एवमुक्त्वा तु तां कन्यां कुन्तिभोजो महायशाः। पृथां परिददौ तस्मै द्विजाय द्विजवत्सलः
असं सांगून, कीर्तीमान कुंतिभोज ब्राह्मणांना नेहमीच आपुलकीने वागवणारा, त्याने आपली कन्या पृथेला त्या ब्राह्मणाला दिली.
इयं ब्रह्मन्मम सुता बाला सुखविवर्धिता। अपराध्येत यत्किंचिन्न कार्यं हृदि तत्त्वया
हे ब्राह्मण, ही माझी मुलगी आहे, अजून लहान आहे आणि सुखात वाढलेली आहे. तिने काही चूक केलीच, तर ती गोष्ट मनाला लावून घेऊ नका.
द्विजातयो महाभागा वृद्धबालतपस्विषु। भवन्त्यक्रोधनाः प्रायो ह्यपराद्धेषु नित्यदा
भाग्यवान ब्राह्मणांनो, वृद्ध, लहान आणि तपस्वी यांच्यात, तुम्ही नेहमीच चुकणाऱ्यांना सहज माफ करता.
सुमहत्यपराधेऽपि क्षान्तिः कार्या द्विजातिभिः। यथाशक्ति यथोत्साहं पूजा ग्राह्या द्विजोत्तम
मोठी चूक झाली तरी ब्राह्मणांनी क्षमा करावीच. आणि आपल्या शक्तीनुसार, मनापासून केलेला सन्मान स्वीकारावा, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण.
तथेति ब्राह्मणेनोक्ते स राजा प्रीतमानसः। हंसचन्द्रांशुसंकाशं गृहमस्मै न्यवेदयत्
त्या ब्राह्मणाने 'तसेच होवो' असे म्हटल्यावर, तो राजा अत्यंत आनंदी झाला आणि त्याला चंद्र व हंसासारखे उजळ घर दिले.
तत्राग्निशरणे क्लृप्तमासनं तस्य भानुमत्। आहारादि च सर्वं तत्तथैव प्रत्यवेदयत्
त्या ठिकाणी, अग्निकुंडाजवळ त्याच्यासाठी सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आसन ठेवले, आणि सर्व अन्नपदार्थ व इतर गरजा व्यवस्थित दिल्या.
निक्षिप्य राजपुत्री तु तन्द्रीं मानं तथैव च। आतस्थे परमं यत्नं ब्राह्मणस्याभिराधने
राजकन्येने आपली झोप व अभिमान बाजूला ठेवून, त्या ब्राह्मणाचे समाधान व्हावे म्हणून मनापासून प्रयत्न केला.
तत्रसा ब्राह्मणं गत्वा पृथा शौचपरा सती। विधिवत्परिचारार्हं देववत्पर्यतोषयत्
त्या ठिकाणी, पृथाने शुद्धतेला महत्त्व देत, योग्य पद्धतीने त्या ब्राह्मणाची सेवा केली आणि त्याचा देवासारखा सन्मान केला.
सा तु कन्या महाराज ब्राह्मणं संशितव्रतम्। तोषयामास शुद्धेन मनसा संशितव्रता
राजा, ती कन्या व्रतस्थ होती. तिने शुद्ध मनाने, व्रतधारी असलेल्या त्या ब्राह्मणाचे समाधान केले.
प्रातरेष्याम्यथेत्युक्त्वा कदाचिद्द्विजसत्तमः। तत आयाति राजेन्द्र सायं रात्रावथो पुनः
कधी कधी, 'मी सकाळी निघेन' असे सांगून तो श्रेष्ठ ब्राह्मण संध्याकाळी, रात्री किंवा पुन्हा पुन्हा येई.
तं च सर्वासु वेलासु भक्ष्यभोज्यप्रतिश्रयैः। पूजयामास सा कन्या वर्धमानैस्तु सर्वदा
ती कन्या नेहमी वाढत्या आदराने, सर्व वेळा त्याला खाण्याचे, जेवणाचे व निवाऱ्याचे उत्तम व्यवस्थापन करून देई.
