पश्यैकपद्यो दृश्यन्ते क्षेत्रे गोष्ठं समाश्रिताः । वृक्षांश्चोपवनोपेतान्ग्रामाणां नगरस्य च ।। 16
पहा, शेतात फक्त एकाच पावलांचे ठसे दिसत आहेत, जिथे गायी एकत्र झाल्या आहेत; आणि झाडं, बगिच्यांनी वेढलेली, गावात आणि नगरीत दिसत आहेत.
व्यक्तं दूरे विराटम...राजधानी भविष्यति। वसामेहापरां रात्रिं बलवान्मे परिश्रमः ।। 17
नक्कीच, विराटाची राजधानी अजून दूर आहे; आपण इथेच आणखी एक रात्र थांबू या, कारण मला फार थकवा आला आहे.
इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं माद्रिनन्दन। मुहूर्तं परिगृह्यैनां घाहुभ्यां नकुल व्रज ।। 18
माद्रीपुत्र नकुला, या कमळासारख्या डोळ्यांची द्रौपदी काही वेळासाठी उचल आणि तिला तुझ्या हातांनी घेऊन जा.
ततोऽदूरे विराटस्य नगरं भरतर्षभ । राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ।। 19
लवकरच, हे भरतश्रेष्ठा, विराटाचं नगर जवळ येईल; आपण राजधानीत राहू, जणू काही वनातून मुक्त झाल्यासारखे.
पूर्वाह्णे मृगयां कृत्वा मया विद्धा मृगा वने। अटवी च मया दूरं धृता मृगवधेप्सुना ।। 20
सकाळी मी शिकार करताना, मी जंगलात प्राण्यांना जखमी केलं; आणि त्यांना मारण्याच्या इच्छेने मी जंगलभर फिरलो.
विषमा ह्यतिदुर्गा च वेगवत्परिधावता। सोहं धर्माभितप्तो वै नैनामादातुमुत्सहे ।। 21
रस्ता खूपच कठीण आणि बिकट होता, आणि मी वेगाने तिथे फिरलो; धर्माच्या ओझ्याने मी खूपच थकलो आहे, म्हणून मी तिला उचलू शकत नाही.
सहदेव त्वमादाय मुहूर्तं द्रौपदीं नय। राजधान्यां निवत्स्यामः सुमुक्तमिव नो वनम् ।। 22
सहदेवा, तू काही वेळासाठी द्रौपदीला घेऊन जा; आपण राजधानीत राहू, जणू काही वनातून मुक्त झाल्यासारखे.
अहमप्यस्मि तृषितः क्षुधया परिपीडितः। परिश्रान्तश्च भद्रं ते नैनामादातुमुत्सहे ।। 23
मलाही तहान आणि भूक खूप लागली आहे; मी फार थकलो आहे, बंधू, म्हणून मी तिला उचलू शकत नाही.
एहि वीर विशालाश्च वीरसिंह इवार्जुन । इमां कमलपत्राक्षीं द्रौपदीं द्रुपदात्मजाम् ।। 24
ये वीर, रुंद खांद्याचा आणि सिंहासारखा अर्जुना, या कमळासारख्या डोळ्यांची, द्रुपदकन्या द्रौपदीला घे.
परिगृह्य मुहूर्तं त्वं बाहुभ्यां कुशलं व्रज । राजधान्यां निवत्स्यामः प्रमुक्तमिव नो वनम् ।। 25
तू काही वेळासाठी तिला तुझ्या हातांनी नीट उचल आणि घेऊन जा; आपण राजधानीत राहू, जणू काही वनातून मुक्त झाल्यासारखे.
गुरोर्वचनमाज्ञाय संप्रहृष्टो जितेन्द्रियः। बाहुभ्यां परिगृह्याथ राजपुत्रीमनिन्दिताम् । प्रवव्राज महाबाहुरर्जुनः प्रियदर्शनाम् ।। 26
गुरुचं सांगणं ऐकून, आनंदित आणि संयमी अर्जुनाने, बलवान आणि सुंदर दिसणारा, निष्कलंक राजकन्येला आपल्या हातांनी उचललं आणि निघाला.
