सान्त्वितश्च यथाशक्ति पूजितश्च यथाविधि। न चान्यं स द्विजश्रेष्ठः कामयामास वै वरम्
त्याला शक्य तितकं सान्त्वन केलं, योग्य रीतीने सन्मान केला, तरीही त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने दुसरा काहीच वर मागितला नाही.
यदा नान्य प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तमः। `विनाऽस् सहजं वर्म कुण्डले च विशांपते'। तदैनमब्रवीद्भूयो राधेयः प्रहसन्निव
जेव्हा तो श्रेष्ठ ब्राह्मण कवच आणि कुंडलं सोडून दुसरा काहीच वर मागत नव्हता, तेव्हा राधेयानं हसत पुन्हा त्याच्याशी बोललं.
सहजं वर्म मे विप्र कुण्डले चामृतोद्भवे। तेनावध्योस्मि लोकेषु ततो नैतज्जहाम्यहम्
"हे ब्राह्मणा, माझं कवच आणि कुंडलं माझ्या जन्मापासूनचं आहे; त्यामुळं मी या जगात कुणालाही जिंकू शकतो, म्हणून मी ते सोडत नाही."
विशालं पृथिवीराज्यं क्षेमं निहतकण्टकम्। प्रतिगृह्णीष्व मत्तस्त्वं साधु ब्राह्मणपुङ्गव
"माझ्याकडून तू मोठं, समृद्ध, शत्रुमुक्त राज्य घे, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ."
कुण्डलाभ्यां विमुक्तोऽहंवर्मणा सहजेन च। दमनीयो भविष्यामि शत्रूणां द्विजसत्तम
"जर माझं जन्मजात कवच आणि कुंडलं गेलं, तर मी शत्रूंपुढे दुर्बल होईन, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ."
यदन्यं न वरं वव्रे भगवान्पाकशासनः। ततः प्रहस् कर्णस्तं पुनरित्यब्रवीद्वचः
जेव्हा वज्रधारी देवाने दुसरा काहीच वर मागितला नाही, तेव्हा कर्ण हसून त्याच्याशी पुन्हा बोलला.
विदितो देवदेवेश प्रागेवासि मम प्रभो। न तु न्याय्यं मया दातुं तव शक्र वृथा वरम्
"हे प्रभो, मी तुला, देवांचा देव, आधीच ओळखलं होतं; पण हे शक्रा, तुला व्यर्थ वर देणं मला योग्य वाटत नाही."
त्वं हि देवेश्वरः साक्षात्त्वया देयो वरो मम। अन्येषां चैव भूतानामीश्वरो ह्यसि भूतकृत्
"तूच खरा देवांचा स्वामी आहेस, आणि वर तुलाच द्यायला हवा; तू सर्व सृष्टीचा स्वामी आणि कर्ता आहेस."
यदि दास्यामि ते देव कुण्डले कवचं तथा। वध्यतामुपयास्यामि त्वं च शक्रावहास्यताम्
"जर मी तुला हे कुंडलं आणि कवच दिलं, हे देवा, तर मी मारला जाईन आणि तू, शक्रा, लोकांना हसण्याचा विषय ठरशील."
तस्माद्विनिमयं कृत्वा कुण्डलेवर्म चोत्तमम्। हरस्व शक्रकामं मे न दद्यामहमन्यथा
"म्हणून, आपण देवाणघेवाण करूया: माझं हे उत्तम कवच आणि कुंडलं तू हव्या तसं घे, शक्रा, मी दुसऱ्या प्रकारे देणार नाही."
विदितोऽहं रवेः पूर्वमायानेव तवान्तिकम्। तेन ते सर्वमाख्यातमेवमेतन्न संशयः
"मी तुला, सूर्यपुत्रा, आधीच ओळखलं होतं, जेव्हा तू माझ्याकडे आलास; म्हणून सगळं तुला सांगितलं आहे, यात शंका नाही."
काममस्तु तथा तात तव कर्ण यथेच्छसि। वर्जयित्वा तु मे वज्रं प्रवृणीष्व यथेच्छसि
"ठीक आहे, पुत्रा, तुझ्या इच्छेनुसार होऊ दे, कर्ण; फक्त माझं वज्र सोडून, तू जे हवं ते माग."
ततः कर्णः प्रहृष्टस्तु उपसंगम्य वासवम्। अमोघां शक्तिमभ्येत्य वव्रे सम्पूर्णमानसः
तेव्हा कर्ण अत्यंत आनंदित होऊन इंद्राजवळ गेला आणि पूर्ण मनाने त्याच्याकडे ती अचूक शक्ती मागितली.
वर्मणा कुण्डलाभ्यां च शक्तिं मे देहि वासव। अमोघां शत्रुसङ्घानां घातिनीं पृथनामुखे
इंद्रा, मला तुझ्या हातातील अचूक, शत्रूंच्या सैन्याचा नाश करणारी शक्ती दे, आणि माझ्या अंगावरचे कवच व कुंडलेही दे.
ततः सञ्चिन्त्य मनसा मुहूर्तमिव वासवः। शक्त्यर्थं पृथिवीपाल कर्णं वाक्यमथाब्रवीत्
मग इंद्राने थोडा वेळ मनात विचार करून, पृथ्वीचे रक्षण करणाऱ्या कर्णाला त्या शक्तीबद्दल बोलले.
