तं च सर्वासु वेलासु भक्ष्यभोज्यप्रतिश्रयैः। पूजयामास सा कन्या वर्धमानैस्तु सर्वदा
ती कन्या नेहमी वाढत्या आदराने, सर्व वेळा त्याला खाण्याचे, जेवणाचे व निवाऱ्याचे उत्तम व्यवस्थापन करून देई.
अन्नादिसमुदाचारः शय्यासनकृतस्तथा। दिवसेदिवसे तस्य वर्धते न तु हीयते
अन्न व इतर व्यवहार, तसेच झोपायची व बसायची सोय, दिवसेंदिवस वाढतच गेली, कधीच कमी झाली नाही.
निर्भर्त्सनापवादैश्च तथैवाप्रियया गिरा। ब्राह्मणस्य पृथा राजन्न चकाराप्रियं तदा
राजा, पृथाने कधीही त्या ब्राह्मणाला न झिडकारले, न निंदा केली, न कठोर बोलली; तिने काहीच अप्रिय केले नाही.
स्वप्नकाले पुनश्चैति न चैति बहुशो द्विजः। सुदुर्लभमपि ह्यन्नं दीयतामिति सोऽब्रवीत्
कधी तो ब्राह्मण पृथेच्या झोपेत येई, कधी येत नसे. तरीही तो म्हणे, 'मिळायला कठीण असलेले अन्नसुद्धा द्यावे.'
कृतमेव च तत्सर्वं यथा तस्मै न्यवेदयत्। शिष्यवत्पुत्रवच्चैव स्वसृवच्च सुसंयता
तिने त्याच्या सांगण्यानुसार सर्व काही केले आणि त्याला तसे सांगितले, जसे शिष्य, पुत्र किंवा बहीण आपल्या गुरूला सांगते.
यथोपजोषं राजेन्द्र द्विजातिप्रवरस्य सा। प्रीतिमुत्पादयामास कन्यारत्नमनिन्दिता
राजा, ती निष्कलंक कन्यारत्न त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाचे समाधान, त्याच्या इच्छेनुसार, उत्तम प्रकारे मिळवून देई.
तस्यास्तु शीलवृत्तेन तुतोप द्विजसत्तमः। अवधानेन भूयोऽस्याः परं यत्नमथाकरोत्
पण तिच्या उत्तम स्वभावामुळे व वागण्यामुळे तो श्रेष्ठ ब्राह्मण अस्वस्थ झाला आणि तिच्यासाठी अधिक लक्षपूर्वक प्रयत्न करू लागला.
तां प्रभाते च सायं च पिता पप्रच्छ भारत। अपितुष्यतिते पुत्रि ब्राह्मणः परिचर्यया
प्रत्येक सकाळी व संध्याकाळी, तिचे वडील विचारत, 'मुली, ब्राह्मण तुझ्या सेवेमुळे समाधानी आहे ना?'
तं सा परममित्येवप्रत्युवाच यशस्विनी। ततः प्रीतिमवापाग्र्यां कुन्तिभोजो महामनाः
ती तेजस्विनी त्याला म्हणाली, "तसेच होईल." मग मोठ्या मनाचा कुंतीभोज अत्यंत आनंदी झाला.
ततः संवत्सरे पूर्णे यदाऽसौ जपतांवरः। नापश्यद्दुष्कृतंकिंचित्पृथायाः सौहृदे रतः
एक वर्ष पूर्ण झाल्यावर, जपात सर्वश्रेष्ठ असलेला तो ब्राह्मण, पृथेच्या वागण्यात काहीही दोष दिसला नाही, कारण तो तिच्या मैत्रीत रमला होता.
ततः प्रीतमना भूत्वा स एनां ब्राह्मणोऽब्रवीत्। प्रीतोस्मि परमं भद्रे परिचारेण ते शुभे
तेव्हा आनंदी मनाने त्या ब्राह्मणाने तिला सांगितले, "शुभे, तुझ्या सेवेमुळे मी अत्यंत संतुष्ट आहे."
वरान्वृणीष्व क्रल्याणि दूरापान्मानुपैरिह। यैस्त्वं सीमन्तिनीः सर्वायशसाऽभिमविष्यसि
"कल्याणी, अशा वरांची मागणी कर, जे माणसांसाठीही मिळवणे कठीण आहे, ज्यामुळे तू सर्व सन्माननीय स्त्रियांपेक्षा अधिक कीर्ती मिळवशील."
कृतानि मम सर्वाणि सस्या मे वेदवित्तम। त्वं प्रसन्नः पिता चैव कृतं विप्र वरैर्मम
"माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या आहेत, वेद जाणणाऱ्या ब्राह्मण, तू आणि माझे वडील दोघेही प्रसन्न आहात. ब्राह्मण, मला हवे ते सर्व मिळाले आहे."
