ततः प्रीतमना भूत्वा स एनां ब्राह्मणोऽब्रवीत्। प्रीतोस्मि परमं भद्रे परिचारेण ते शुभे
तेव्हा आनंदी मनाने त्या ब्राह्मणाने तिला सांगितले, "शुभे, तुझ्या सेवेमुळे मी अत्यंत संतुष्ट आहे."
वरान्वृणीष्व क्रल्याणि दूरापान्मानुपैरिह। यैस्त्वं सीमन्तिनीः सर्वायशसाऽभिमविष्यसि
"कल्याणी, अशा वरांची मागणी कर, जे माणसांसाठीही मिळवणे कठीण आहे, ज्यामुळे तू सर्व सन्माननीय स्त्रियांपेक्षा अधिक कीर्ती मिळवशील."
कृतानि मम सर्वाणि सस्या मे वेदवित्तम। त्वं प्रसन्नः पिता चैव कृतं विप्र वरैर्मम
"माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या आहेत, वेद जाणणाऱ्या ब्राह्मण, तू आणि माझे वडील दोघेही प्रसन्न आहात. ब्राह्मण, मला हवे ते सर्व मिळाले आहे."
यदि नेच्छसि मत्तस्त्वं वरं भद्रे शुचिस्मिते। इमं मन्त्रं गृहाण त्वमाह्रानाय दिवौकसाम्
"शुद्ध हास्य असलेली शुभे, जर तू माझ्याकडून काही वर घ्यायचा नसेल, तर हे मंत्र माझ्याकडून घे, देवांना बोलावण्यासाठी."
यंयं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि। तेनतेन वशे भद्रे स्थातव्यं ते भविष्यति
"शुभे, या मंत्राने तू ज्या ज्या देवतेला बोलावशील, ती देवता तुझ्या अधीन येईल."
अकामो वा सकामो वा स समेष्यति ते वशे। विबुधो मन्त्रसंभ्रान्तो वाक्यैर्भृत्य इवानतः
"तो देव अनिच्छेने असो वा इच्छेने, मंत्राच्या प्रभावाने, तो तुझ्या आज्ञेत येईल, जणू काही सेवक आपल्या मालकाच्या शब्दाला मानतो तसा."
न शशक द्वितीयं सा प्रत्याख्यातुमनिन्दिता। तं वै द्विजातिप्रवरं तदा शापभयान्नृप
राजा, त्या निष्कलंक स्त्रीला त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाचा वर नाकारता आला नाही, कारण तिला शापाची भीती होती.
ततस्तामनवद्याङ्गीं ग्राहयामास स द्विजः। मन्त्रग्रामं तदा राजन्नथर्वशिरसि श्रुतम्
मग त्या द्विजाने त्या निर्दोष अंग असलेल्या कन्येला, राजन, अथर्वशिरस मध्ये ऐकलेले मंत्र शिकवले.
तं प्रदाय तु राजेन्द्र कुन्तिभोजमुवाच ह। उपितोस्मि सुखं राजन्कन्यया परितोपितः
राजा, ते मंत्र देऊन, त्याने कुंतीभोजाला सांगितले, "राजा, तुझ्या कन्येने मला उत्तम सेवा आणि सन्मान दिला."
तवगेहे सुविहितः सदा सुप्रतिपूजितः। साधयिष्यामहे तावदित्युक्त्वाऽन्तरधीयत
"तुझ्या घरी मला नेहमीच चांगली काळजी आणि सन्मान मिळाला. आता माझे कार्य पूर्ण झाले आहे." असे म्हणून तो अदृश्य झाला.
स तु राजा द्विजं दृष्ट्वा तत्रैवान्तर्हितं तदा। बभूव विस्मयाविष्टः पृथां च समपूजयत्
त्या वेळी राजा, त्या ब्राह्मणाला तिथेच अदृश्य होताना पाहून आश्चर्यचकित झाला आणि पृथेला सन्मान दिला.
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये। चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम्
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण निघून गेल्यावर, काही काळानंतर, त्या कन्येने त्या मंत्रांच्या सामर्थ्याचा आणि मर्यादेचा विचार करायला सुरुवात केली.
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना। मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति
"त्याने मला दिलेला हा मंत्रांचा संग्रह नेमका कसा आहे? त्याचे सामर्थ्य मी लवकरच जाणून घेईन," असे तिने मनाशी ठरवले.
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया। व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला
अशी विचार करत असताना, योगायोगाने तिने उगवता सूर्य पाहिला; आणि ती आता वयात आलेली असल्याने लाजली.
