ततः कालेन सा गर्भं सुषुवे वरवर्णिनी। कन्यैव तस्य देवस्य प्रसादादमरप्रभम्
नंतर योग्य वेळी, त्या तेजस्वी रूपाच्या स्त्रीने एका मुलीला जन्म दिला; त्या देवाच्या कृपेने, तिने अमरांसारखी उजळणारी कन्या प्रसवली.
तथैवाबद्धकवचं कनकोज्ज्वलकुण्डलम्। हर्यक्षं वृषभस्कन्धं यथास्य पितरं तथा
जसा तिच्या वडिलांचा देखणा वेश होता, तसाच त्या मुलीचा देखील होता—सोन्याच्या तेजस्वी कुंडलांनी, मोकळ्या कवचाने, पिवळसर डोळ्यांनी आणि वृषभासारख्या खांद्यांनी ती शोभत होती.
जातमात्रं च तं गर्भं धात्र्या संमन्त्र्य भामिनी। `उत्स्रष्टुकामा तं गर्भं कारयामास भारत
मुलगी जन्मताच, त्या तेजस्विनीने दाईशी सल्ला करून, त्या मुलीला सोडून देण्याचा निर्धार केला आणि तसे करण्याची तयारी केली.
मञ्जूषां शिल्पिभिस्तूर्णं सुनद्धां सुप्रतिष्ठिताम् ।। प्लवैर्बहुविधैर्बद्धां प्लवनार्थं जले नृप। अजिनैर्मृदुभिश्चैवं संस्तीर्णशयनां तथा
कारागिरांनी पटकन एक मजबूत, नीट बांधलेली पेटी तयार केली; तिच्यावर पाण्यात तरंगण्यासाठी अनेक प्रकारच्या तराफे बांधले आणि आत मऊ मृगजिरांच्या कातड्यांनी गादी घातली.
मञ्जूषायां समाधाय स्वास्तीर्णायां समन्ततः। मधूच्चिष्टस्थितायां तं सुखायां रुदती तथा। श्लक्ष्णायां सुपिधानायामश्वनद्यामवासृजत्
त्या पेटीत सर्व बाजूंनी मऊ गादी घालून, मध लावून, ती मुलगी ठेवली; रडत रडत तिने ती पेटी घट्ट बंद केली आणि अश्वनदीमध्ये सोडून दिली.
जानती चाप्यकर्तव्यं कन्याया गर्भधारणम्। पुत्रस्नेहेन सा राजन्करुणं पर्यदेवयत्
मुलगी असूनही पोटात बाळ धरणे योग्य नाही, हे तिला माहीत होते; पण पुत्रप्रेमामुळे ती दुःखाने ओक्साबोक्शी रडू लागली.
समुत्सृजन्ती मञ्जूपामश्वनद्यां तदा जले। उवाच रुदतीकुन्ती यानि वाक्यानि तच्छृणु
अश्वनदीच्या पाण्यात ती पेटी सोडताना, कुंती रडत रडत म्हणाली, ते शब्द ऐक.
स्वस्ति तेऽस्त्वान्तरिक्षेभ्यः पार्थिवेभ्यश्च पुत्रक। दिव्येभ्यश्चैव भूतेभ्यस्तथा तोयचराश्च ये
माझ्या मुला, आकाशातील, पृथ्वीवरील, दैवी आणि पाण्यात राहणाऱ्या सर्व जीवांकडून तुला शुभाशीर्वाद मिळो.
शिवास्ते सन्तु पन्थानो मा च ते परिपन्थिनः। आगताश्च तथा पुत्र भवन्त्यद्रोहचेतसः
तुझ्या वाटा नेहमी मंगलमय असोत, तुला कोणीही अडथळा आणू नये; आणि जे तुला भेटतील, ते सर्व मनाने निर्मळ असोत.
पातु त्वां वरुणो राजा सलिले सलिलेश्वरः। अन्तरिक्षेऽन्तरिक्षस्थः पवनः सर्वगस्तथा
पाण्यात वरुणराजा, जलाचा स्वामी तुला राखो; आणि आकाशात सर्वत्र वावरणारा वारा तुला जपोत.
पिता त्वां पातु सर्वत्र तपनस्तपतांवरः। येन दत्तोसि मे पुत्र दिव्येन विधिना किल
तुझा वडील, तापमानांमध्ये श्रेष्ठ असलेला सूर्य, तुला सर्वत्र जपोत; कारण, पुत्रा, तू मला दैवी संकल्पाने मिळालास.
आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे च देवताः। मरुतश्च सहेन्द्रेण दिशश्च सदिदीश्वराः
आदित्य, वसु, रुद्र, साध्य, सर्व देवता, इंद्रासह मरुतगण आणि दिशांचे रक्षक तुला जपोत.
रक्षन्तु त्वां सुराः सर्वे समेषु विषमेषु च। वेत्स्यामि त्वांविदेशेपि कवचेनाभिसूचितम्
सर्व देवता तुला समतल आणि कठीण वाटांवर जपोत; मी तुला, परक्या देशातसुद्धा, या कवचामुळे ओळखीन.
धन्यस्ते पुत्र जनरको देवो भानुर्विभावसुः। स्त्वां द्रक्ष्यति दिव्येन चक्षुषा वाहिनीगतम्
पुत्रा, जो देव तुला पाहील, तो रक्षक धन्य आहे; जसा तेजस्वी सूर्य तुला आपल्या दिव्य दृष्टीने सैन्यात पाहतो.
