स तु राजा द्विजं दृष्ट्वा तत्रैवान्तर्हितं तदा। बभूव विस्मयाविष्टः पृथां च समपूजयत्
त्या वेळी राजा, त्या ब्राह्मणाला तिथेच अदृश्य होताना पाहून आश्चर्यचकित झाला आणि पृथेला सन्मान दिला.
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये। चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम्
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण निघून गेल्यावर, काही काळानंतर, त्या कन्येने त्या मंत्रांच्या सामर्थ्याचा आणि मर्यादेचा विचार करायला सुरुवात केली.
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना। मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति
"त्याने मला दिलेला हा मंत्रांचा संग्रह नेमका कसा आहे? त्याचे सामर्थ्य मी लवकरच जाणून घेईन," असे तिने मनाशी ठरवले.
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया। व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला
अशी विचार करत असताना, योगायोगाने तिने उगवता सूर्य पाहिला; आणि ती आता वयात आलेली असल्याने लाजली.
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता। प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम्
मग राजवाड्याच्या गच्चीवर उभी राहून, ऐषआरामात वाढलेल्या त्या कन्येने पूर्व दिशेला उगवणारे सूर्याचे मंडल पाहिले.
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा। न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा
तेथे, तिचे मन एकाग्र झाले होते; आणि त्या बारीक कंबरेच्या कन्येला, सकाळी आलेल्या सूर्याच्या तेजाने काहीही त्रास झाला नाही.
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम्। आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम्
तिच्या नजरेला दिव्यदृष्टी लाभली आणि तिने दिव्य तेजस्वी देवाला पाहिलं, जो कवच घालून आणि कुंडलं घालून शोभत होता.
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप। आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी
राजा, त्या मंत्राबद्दल तिच्या मनात मोठं कुतूहल होतं. म्हणूनच त्या तेजस्विनीने त्या देवतेला बोलावलं.
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम्। आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः
तिने आपली प्राणशक्ती स्पर्शून सूर्यदेवतेला हाक दिली. मग, राजा, सूर्यदेव लगेच तिच्यासमोर प्रकट झाले.
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव। अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव
तो मधासारखा सोनेरी, बलवान हातांचा, शंखासारखा गळा असलेला, हसरा, अंगावर कडे आणि मुकुट घातलेला, जणू सगळ्या दिशांना प्रकाश देणारा दिसत होता.
योगात्कृत्वा द्विधाऽऽत्मानमाजगाम तताप च। आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमबल्गुना
त्याने आपल्या योगशक्तीने स्वतःला दोन भागांत विभागलं आणि तेथे प्रकट झाला, त्याच्यापासून उष्णता पसरली. मग त्याने कुंतीला अतिशय कोमल आणि मधुर शब्दांत संबोधलं.
आगतोस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः। किं करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते
मृदु स्वभावाच्या सुभगे, तुझ्या मंत्राच्या सामर्थ्यामुळे मी तुझ्या आधीन आलो आहे. राणी, मी तुझ्यासाठी काय करू? सांग, मी तयार आहे.
गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो ह्यसि। कौतूहलात्समाहूतः प्रसीद भगवन्निति
भगवंत, ज्या ठिकाणाहून तुम्ही आलात, तिथे परत जा. मी केवळ कुतूहलाने तुम्हाला बोलावलं. कृपा करा, प्रभो.
गमिष्येऽहं यथा मा त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे। न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा
गजगामिनी, तू जसं सांगितलंयस तसं मी निघून जाईन. पण देवाला बोलावून त्याला काहीही न देता परत पाठवणं योग्य नाही.
तवाभिसन्धि सुभगे रसूर्यात्पुत्रो भवेदिति। वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च
सौभाग्यवती, तुझ्या मनात आहे की सूर्यापासून तुला पुत्र व्हावा, जो जगात बळाने बरोबरीचा नसेल, कवच आणि कुंडलं घालणारा असावा.
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि। उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमङ्गने। अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते
म्हणून, गजगामीनी, तू स्वतःला मला समर्पित कर. तुझ्या इच्छेनुसार तुला पुत्र होईल. मग, हसऱ्या मुखाने, मी तुझ्याशी एकरूप होऊन निघून जाईन.
यदि त्वंवचनं नाद्य करिष्यसि मम प्रियम्। शप्स्ये कन्येऽन्यथा क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते
प्रिय, जर आज तू माझं म्हणणं मान्य केलं नाहीस, तर मी रागावून तुला, तुझ्या वडिलांना आणि त्या ब्राह्मणालाही शाप देईन.
त्वत्कृते तान्प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशयः। पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम्
तुझ्या कारणासाठी मी त्यांना सर्वांना जाळून टाकीन, यात शंका नाही. तुझ्या दुःखाची जाणीव नसलेल्या तुझ्या वडिलांनाही मी सोडणार नाही.
