पिता त्वां पातु सर्वत्र तपनस्तपतांवरः। येन दत्तोसि मे पुत्र दिव्येन विधिना किल
तुझा वडील, तापमानांमध्ये श्रेष्ठ असलेला सूर्य, तुला सर्वत्र जपोत; कारण, पुत्रा, तू मला दैवी संकल्पाने मिळालास.
आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे च देवताः। मरुतश्च सहेन्द्रेण दिशश्च सदिदीश्वराः
आदित्य, वसु, रुद्र, साध्य, सर्व देवता, इंद्रासह मरुतगण आणि दिशांचे रक्षक तुला जपोत.
रक्षन्तु त्वां सुराः सर्वे समेषु विषमेषु च। वेत्स्यामि त्वांविदेशेपि कवचेनाभिसूचितम्
सर्व देवता तुला समतल आणि कठीण वाटांवर जपोत; मी तुला, परक्या देशातसुद्धा, या कवचामुळे ओळखीन.
धन्यस्ते पुत्र जनरको देवो भानुर्विभावसुः। स्त्वां द्रक्ष्यति दिव्येन चक्षुषा वाहिनीगतम्
पुत्रा, जो देव तुला पाहील, तो रक्षक धन्य आहे; जसा तेजस्वी सूर्य तुला आपल्या दिव्य दृष्टीने सैन्यात पाहतो.
धन्या सा प्रमदा या त्वां पुत्रत्वे कल्पयिष्यति। यस्यास्त्वं तृषितः पुत्र स्तनं पास्यसि देवज
ती स्त्री धन्य आहे जी तुला पुत्र म्हणून स्वीकारेल; जिच्या छातीवर, हे देवपुत्रा, तू तहान लागल्यावर दूध पिऊन तृप्त होशील.
कोनु स्वप्नस्तया दृष्टो या त्वामादित्यवर्चसम्। दिव्यवर्मसमायुक्तं दिव्यकृण्डलभूषितम्
ज्यांना तू सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, दिव्य कवच आणि दिव्य कुंडलांनी शोभलेला दिसशील, त्या स्त्रीने कोणता स्वप्न पाहिला असेल?
पद्मायतविशालाक्षं पद्मताम्रदलोज्ज्वलम्। सुललाटं सुकेशान्तं पुत्रत्वे कल्पयिष्यति
कमळासारख्या मोठ्या डोळ्यांचा, कमळाच्या तांबड्या पाकळ्यांसारखा तेजस्वी, सुंदर कपाळाचा आणि छान केसांचा तू पुत्र म्हणून कोणाच्या कुशीत जाशील?
धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां भूमौ संसर्पमाणकम्। अव्यक्तकलवाक्यानि वदन्तं रेणुगुण्ठितम्
पुत्रा, जे लोक तुला पृथ्वीवर रांगताना, अस्पष्ट बोलताना आणि धुळीने माखलेला पाहतील, ते खरोखर धन्य आहेत.
धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां पुनर्यौवनगोचरम्। हिमवद्वनसंभूतं सिंहं केसरिणं यथा
भाग्यवान तेच आहेत, बाळा, जे तुला पुन्हा तारुण्याच्या तेजात पाहतील, जणू हिमालयातील जंगलात जन्मलेला सिंह.
एवं बहुविधं राजन्विलप्य करुणं पृथा। अवामृजतमज्जूषामश्वनद्यां तदा जले
राजा, कुंतीने अशा अनेक प्रकारे हळहळ व्यक्त केली आणि मग अश्वनदीच्या पाण्याने स्वतःला धुतले.
रुदती पुत्रशोकार्ता निशीथे कमलेक्षणा। धात्र्या सह पृथा राजन्पुत्रदर्शनलालसा
पुत्रशोकाने व्याकुळ होऊन, कमळासारख्या डोळ्यांनी कुंती रडत राहिली; तिला आपल्या मुलाची ओढ लागली होती आणि ती धायेसोबत रात्रभर थांबली.
विसर्जयित्वा मञ्जूषां संबोधनभयात्पितुः। विवेश राजभवनं पुनः शोकातुरा ततः
वडिलांना कळेल या भीतीने तिने ती पेटी सोडून दिली आणि मग दु:खाने भरून पुन्हा राजवाड्यात गेली.
मञ्जूषा त्वश्वनद्याः सा ययौ चर्मयण्वतीं नदीम्। चर्मण्वत्याश्चयमुनां ततो गङ्गां जगाम ह
ती पेटी अश्वनदीतून वहात वहात चरमवती नदीला गेली, तिथून यमुनेला, आणि मग गंगेला पोहोचली.
गङ्गायाः सूतविषयं चम्पामनुययौ पुरीम्। स मञ्जूषागतो गर्भस्तरङ्गैरुह्यमानकः
गंगेतून ती पेटी सारथ्यांच्या प्रदेशात, चंपा नगरीपर्यंत लाटांवर वहात गेली, आणि त्यात गर्भ असलेले बाळ होते.
अमृतादुत्थितं दिव्यं तनुवर्म सकुण्डलम्। धारयामास तं गर्भं दैवं च विधिनिर्मितम्
त्या पेटीत अमृतातून जन्मल्यासारखा, दिव्य कवच-कुंडले घातलेला, देवतेच्या इच्छेने घडवलेला असा एक सुंदर मुलगा होता.
एतद्गुह्यं महाराज सूर्यस्यासीन्महात्मनः। स सूर्यसंभवो गर्भः कुन्त्या गर्भेण धारितः
हे गुपित, महाराज, त्या तेजस्वी सूर्याचे होते; तो सूर्याचा पुत्र कुंतीच्या पोटी वाढला होता.