धन्या सा प्रमदा या त्वां पुत्रत्वे कल्पयिष्यति। यस्यास्त्वं तृषितः पुत्र स्तनं पास्यसि देवज
ती स्त्री धन्य आहे जी तुला पुत्र म्हणून स्वीकारेल; जिच्या छातीवर, हे देवपुत्रा, तू तहान लागल्यावर दूध पिऊन तृप्त होशील.
कोनु स्वप्नस्तया दृष्टो या त्वामादित्यवर्चसम्। दिव्यवर्मसमायुक्तं दिव्यकृण्डलभूषितम्
ज्यांना तू सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, दिव्य कवच आणि दिव्य कुंडलांनी शोभलेला दिसशील, त्या स्त्रीने कोणता स्वप्न पाहिला असेल?
पद्मायतविशालाक्षं पद्मताम्रदलोज्ज्वलम्। सुललाटं सुकेशान्तं पुत्रत्वे कल्पयिष्यति
कमळासारख्या मोठ्या डोळ्यांचा, कमळाच्या तांबड्या पाकळ्यांसारखा तेजस्वी, सुंदर कपाळाचा आणि छान केसांचा तू पुत्र म्हणून कोणाच्या कुशीत जाशील?
धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां भूमौ संसर्पमाणकम्। अव्यक्तकलवाक्यानि वदन्तं रेणुगुण्ठितम्
पुत्रा, जे लोक तुला पृथ्वीवर रांगताना, अस्पष्ट बोलताना आणि धुळीने माखलेला पाहतील, ते खरोखर धन्य आहेत.
धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां पुनर्यौवनगोचरम्। हिमवद्वनसंभूतं सिंहं केसरिणं यथा
भाग्यवान तेच आहेत, बाळा, जे तुला पुन्हा तारुण्याच्या तेजात पाहतील, जणू हिमालयातील जंगलात जन्मलेला सिंह.
एवं बहुविधं राजन्विलप्य करुणं पृथा। अवामृजतमज्जूषामश्वनद्यां तदा जले
राजा, कुंतीने अशा अनेक प्रकारे हळहळ व्यक्त केली आणि मग अश्वनदीच्या पाण्याने स्वतःला धुतले.
रुदती पुत्रशोकार्ता निशीथे कमलेक्षणा। धात्र्या सह पृथा राजन्पुत्रदर्शनलालसा
पुत्रशोकाने व्याकुळ होऊन, कमळासारख्या डोळ्यांनी कुंती रडत राहिली; तिला आपल्या मुलाची ओढ लागली होती आणि ती धायेसोबत रात्रभर थांबली.
विसर्जयित्वा मञ्जूषां संबोधनभयात्पितुः। विवेश राजभवनं पुनः शोकातुरा ततः
वडिलांना कळेल या भीतीने तिने ती पेटी सोडून दिली आणि मग दु:खाने भरून पुन्हा राजवाड्यात गेली.
मञ्जूषा त्वश्वनद्याः सा ययौ चर्मयण्वतीं नदीम्। चर्मण्वत्याश्चयमुनां ततो गङ्गां जगाम ह
ती पेटी अश्वनदीतून वहात वहात चरमवती नदीला गेली, तिथून यमुनेला, आणि मग गंगेला पोहोचली.
गङ्गायाः सूतविषयं चम्पामनुययौ पुरीम्। स मञ्जूषागतो गर्भस्तरङ्गैरुह्यमानकः
गंगेतून ती पेटी सारथ्यांच्या प्रदेशात, चंपा नगरीपर्यंत लाटांवर वहात गेली, आणि त्यात गर्भ असलेले बाळ होते.
अमृतादुत्थितं दिव्यं तनुवर्म सकुण्डलम्। धारयामास तं गर्भं दैवं च विधिनिर्मितम्
त्या पेटीत अमृतातून जन्मल्यासारखा, दिव्य कवच-कुंडले घातलेला, देवतेच्या इच्छेने घडवलेला असा एक सुंदर मुलगा होता.
एतद्गुह्यं महाराज सूर्यस्यासीन्महात्मनः। स सूर्यसंभवो गर्भः कुन्त्या गर्भेण धारितः
हे गुपित, महाराज, त्या तेजस्वी सूर्याचे होते; तो सूर्याचा पुत्र कुंतीच्या पोटी वाढला होता.
एतस्मिन्नेव काले तु धृतराष्ट्रस्य वै सखा। सूतोऽधिरथ इत्येव सदारो जाह्नवीं ययौ
त्याच वेळी, राजा, धृतराष्ट्राचा मित्र अधिरथ नावाचा सारथी आपल्या पत्नीसमवेत गंगेकाठी गेला.
तस्य भार्याऽभवद्राजन्रूपेणासदृशी भुवि। राधा नाम महाभागा न सा पुत्रमविन्दत। अपत्यार्थे परं यत्नमकरोच्च विशेषतः
त्याची पत्नी, राजा, या पृथ्वीवर सौंदर्यात अद्वितीय होती; तिचे नाव राधा, ती फार पुण्यवती होती, पण तिला मूल नव्हते. मूल व्हावे म्हणून तिने खूप प्रयत्न केले.
सा ददर्शाथ मञ्जूषामुह्यमानां यदृच्छया। दत्तरक्षाप्रतिसरामन्वालम्भनशोभनाम्
अचानक तिने पाण्यात वाहात येणारी एक पेटी पाहिली, ज्यावर रक्षणासाठी धागा बांधलेला आणि सुंदर हँडल होते.
ऊर्मीतरङ्गैर्जाह्नव्याः समानीतामुपह्वरम्। `विवर्तमानां बहुशः पुनःपुनरितस्ततः
गंगेच्या लाटा आणि प्रवाहाने ती पेटी वारंवार इकडे तिकडे फिरत, शेवटी काठावर आली.