न ते पिता न ते माता गुरवो वा शुचिस्मिते। प्रभवन्ति प्रदाने ते भद्रं ते शृणु मे वचः
शुद्ध हास्य असलेल्या कन्ये, तुझ्या वडिलांना, आईला किंवा गुरूंना तुझ्या समर्पणावर अधिकार नाही; तुझ्या हितासाठी माझे बोल ऐक.
सर्वान्कामयते यस्मात्कनेर्धातोश्च भामिनि। तस्मात्कन्येह सुश्रोणी स्वतन्त्रा वरवर्णिनि
सुंदर कटी असलेल्या कन्ये, कारण कणेर्ज्ञाने सर्व काही इच्छिले आहे, म्हणून या बाबतीत तू स्वतंत्र आहेस, हे लक्षात ठेव.
नाधर्मश्चरितः कश्चित्त्वया भवति भामिनि। अधर्मंकुत एवाहं वरेयं लोककाम्यया
सुंदर स्त्री, तू कधीही अधर्माचं कोणतंही कृत्य केलं नाहीस; मग मी फक्त जगातील सुखासाठी अधर्म का करावा?
अनावृताः स्त्रियः सर्वा नराश्च वरवर्णिनि। स्वभाव एष लोकानां विकारोऽन्य इति स्मृतः
सर्व स्त्रिया आणि पुरुष, हे सुंदर वर्णाच्या स्त्री, आपापल्या स्वभावानुसार वागत असतात; हा लोकांचा नैसर्गिक स्वभाव आहे, आणि त्यात बदल झाला तरच वेगळं मानलं जातं.
सा मया सहसंगम्य पुनः कन्या भविष्यसि। पुत्रश्च ते महावाद्दुर्भविष्यति न संशयः
माझ्याशी संग झाल्यावर तू पुन्हा कन्या होशील, आणि तुझा मुलगा फार मोठा कीर्ती मिळवणारा होईल—याबद्दल काहीच शंका नाही.
यदि पुत्रो मम भवेत्त्वत्तः सर्वतमोनुद। कुण्डली कवची शूरो महाबाहुर्महाबलः। `अस्तु मे सङ्गमो देव अनेन समयेन ते
जर माझ्या आणि तुझ्या संगातून मला पुत्र झाला, हे अंधकार दूर करणाऱ्या, तर तो कुंडल आणि कवच घालणारा, शूर, दीर्घबाहू आणि अत्यंत बलवान असावा; हेच माझं अट आहे, हे देवा.
भविष्यति महाबाहुः कुण्डली दिव्यवर्मभृत्। उभयं चामृतमयं तस् भद्रे भविष्यति
तो दीर्घबाहू, कुंडलधारी आणि दिव्य कवच घालणारा असेल; दोन्ही अमृतासारखेच असतील, हे भाग्यवती.
यद्यतदमृतादस्ति कुण्डले वर्म चोत्तमम्। मम पुत्रस्य यं वै त्वं मत्त उत्पादयिष्यसि
या कुंडलात आणि या उत्तम कवचात जे काही अमृताचं सार आहे, ते माझ्या तुझ्यापासून जन्मलेल्या पुत्रालाच मिळावं.
अस्तु मे सङ्गमो देव यथोक्तं भगवंस्त्वया। त्वद्वीर्यरूपसत्वौजा धऱ्मयुक्तो भवेत्स च
माझा तुझ्याशी संग तुझ्या सांगितल्याप्रमाणेच असो; त्याला तुझं तेज, रूप, सामर्थ्य, धैर्य आणि धर्म मिळो.
अदित्या कुण्डले राज्ञि दत्ते मे मत्तकाशिनि। तस्मै दास्यामि वामोरु वर्म चैवेदमुत्तमम्
आदितीने मला दिलेली कुंडले, हे तेजस्विनी, जेव्हा मी देईन, तेव्हा मी त्याला, हे सुंदर कटिवाली, हे उत्तम कवचही देईन.