कुण्डले मे प्रयच्छस्व वर्म चैव शरीरजम्। गृहाण कर्ण शक्तिं त्वमनेन समयेन च
कर्णा, मला तुझे कुंडले आणि अंगावर जन्मलेले कवच दे. आणि या अटीवर ही शक्ती घे.
अमोघा हन्ति शतशः शत्रून्मम करच्युता। पुनश्च पाणिमभ्येति मम दैत्यान्विनिघ्नतः
माझ्या हातातून सुटल्यावर ही अचूक शक्ती शेकडो शत्रूंना मारते आणि दैत्यांचा नाश करून पुन्हा माझ्या हातात परत येते.
सेयं तव करप्राप्ता हत्वैरकं रिपुमूर्जितम्। गर्जन्तं प्रतपन्तं च मामेवैष्यति सूतज
आता ही शक्ती तुझ्या हातात गेल्यावर, ती एक बलाढ्य, गर्जणारा आणि तेजस्वी शत्रू मारेल आणि मग माझ्याकडे परत येईल, रथचालकाच्या पुत्रा.
एकमेवाहमिच्छामि रिपुं हन्तुं महाहवे। गर्जन्तंप्रतपन्तं च यतो मम भयं भवेत्
या महायुद्धात मला फक्त एकच शत्रू मारायचा आहे, जो गर्जतो आणि तेजाने प्रकटतो, ज्याच्यामुळे मला भीती वाटू शकते.
एकं हनिष्यसि रिपुं गर्जन्तं बलिनं रणे। त्वं तु यं प्रार्थयस्येकं रक्ष्यते स महात्मना
तू युद्धात एकच बलवान, गर्जणारा शत्रू मारशील; पण ज्याला तू मारायचे ठरवशील, त्याचे रक्षण एक महान पुरुष करील.
यमाहुर्वेदविद्वांसो वराहमपराजितम्। नारायणमचिन्त्यं च तेन कृष्णेन रक्ष्यते
ज्याला वेदज्ञ लोक अजिंक्य वराह, आणि अगम्य नारायण म्हणतात, त्याचे रक्षण कृष्ण करतो.
एवमेतद्यथाऽऽत्थ त्वं दानवानां निषूदन। वधिष्यामि रणे शत्रुं यो मे स्थाता पुरस्सरः
हे दानवांचा संहार करणाऱ्या, जसे तू म्हणालास तसेच आहे; मी युद्धात जो माझ्यासमोर उभा राहील त्या शत्रूचा वध करीन.
एवमप्यस्तु भगवन्नेकवीरवधे मम। अमोघां देहि मे शक्तिं यथा हन्यां प्रतापिनम्
ठीक आहे, भगवंता, एकच वीर मारता आला तरी चालेल; मला ती अचूक शक्ती दे, जेणेकरून मी त्या तेजस्वी शत्रूचा नाश करू शकेन.
उत्कृत्य तु प्रदास्यामि कुण्डले कवचं च ते। निकृत्तेषु तु गात्रेषु न मे बीभत्सता भवेत्
मी माझी कुंडले आणि कवच कापून तुला देईन; माझे अंग कापले गेले तरी मला घृणा वाटणार नाही.
न ते बीभत्सता कर्ण भविष्यति कथञ्चन। ब्रणश्चैव न गात्रेषु यस्त्वं नानृतमिच्छसि
कर्णा, तुला कधीही घृणा वाटणार नाही; आणि तुझ्या अंगावर जखमा होणार नाहीत, कारण तू कधीही असत्य बोलत नाहीस.
यादृशस्ते पितुर्वर्णस्तेजश्च वदतांवर। तादृशेनैव वर्णेन त्वं कर्ण भविता पुनः
जसा तुझ्या वडिलांचा वर्ण आणि तेज आहे, तसाच वर्ण आणि तेज पुन्हा तुझ्यात येईल, कर्णा.
विद्यमानेषु शस्त्रेषु यद्यमोघामसंशये। प्रमत्तो मोक्ष्यसे चापि त्वय्येवैषा पतिष्यति
जर शस्त्रे असताना तू ही अचूक शक्ती निष्काळजीपणे सोडलीस, तर ती नक्कीच तुझ्यावरच पडेल.
संशयं परमं प्राप्य विमोक्ष्ये वासवीमिमाम्। यथा मामौत्थ शक्र त्वं सत्यमेतद्ब्रवीमि ते
मी अत्यंत संकटात सापडलो तरच ही वज्रासारखी शक्ती सोडीन; जसे तू सांगितलेस, शक्रा, मी तुला सत्य सांगतो.
ततः शक्तिं प्रज्वलितां प्रतिगृह् विशांपते। शस्त्रं गृहीत्वा निशितं सर्वगात्राण्यकृन्तत
मग, राजाधिराज, कर्णाने ती प्रज्वलित शक्ती स्वीकारली आणि ती तीक्ष्ण शस्त्र घेऊन त्याने आपले सर्व अंग कापले.
ततो देवा मानवा दानवाश्च निकृन्तन्तं कर्णमात्मानमेव। दृष्ट्वा सर्वे सिंहनादान्प्रणेदु- र्न ह्यस्यासीन्मुखजो वै विकारः
मग देव, माणसे आणि दैत्य यांनी कर्ण स्वतःचे अंग कापताना पाहिले आणि सर्वांनी सिंहासारखे गर्जना केली, कारण त्याच्या चेहऱ्यावर कोणताही बदल नव्हता.