गुरोर्वचनमाज्ञाय संप्रहृष्टो जितेन्द्रियः। बाहुभ्यां परिगृह्याथ राजपुत्रीमनिन्दिताम् । प्रवव्राज महाबाहुरर्जुनः प्रियदर्शनाम् ।। 26
गुरुचं सांगणं ऐकून, आनंदित आणि संयमी अर्जुनाने, बलवान आणि सुंदर दिसणारा, निष्कलंक राजकन्येला आपल्या हातांनी उचललं आणि निघाला.
जटिलो वल्कलधरः शततूणीधनुर्धरः। स्कन्धे कृत्वा वरारोहां बालामायतलोचनाम्
जटाधारी, वल्कल परिधान केलेला, शंभर बाणांचं धनुष्य घेतलेला अर्जुन, त्या सुंदर, मोठ्या डोळ्यांच्या कन्येला आपल्या खांद्यावर घेऊन गेला.
आनीय नगराभ्याशमवातारयदर्जुनः ।। 27
अर्जुन तिला शहराजवळ घेऊन गेला आणि तिथे खाली उतरवलं.
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत्। इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप। कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ।। 1
राजधानीत पोहोचल्यावर, राजाने अर्जुनाला विचारलं, 'हे पुरुषसिंहा, शत्रूंचा संहार करणारा, ही शस्त्रं कुठे ठेवायची आणि त्यांची नीट काळजी कशी घ्यायची?''
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि। समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ।। 2
आपण जर शस्त्रांसह नगरात गेलो, तर या लोकांना नक्कीच भीती वाटेल—यात शंका नाही.'
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्। कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ।। 3
कारण गांडीव धनुष्य, हे पुरुषसिंहा, तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे; मग आपण धृतराष्ट्रपुत्रापासून कसे लपून राहू शकतो, हे महाबाहो?
यदीद.. धनुरादाय चरेम सजने पुरे। क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ।। 4
आपण धनुष्ये घेऊन शहरात मोकळेपणाने फिरलो, तर लोक लगेच आपल्याला ओळखतील, यात काहीच शंका नाही.
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च । भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ।। 5
आपल्यातील फक्त एकजण जरी ओळखला गेला, तरी आपल्याला करार मोडून पुन्हा बारा वर्षे वनवासात जावे लागेल.
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा । प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ।। 6
म्हणून आपण सर्व शस्त्रे कुठेतरी लपवूया, म्हणजे आपण शहरात शिरताना सर्व काही नीट होईल.
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः। उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ।। 7
अजातशत्रूचे हे बोल ऐकून, कीर्तीमान अर्जुन, शत्रूंचा संहार करणारा, धर्मराजाला म्हणाला.
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी। भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ।। 8
माणसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजन, या जंगलात एक मोठी शमी झाड दिसते, जिच्या फांद्या जाडजूड आहेत, चढायला कठीण आहे, आणि ती स्मशानाजवळ आहे.
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते । विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ।। 9
हे झाड रस्त्याच्या कडेला उगवले आहे, लोक तिथे जात नाहीत, त्याच्या मोठ्या फांद्या विखुरलेल्या आहेत आणि कावळे तिथे नेहमी असतात.
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ।। 10
ही शमी झाड वेलींनी वेढलेली आहे आणि चढायला कठीण आहे, असे मला दिसते.
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः। समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ।। 11
स्मशानाजवळ, विशेषतः इथे, कोणतेही घर नाही; आपण आपली शस्त्रे या झाडात लपवू आणि मग शहरात जाऊ, राजन.
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ।। 12
पृथापुत्रा, या झाडांमध्ये कोणीही शोध घेणार नाही.
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम्। उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् । अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ।। 13
आपण धनुष्यांनी माणसाचा पुतळा तयार करू, त्यावर कातडी, केस आणि हाडे लावू, आणि धनुष्याच्या दोरीने बांधू; मग आपली शस्त्रे या झाडात ठेवून आपण शहरात जाऊ.
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः । अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ।। 14
अशा प्रकारे, जंगलात राहणारे लोक तिथे जाणार नाहीत आणि इथे कोणीही समजणार नाही की शस्त्रे लपवली आहेत.
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः। प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ।। 15
असा सल्ला धर्मात्मा राजाला देऊन, धनंजयाने शस्त्रे लपवायची तयारी सुरू केली, हे भरतश्रेष्ठ.
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः । आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ।। 16
मग पाचही जण, पर्वतासारखे बलवान, सर्व शस्त्रे, बाणांचे भाते आणि तेजस्वी तलवारी एकत्र बांधू लागले.
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह। आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ।। 17
मग युधिष्ठिर राजाने सहदेवाला सांगितले, 'वीरा, या शमी झाडावर चढ आणि आपली शस्त्रे तिथे लपव.'
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् । अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ।। 18
अशी आज्ञा देऊन, पार्थाने पुन्हा धनंजयाला बोलावले आणि त्याला इथेच शस्त्रे लपवायला सांगितले, हे भरतश्रेष्ठ.
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् । निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः । कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ।। 19
याच शस्त्रांनी शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने देव, माणसे, भुते, साप, राक्षस, निवारकवच, पौलोम, भयंकर कालकेय आणि सर्व शत्रूंना एकट्याने रथावर बसून जिंकले.
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः। तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्। अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ।। 20
कुरुपुत्राने इतर समृद्ध देश जिंकले, भयंकर आणि बलाढ्य शत्रूंचा नाश केला आणि गाढा, भीतीदायक गाण्डीव धनुष्य सैल केले.
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः । जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ।। 21
या धनुष्याने वीराने कुरुक्षेत्राचे रक्षण केले; जेव्हा ते मोठे धनुष्य सैल केले गेले, तेव्हा श्रेष्ठ राजा त्याचे जतन करण्याची तयारी करू लागला.
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम्। भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ।। 22
धर्मराजाचा तेजस्वी पुत्राने सर्व लोकांना वश करणारे, नागाच्या वेटोळ्यासारखे दिसणारे, रत्न व सोन्याने सजलेले धनुष्य उचलले.
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः । धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ।। 23
ते धनुष्य दानव आणि राक्षसांना नेहमीच भय दाखवणारे होते; त्या पराक्रमी पांडवाने ते धनुष्य ताणले.
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा । प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ।। 24
त्याच धनुष्याने भीमसेनाने एकेकाळी युद्धात पांचाळांना जिंकले आणि दिग्विजयात अनेक शत्रूंना एकट्याने परतवले.
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे । पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ।। 25
त्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज ऐकून शत्रू रणांगणात पळून जात; जणू वीजेच्या गडगडाटाने पर्वत तुटल्यावर जो गजर होतो, तसा.
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् । येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ।। 26
त्याच धनुष्याने भीमाने रागाने सिंधूच्या राजाला जिंकले आणि गंधमादन पर्वतावर रागाच्या भरात शत्रूंना पराभूत केले.
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। 0
त्याच धनुष्याने त्या पांडवाने दिव्य सौगंधिक फुल मिळवले.