परमं भगवन्नेवं सङ्गमिष्ये त्वया सह। यदि पुत्रो भवेदेवं यथा वदसि गोपते
हे भगवंत, जर तसा पुत्र झाला जसा तू सांगितलास, तर मी तुझ्याशी असंच एकरूप होईन.
तथेत्युक्त्वा तु तां कुन्तीमाविवेश विहंगमः। स्वर्भानुशत्रुर्योगात्मा नाभ्यां पस्पर्श चैव ताम्
‘तसं होवो’ असं म्हणून, विहंगाच्या रूपातील तो योगी कुंतीमध्ये प्रवेशला; स्वर्भानूचा शत्रू असलेल्या त्या योगात्म्याने तिच्या गर्भात स्पर्श केला.
तत सा विह्वलेवासीत्कन्या सूरय्स् तेजसा। पपात चाथ सा देवी शयने मूढचेतना
मग ती कन्या सूर्याच्या तेजामुळे गोंधळून गेली आणि त्या देवीला शय्येवर बेशुद्ध होऊन पडली.
साधयिष्यामि सुश्रोणि पुत्रं वै जनयिष्यसि। सर्वशस्त्रभृतांश्रेष्ठं कन्या चैव भविष्यसि
हे सुंदर नितंबवाली, मी हे साध्य करीन: तू एक पुत्र जन्माला घालशील, जो सर्व शस्त्रधारींमध्ये श्रेष्ठ असेल, आणि तरीही तू कन्या राहशील.
ततः सा व्रीडिता बाला तदा सूर्यमथाब्रवीत्। एवमस्त्विति राजेन्द्रप्रस्थितं भूरिवर्चसम्
मग ती लाजलेली मुलगी सूर्याला म्हणाली, 'तसं होवो,' आणि राजासारखी तेजाने निघून गेली.
इतिस्मोक्ता कुन्तिराजात्मजा सा विवस्वन्तं याचमाना सलज्जा। तस्मिन्पुण्ये शयनीये पपात मोहाविष्टा वेपमाना लतेव
असं ऐकून, कुंती राजाची कन्या लाजून विवस्वानाला विनवू लागली; त्या पवित्र शय्येवर ती मोहाने ग्रासली गेली आणि वेलीसारखी थरथरत पडली.
तिग्मांशुस्तां तेजसा मोहयित्वा योगेनाविश्यात्मसंस्थां चकार। न चैवैनां दूषयामास भानुः संज्ञां लेभे भूय एवात बाला
तीक्ष्ण सूर्याने तिच्यावर आपल्या तेजाने मोह घातला, योगाने तिच्यात प्रवेश करून स्वतःची स्थापना केली; पण भानूने तिला स्पर्श केला नाही, आणि ती मुलगी पुन्हा शुद्धीवर आली.
ततो गर्भः समभवत्पृथायाः पृथिवीपते। शुक्ले दशोत्तरे पक्षे तारापतिरिवाम्बरे
मग पृथेला गर्भ राहिला, हे पृथ्वीपती, शुक्ल पक्षातील अकराव्या दिवशी, जणू ताऱ्यांचा स्वामी आकाशात चमकत आहे तसा.
सा बान्धवभयाद्बाला गर्भं तं विनिगूहती। धारयामास सुश्रोणी न चैनां बुबुधे जनः
नातेवाईकांची भीती वाटून, त्या मुलीने आपला गर्भ लपवला; हे सुंदर नितंबवाली, तिने तो गर्भ सांभाळला आणि कुणालाही कळलं नाही.
न हि तां वेद नार्यन्या काचिद्धात्रेयिकामृते। कन्यापुरगतां बालां निपुणां परिरक्षणे
तिच्या धाईशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही स्त्रीला तिची माहिती नव्हती; ती कन्या, लपवण्यात कुशल, कन्यांच्या घरातच राहिली.