तस् च ब्राह्मणस्याद्य योसौ मन्त्रमदात्तव। शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम्
आज मी त्या ब्राह्मणालाही कठोर शिक्षा देईन, ज्याने तुझ्या स्वभावाचा विचार न करता तुला मंत्र दिला.
एते हि विबुधाः सर्वेपुरंदरमुखा दिवि। त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव मां शुभे
हे सुंदरिनी, स्वर्गातील इंद्रासह सर्व देवता, तू मला फसवलंस म्हणून, जणू हसत आहेत असं पाहत आहेत.
पश्य चैनान्सुरगणान्दिव्यं चक्षुरिदं हि ते। पूर्वमेव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम्
हे पाह, हे सर्व देवगण! तुला मी पूर्वीच दिव्यदृष्टी दिली आहे, ज्यामुळे तू मला पाहिलंस.
ततोऽपश्यत्रिदशान्राजपुत्री सर्वानव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान्। प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं यथाऽऽदित्यं रोचमानांस्तथैव
मग राजकन्येने आकाशात प्रत्येक आपल्या आसनावर बसलेले, तेजस्वी, सामर्थ्यशाली आणि सूर्यासारखे प्रकाशमान असलेले सर्व देव पाहिले.
सा तान्दृष्ट्वा त्रिदशानेव बाला सूर्यं देवी वचनं प्राह भीता। गच्छ त्वं वै गोपते स्वं विमानं कन्याभावाद्दुःख एवापचारः
ते देव पाहून ती कन्या घाबरली आणि सूर्यदेवाला म्हणाली, 'गोपती, तुम्ही तुमच्या विमानात परत जा; कारण कन्येसाठी असा प्रकार दुःखद आणि अनुचित आहे.'
पिता माता गुरवश्चैवयेऽन्ये देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने। नाहं धर्मं लोपयिष्यामि लोके स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा
वडील, आई, गुरु आणि इतर हे या शरीराचे कारण आहेत. मी जगात धर्मभंग करणार नाही; कारण स्त्रियांसाठी शरीराची राखण करणे हेच आदरणीय आहे.
मया मन्त्रबलं ज्ञातुमाहूतस्त्वं विभावसो। बाल्याद्बालेति तत्कृत्वा क्षन्तुमर्हसि मे विभो
हे तेजस्वी प्रभो, मी तुझी महती जाणण्यासाठी मंत्राच्या सामर्थ्याने तुला बोलावले. हे मी बालिशपणामुळे केले, म्हणून माझ्या या अज्ञानासाठी मला माफ कर.
बालेति कृत्वाऽनुनयं तवाहं ददानि नान्यानुनयं लभेत। आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये शान्तिस्तवैवं हि भवेच्च भीरु
तू बालपणाचा आधार घेत माझी क्षमा मागितलीस, म्हणून मी तुला हा वर देतो—इतर कुणीही अशी विनंती केली असती तर ती मान्य झाली नसती. कुंतीकन्ये, स्वतःला माझ्या हवाली कर, आणि असे केल्याने, भीरू सखी, तुला मनःशांती मिळेल.
न चापि गन्तुं युक्तं हि मया मिथ्याकृतेन वै। असमेत्य त्वया भीरु मन्त्राहूतेन भामिनि
सुंदर आणि भीरू कन्ये, मंत्राने बोलावल्यावर तुझ्या उद्देशाची पूर्तता न करता मी निघून जाणे योग्य नाही.
गमिष्याम्यनवद्याङ्गि लोके समवहास्यताम्। `गच्छेयमेव सुश्रोणि गतोऽहं वै निराकृतः'। सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः स्यां तथा शुभे
निर्दोष अंग असलेल्या सुभगे, मी आता निघून गेलो तर लोक मला हसतील—'तो आला आणि नाकारला गेला' असे म्हणतील, आणि सुंदर कटी असलेल्या तुझ्यामुळे मी सर्व देवांमध्ये हसण्याचा विषय बनेन.
सा त्वं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि माध्शम्। विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि न संशय
म्हणून तू माझ्याशी एकरूप हो, तुला माझ्यासारखा पुत्र मिळेल आणि तू सर्व लोकांत विशेष मान मिळवशील—याबद्दल काहीच शंका नाही.
सा तु कन्या बहुविधं ब्रुवन्ती मधुरं वचः। अनुनेतुं सहस्रांशुं न शशाक मनस्विनी
ती कन्या अनेक गोड शब्द बोलत होती, पण ती मनाने दृढ असल्यामुळे, हजार किरण असलेल्या त्या देवाला समजावू शकली नाही.