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता। प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम्
मग राजवाड्याच्या गच्चीवर उभी राहून, ऐषआरामात वाढलेल्या त्या कन्येने पूर्व दिशेला उगवणारे सूर्याचे मंडल पाहिले.
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा। न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा
तेथे, तिचे मन एकाग्र झाले होते; आणि त्या बारीक कंबरेच्या कन्येला, सकाळी आलेल्या सूर्याच्या तेजाने काहीही त्रास झाला नाही.
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम्। आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम्
तिच्या नजरेला दिव्यदृष्टी लाभली आणि तिने दिव्य तेजस्वी देवाला पाहिलं, जो कवच घालून आणि कुंडलं घालून शोभत होता.
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप। आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी
राजा, त्या मंत्राबद्दल तिच्या मनात मोठं कुतूहल होतं. म्हणूनच त्या तेजस्विनीने त्या देवतेला बोलावलं.
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम्। आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः
तिने आपली प्राणशक्ती स्पर्शून सूर्यदेवतेला हाक दिली. मग, राजा, सूर्यदेव लगेच तिच्यासमोर प्रकट झाले.
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव। अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव
तो मधासारखा सोनेरी, बलवान हातांचा, शंखासारखा गळा असलेला, हसरा, अंगावर कडे आणि मुकुट घातलेला, जणू सगळ्या दिशांना प्रकाश देणारा दिसत होता.
योगात्कृत्वा द्विधाऽऽत्मानमाजगाम तताप च। आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमबल्गुना
त्याने आपल्या योगशक्तीने स्वतःला दोन भागांत विभागलं आणि तेथे प्रकट झाला, त्याच्यापासून उष्णता पसरली. मग त्याने कुंतीला अतिशय कोमल आणि मधुर शब्दांत संबोधलं.
आगतोस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः। किं करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते
मृदु स्वभावाच्या सुभगे, तुझ्या मंत्राच्या सामर्थ्यामुळे मी तुझ्या आधीन आलो आहे. राणी, मी तुझ्यासाठी काय करू? सांग, मी तयार आहे.
गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो ह्यसि। कौतूहलात्समाहूतः प्रसीद भगवन्निति
भगवंत, ज्या ठिकाणाहून तुम्ही आलात, तिथे परत जा. मी केवळ कुतूहलाने तुम्हाला बोलावलं. कृपा करा, प्रभो.
गमिष्येऽहं यथा मा त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे। न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा
गजगामिनी, तू जसं सांगितलंयस तसं मी निघून जाईन. पण देवाला बोलावून त्याला काहीही न देता परत पाठवणं योग्य नाही.
तवाभिसन्धि सुभगे रसूर्यात्पुत्रो भवेदिति। वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च
सौभाग्यवती, तुझ्या मनात आहे की सूर्यापासून तुला पुत्र व्हावा, जो जगात बळाने बरोबरीचा नसेल, कवच आणि कुंडलं घालणारा असावा.
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि। उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमङ्गने। अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते
म्हणून, गजगामीनी, तू स्वतःला मला समर्पित कर. तुझ्या इच्छेनुसार तुला पुत्र होईल. मग, हसऱ्या मुखाने, मी तुझ्याशी एकरूप होऊन निघून जाईन.
यदि त्वंवचनं नाद्य करिष्यसि मम प्रियम्। शप्स्ये कन्येऽन्यथा क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते
प्रिय, जर आज तू माझं म्हणणं मान्य केलं नाहीस, तर मी रागावून तुला, तुझ्या वडिलांना आणि त्या ब्राह्मणालाही शाप देईन.
त्वत्कृते तान्प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशयः। पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम्
तुझ्या कारणासाठी मी त्यांना सर्वांना जाळून टाकीन, यात शंका नाही. तुझ्या दुःखाची जाणीव नसलेल्या तुझ्या वडिलांनाही मी सोडणार नाही.
तस् च ब्राह्मणस्याद्य योसौ मन्त्रमदात्तव। शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम्
आज मी त्या ब्राह्मणालाही कठोर शिक्षा देईन, ज्याने तुझ्या स्वभावाचा विचार न करता तुला मंत्र दिला.
एते हि विबुधाः सर्वेपुरंदरमुखा दिवि। त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव मां शुभे
हे सुंदरिनी, स्वर्गातील इंद्रासह सर्व देवता, तू मला फसवलंस म्हणून, जणू हसत आहेत असं पाहत आहेत.