ततः कालेन सा गर्भं सुषुवे वरवर्णिनी। कन्यैव तस्य देवस्य प्रसादादमरप्रभम्
नंतर योग्य वेळी, त्या तेजस्वी रूपाच्या स्त्रीने एका मुलीला जन्म दिला; त्या देवाच्या कृपेने, तिने अमरांसारखी उजळणारी कन्या प्रसवली.
तथैवाबद्धकवचं कनकोज्ज्वलकुण्डलम्। हर्यक्षं वृषभस्कन्धं यथास्य पितरं तथा
जसा तिच्या वडिलांचा देखणा वेश होता, तसाच त्या मुलीचा देखील होता—सोन्याच्या तेजस्वी कुंडलांनी, मोकळ्या कवचाने, पिवळसर डोळ्यांनी आणि वृषभासारख्या खांद्यांनी ती शोभत होती.
जातमात्रं च तं गर्भं धात्र्या संमन्त्र्य भामिनी। `उत्स्रष्टुकामा तं गर्भं कारयामास भारत
मुलगी जन्मताच, त्या तेजस्विनीने दाईशी सल्ला करून, त्या मुलीला सोडून देण्याचा निर्धार केला आणि तसे करण्याची तयारी केली.
मञ्जूषां शिल्पिभिस्तूर्णं सुनद्धां सुप्रतिष्ठिताम् ।। प्लवैर्बहुविधैर्बद्धां प्लवनार्थं जले नृप। अजिनैर्मृदुभिश्चैवं संस्तीर्णशयनां तथा
कारागिरांनी पटकन एक मजबूत, नीट बांधलेली पेटी तयार केली; तिच्यावर पाण्यात तरंगण्यासाठी अनेक प्रकारच्या तराफे बांधले आणि आत मऊ मृगजिरांच्या कातड्यांनी गादी घातली.
मञ्जूषायां समाधाय स्वास्तीर्णायां समन्ततः। मधूच्चिष्टस्थितायां तं सुखायां रुदती तथा। श्लक्ष्णायां सुपिधानायामश्वनद्यामवासृजत्
त्या पेटीत सर्व बाजूंनी मऊ गादी घालून, मध लावून, ती मुलगी ठेवली; रडत रडत तिने ती पेटी घट्ट बंद केली आणि अश्वनदीमध्ये सोडून दिली.
जानती चाप्यकर्तव्यं कन्याया गर्भधारणम्। पुत्रस्नेहेन सा राजन्करुणं पर्यदेवयत्
मुलगी असूनही पोटात बाळ धरणे योग्य नाही, हे तिला माहीत होते; पण पुत्रप्रेमामुळे ती दुःखाने ओक्साबोक्शी रडू लागली.
समुत्सृजन्ती मञ्जूपामश्वनद्यां तदा जले। उवाच रुदतीकुन्ती यानि वाक्यानि तच्छृणु
अश्वनदीच्या पाण्यात ती पेटी सोडताना, कुंती रडत रडत म्हणाली, ते शब्द ऐक.
स्वस्ति तेऽस्त्वान्तरिक्षेभ्यः पार्थिवेभ्यश्च पुत्रक। दिव्येभ्यश्चैव भूतेभ्यस्तथा तोयचराश्च ये
माझ्या मुला, आकाशातील, पृथ्वीवरील, दैवी आणि पाण्यात राहणाऱ्या सर्व जीवांकडून तुला शुभाशीर्वाद मिळो.
शिवास्ते सन्तु पन्थानो मा च ते परिपन्थिनः। आगताश्च तथा पुत्र भवन्त्यद्रोहचेतसः
तुझ्या वाटा नेहमी मंगलमय असोत, तुला कोणीही अडथळा आणू नये; आणि जे तुला भेटतील, ते सर्व मनाने निर्मळ असोत.
पातु त्वां वरुणो राजा सलिले सलिलेश्वरः। अन्तरिक्षेऽन्तरिक्षस्थः पवनः सर्वगस्तथा
पाण्यात वरुणराजा, जलाचा स्वामी तुला राखो; आणि आकाशात सर्वत्र वावरणारा वारा तुला जपोत.