जटिलो वल्कलधरः शततूणीधनुर्धरः। स्कन्धे कृत्वा वरारोहां बालामायतलोचनाम्
जटाधारी, वल्कल परिधान केलेला, शंभर बाणांचं धनुष्य घेतलेला अर्जुन, त्या सुंदर, मोठ्या डोळ्यांच्या कन्येला आपल्या खांद्यावर घेऊन गेला.
आनीय नगराभ्याशमवातारयदर्जुनः ।। 27
अर्जुन तिला शहराजवळ घेऊन गेला आणि तिथे खाली उतरवलं.
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत्। इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप। कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ।। 1
राजधानीत पोहोचल्यावर, राजाने अर्जुनाला विचारलं, 'हे पुरुषसिंहा, शत्रूंचा संहार करणारा, ही शस्त्रं कुठे ठेवायची आणि त्यांची नीट काळजी कशी घ्यायची?''
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि। समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ।। 2
आपण जर शस्त्रांसह नगरात गेलो, तर या लोकांना नक्कीच भीती वाटेल—यात शंका नाही.'
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्। कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ।। 3
कारण गांडीव धनुष्य, हे पुरुषसिंहा, तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे; मग आपण धृतराष्ट्रपुत्रापासून कसे लपून राहू शकतो, हे महाबाहो?
यदीद.. धनुरादाय चरेम सजने पुरे। क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ।। 4
आपण धनुष्ये घेऊन शहरात मोकळेपणाने फिरलो, तर लोक लगेच आपल्याला ओळखतील, यात काहीच शंका नाही.
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च । भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ।। 5
आपल्यातील फक्त एकजण जरी ओळखला गेला, तरी आपल्याला करार मोडून पुन्हा बारा वर्षे वनवासात जावे लागेल.
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा । प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ।। 6
म्हणून आपण सर्व शस्त्रे कुठेतरी लपवूया, म्हणजे आपण शहरात शिरताना सर्व काही नीट होईल.
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः। उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ।। 7
अजातशत्रूचे हे बोल ऐकून, कीर्तीमान अर्जुन, शत्रूंचा संहार करणारा, धर्मराजाला म्हणाला.
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी। भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ।। 8
माणसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजन, या जंगलात एक मोठी शमी झाड दिसते, जिच्या फांद्या जाडजूड आहेत, चढायला कठीण आहे, आणि ती स्मशानाजवळ आहे.
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते । विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ।। 9
हे झाड रस्त्याच्या कडेला उगवले आहे, लोक तिथे जात नाहीत, त्याच्या मोठ्या फांद्या विखुरलेल्या आहेत आणि कावळे तिथे नेहमी असतात.
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ।। 10
ही शमी झाड वेलींनी वेढलेली आहे आणि चढायला कठीण आहे, असे मला दिसते.
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः। समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ।। 11
स्मशानाजवळ, विशेषतः इथे, कोणतेही घर नाही; आपण आपली शस्त्रे या झाडात लपवू आणि मग शहरात जाऊ, राजन.
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ।। 12
पृथापुत्रा, या झाडांमध्ये कोणीही शोध घेणार नाही.
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम्। उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् । अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ।। 13
आपण धनुष्यांनी माणसाचा पुतळा तयार करू, त्यावर कातडी, केस आणि हाडे लावू, आणि धनुष्याच्या दोरीने बांधू; मग आपली शस्त्रे या झाडात ठेवून आपण शहरात जाऊ.
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः । अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ।। 14
अशा प्रकारे, जंगलात राहणारे लोक तिथे जाणार नाहीत आणि इथे कोणीही समजणार नाही की शस्त्रे लपवली आहेत.
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः। प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ।। 15
असा सल्ला धर्मात्मा राजाला देऊन, धनंजयाने शस्त्रे लपवायची तयारी सुरू केली, हे भरतश्रेष्ठ.
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः । आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ।। 16
मग पाचही जण, पर्वतासारखे बलवान, सर्व शस्त्रे, बाणांचे भाते आणि तेजस्वी तलवारी एकत्र बांधू लागले.
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह। आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ।। 17
मग युधिष्ठिर राजाने सहदेवाला सांगितले, 'वीरा, या शमी झाडावर चढ आणि आपली शस्त्रे तिथे लपव.'