यदि नेच्छसि मत्तस्त्वं वरं भद्रे शुचिस्मिते। इमं मन्त्रं गृहाण त्वमाह्रानाय दिवौकसाम्
"शुद्ध हास्य असलेली शुभे, जर तू माझ्याकडून काही वर घ्यायचा नसेल, तर हे मंत्र माझ्याकडून घे, देवांना बोलावण्यासाठी."
यंयं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि। तेनतेन वशे भद्रे स्थातव्यं ते भविष्यति
"शुभे, या मंत्राने तू ज्या ज्या देवतेला बोलावशील, ती देवता तुझ्या अधीन येईल."
अकामो वा सकामो वा स समेष्यति ते वशे। विबुधो मन्त्रसंभ्रान्तो वाक्यैर्भृत्य इवानतः
"तो देव अनिच्छेने असो वा इच्छेने, मंत्राच्या प्रभावाने, तो तुझ्या आज्ञेत येईल, जणू काही सेवक आपल्या मालकाच्या शब्दाला मानतो तसा."
न शशक द्वितीयं सा प्रत्याख्यातुमनिन्दिता। तं वै द्विजातिप्रवरं तदा शापभयान्नृप
राजा, त्या निष्कलंक स्त्रीला त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाचा वर नाकारता आला नाही, कारण तिला शापाची भीती होती.
ततस्तामनवद्याङ्गीं ग्राहयामास स द्विजः। मन्त्रग्रामं तदा राजन्नथर्वशिरसि श्रुतम्
मग त्या द्विजाने त्या निर्दोष अंग असलेल्या कन्येला, राजन, अथर्वशिरस मध्ये ऐकलेले मंत्र शिकवले.
तं प्रदाय तु राजेन्द्र कुन्तिभोजमुवाच ह। उपितोस्मि सुखं राजन्कन्यया परितोपितः
राजा, ते मंत्र देऊन, त्याने कुंतीभोजाला सांगितले, "राजा, तुझ्या कन्येने मला उत्तम सेवा आणि सन्मान दिला."
तवगेहे सुविहितः सदा सुप्रतिपूजितः। साधयिष्यामहे तावदित्युक्त्वाऽन्तरधीयत
"तुझ्या घरी मला नेहमीच चांगली काळजी आणि सन्मान मिळाला. आता माझे कार्य पूर्ण झाले आहे." असे म्हणून तो अदृश्य झाला.
स तु राजा द्विजं दृष्ट्वा तत्रैवान्तर्हितं तदा। बभूव विस्मयाविष्टः पृथां च समपूजयत्
त्या वेळी राजा, त्या ब्राह्मणाला तिथेच अदृश्य होताना पाहून आश्चर्यचकित झाला आणि पृथेला सन्मान दिला.
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये। चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम्
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण निघून गेल्यावर, काही काळानंतर, त्या कन्येने त्या मंत्रांच्या सामर्थ्याचा आणि मर्यादेचा विचार करायला सुरुवात केली.
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना। मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति
"त्याने मला दिलेला हा मंत्रांचा संग्रह नेमका कसा आहे? त्याचे सामर्थ्य मी लवकरच जाणून घेईन," असे तिने मनाशी ठरवले.
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया। व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला
अशी विचार करत असताना, योगायोगाने तिने उगवता सूर्य पाहिला; आणि ती आता वयात आलेली असल्याने लाजली.
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता। प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम्
मग राजवाड्याच्या गच्चीवर उभी राहून, ऐषआरामात वाढलेल्या त्या कन्येने पूर्व दिशेला उगवणारे सूर्याचे मंडल पाहिले.
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा। न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा
तेथे, तिचे मन एकाग्र झाले होते; आणि त्या बारीक कंबरेच्या कन्येला, सकाळी आलेल्या सूर्याच्या तेजाने काहीही त्रास झाला नाही.
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम्। आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम्
तिच्या नजरेला दिव्यदृष्टी लाभली आणि तिने दिव्य तेजस्वी देवाला पाहिलं, जो कवच घालून आणि कुंडलं घालून शोभत होता.
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप। आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी
राजा, त्या मंत्राबद्दल तिच्या मनात मोठं कुतूहल होतं. म्हणूनच त्या तेजस्विनीने त्या देवतेला बोलावलं.
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम्। आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः
तिने आपली प्राणशक्ती स्पर्शून सूर्यदेवतेला हाक दिली. मग, राजा, सूर्यदेव लगेच तिच्यासमोर प्रकट झाले.
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव। अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव
तो मधासारखा सोनेरी, बलवान हातांचा, शंखासारखा गळा असलेला, हसरा, अंगावर कडे आणि मुकुट घातलेला, जणू सगळ्या दिशांना प्रकाश देणारा दिसत होता.