एतस्मिन्नेव काले तु धृतराष्ट्रस्य वै सखा। सूतोऽधिरथ इत्येव सदारो जाह्नवीं ययौ
त्याच वेळी, राजा, धृतराष्ट्राचा मित्र अधिरथ नावाचा सारथी आपल्या पत्नीसमवेत गंगेकाठी गेला.
तस्य भार्याऽभवद्राजन्रूपेणासदृशी भुवि। राधा नाम महाभागा न सा पुत्रमविन्दत। अपत्यार्थे परं यत्नमकरोच्च विशेषतः
त्याची पत्नी, राजा, या पृथ्वीवर सौंदर्यात अद्वितीय होती; तिचे नाव राधा, ती फार पुण्यवती होती, पण तिला मूल नव्हते. मूल व्हावे म्हणून तिने खूप प्रयत्न केले.
सा ददर्शाथ मञ्जूषामुह्यमानां यदृच्छया। दत्तरक्षाप्रतिसरामन्वालम्भनशोभनाम्
अचानक तिने पाण्यात वाहात येणारी एक पेटी पाहिली, ज्यावर रक्षणासाठी धागा बांधलेला आणि सुंदर हँडल होते.
ऊर्मीतरङ्गैर्जाह्नव्याः समानीतामुपह्वरम्। `विवर्तमानां बहुशः पुनःपुनरितस्ततः
गंगेच्या लाटा आणि प्रवाहाने ती पेटी वारंवार इकडे तिकडे फिरत, शेवटी काठावर आली.
ततः सा वायुना राजन्स्रोतसा च बलीयसा। उपानीतो यतः सूतः सभार्यो जलमाश्रितः
मग, राजा, वाऱ्याच्या आणि जोरदार प्रवाहाच्या जोरावर ती पेटी जिथे सारथी आणि त्याची पत्नी पाण्याजवळ होते तिथे आली.
सा तु कौतूहलात्प्राप्तां ग्राहयामास भामिनी। ततो निवेदयामास सूतस्याधिरथस्य वै
कौतुकाने त्या सुंदर स्त्रीने ती पेटी उचलली आणि मग ती अधिरथ सारथ्याला सांगितले.
स तामुद्धृत्य मञ्जूषामुत्सार्य जलमन्तिकात्। यन्त्रैरुद्घाटयामास सोऽपश्यत्तत्रबालकम्
त्याने ती पेटी पाण्यापासून बाजूला काढून उघडली आणि आत एक बाळ पाहिले.
मृष्टकुण्डलयुक्तेन वदनेन विराजितम्। `परिम्लानमुखं बालं रुदन्तं क्षुधितं भृशम्
त्या बाळाच्या चेहऱ्यावर तेज होते, कानात सुंदर कुंडले होती, पण उपासनेने त्याचा चेहरा मलूल झाला होता आणि तो जोरजोराने रडत होता.
स तु तं परया लक्ष्म्या दृष्ट्वा युक्तं वरात्मजम्'। स सूतो भार्यया सार्धं विस्मयोत्फुल्ललोचनः। अङ्कमारोप्य तं बालं भार्यां वचनमब्रवीत्
त्या विलक्षण रूपवान बाळाला पाहून सारथी आणि त्याची पत्नी आश्चर्याने डोळे मोठे करून त्याला मांडीवर घेतले; मग सारथ्याने आपल्या पत्नीला सांगितले.
इदमत्यद्भुतं भीरु यतो जातोस्मि भामिनि। दृष्टवान्देवगर्भोऽयं मन्येऽस्माकमुपागतः
हे खरंच अद्भुत आहे, भीरू; मी जन्मलो तेव्हापासून असं काही पाहिलं नव्हतं. मला वाटतं, हा देवदत्त मुलगा आपल्याकडे आला आहे.
अनपत्यस्य पुत्रोऽयं देवैर्दत्तो ध्रुवं मम। इत्युक्त्वा तं ददौ पुत्रं राधायै स महीपते
हा मुलगा देवांनी मला दिला आहे, तो नक्कीच अपत्य नसलेल्या माझ्यासाठी आहे, असे म्हणून त्या राजाने तो मुलगा राधेला दिला.
रप्रतिजग्राह तं राधा विधिवद्दिव्यरूपिणम्। पुत्रं कमलगर्भाभं देवगर्भं श्रिया वृतम्
राधेने त्या दिव्य रूप असलेल्या मुलाला योग्य रीतीने स्वीकारले; तो कमळातून जन्मलेला, देवांचा पुत्र आणि तेजाने भरलेला होता.
स्तन्यं समस्रवच्चास्य दैवादित्थ निश्चयः'। पुपोष चैनं विधिवद्ववृधे स च वीर्यवान्। ततः प्रभृति चाप्यन्ये प्राभवन्नौरसाः सुताः
तिचे दूध त्या मुलासाठी जणू दैवी इच्छेने आपोआप वाहू लागले; तिने त्याचे सर्व विधीने पालनपोषण केले आणि तो बलवान व पराक्रमी झाला. त्यानंतर इतर नैसर्गिक मुलेही जन्माला आली.
नामकर्म च चक्रुस्ते कुण्डले तस् दृश्यते। कर्ण इत्येव तं बालं दृष्ट्वा कर्णं सकुण्डलम्
नावकरण विधी केल्यावर, त्याच्या कानात कुंडले पाहून, त्यांनी त्या मुलाला 'कर्ण' असे नाव दिले, कारण तो कुंडले धारण करून होता.