांग, तू कोण इथे आलीस? तुझे रूप अलंकारांशिवायही अनुपम आहे.
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम्। न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ।। 35
माझ्या मते, सृष्टीकर्त्याने तुला घडवून थांबले; स्त्रियांना तुझ्याकडे पाहून कंटाळा येत नाही, आणि कोणत्या पुरुषाला तुझ्या रूपाची आसक्ती होणार नाही?
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः। त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ।। 36
प्रवालफुलांच्या गजऱ्यांनी सजलेल्या वनदेवता केवळ तुलाच पाहतात, तुझ्या सौंदर्याने आश्चर्यचकित होतात.
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः। सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ।। 37
अंतःपुरातील स्त्रिया, जनावरं, पक्षी आणि पुरुष—सर्वजण, हे सुंदरिनी, तुलाच पाहतात आणि थक्क होतात.
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी। दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ।। 38
त्रैलोक्यात तुझ्यासारखी सुंदर स्त्री नाही; ना कुणी पाहिली, ना ऐकली, ना डोळ्यांनी ओळखली, हे शुभे.