अन्नादिसमुदाचारः शय्यासनकृतस्तथा। दिवसेदिवसे तस्य वर्धते न तु हीयते
अन्न व इतर व्यवहार, तसेच झोपायची व बसायची सोय, दिवसेंदिवस वाढतच गेली, कधीच कमी झाली नाही.
निर्भर्त्सनापवादैश्च तथैवाप्रियया गिरा। ब्राह्मणस्य पृथा राजन्न चकाराप्रियं तदा
राजा, पृथाने कधीही त्या ब्राह्मणाला न झिडकारले, न निंदा केली, न कठोर बोलली; तिने काहीच अप्रिय केले नाही.
स्वप्नकाले पुनश्चैति न चैति बहुशो द्विजः। सुदुर्लभमपि ह्यन्नं दीयतामिति सोऽब्रवीत्
कधी तो ब्राह्मण पृथेच्या झोपेत येई, कधी येत नसे. तरीही तो म्हणे, 'मिळायला कठीण असलेले अन्नसुद्धा द्यावे.'
कृतमेव च तत्सर्वं यथा तस्मै न्यवेदयत्। शिष्यवत्पुत्रवच्चैव स्वसृवच्च सुसंयता
तिने त्याच्या सांगण्यानुसार सर्व काही केले आणि त्याला तसे सांगितले, जसे शिष्य, पुत्र किंवा बहीण आपल्या गुरूला सांगते.
यथोपजोषं राजेन्द्र द्विजातिप्रवरस्य सा। प्रीतिमुत्पादयामास कन्यारत्नमनिन्दिता
राजा, ती निष्कलंक कन्यारत्न त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाचे समाधान, त्याच्या इच्छेनुसार, उत्तम प्रकारे मिळवून देई.
तस्यास्तु शीलवृत्तेन तुतोप द्विजसत्तमः। अवधानेन भूयोऽस्याः परं यत्नमथाकरोत्
पण तिच्या उत्तम स्वभावामुळे व वागण्यामुळे तो श्रेष्ठ ब्राह्मण अस्वस्थ झाला आणि तिच्यासाठी अधिक लक्षपूर्वक प्रयत्न करू लागला.
तां प्रभाते च सायं च पिता पप्रच्छ भारत। अपितुष्यतिते पुत्रि ब्राह्मणः परिचर्यया
प्रत्येक सकाळी व संध्याकाळी, तिचे वडील विचारत, 'मुली, ब्राह्मण तुझ्या सेवेमुळे समाधानी आहे ना?'
तं सा परममित्येवप्रत्युवाच यशस्विनी। ततः प्रीतिमवापाग्र्यां कुन्तिभोजो महामनाः
ती तेजस्विनी त्याला म्हणाली, "तसेच होईल." मग मोठ्या मनाचा कुंतीभोज अत्यंत आनंदी झाला.
ततः संवत्सरे पूर्णे यदाऽसौ जपतांवरः। नापश्यद्दुष्कृतंकिंचित्पृथायाः सौहृदे रतः
एक वर्ष पूर्ण झाल्यावर, जपात सर्वश्रेष्ठ असलेला तो ब्राह्मण, पृथेच्या वागण्यात काहीही दोष दिसला नाही, कारण तो तिच्या मैत्रीत रमला होता.
ततः प्रीतमना भूत्वा स एनां ब्राह्मणोऽब्रवीत्। प्रीतोस्मि परमं भद्रे परिचारेण ते शुभे
तेव्हा आनंदी मनाने त्या ब्राह्मणाने तिला सांगितले, "शुभे, तुझ्या सेवेमुळे मी अत्यंत संतुष्ट आहे."
वरान्वृणीष्व क्रल्याणि दूरापान्मानुपैरिह। यैस्त्वं सीमन्तिनीः सर्वायशसाऽभिमविष्यसि
"कल्याणी, अशा वरांची मागणी कर, जे माणसांसाठीही मिळवणे कठीण आहे, ज्यामुळे तू सर्व सन्माननीय स्त्रियांपेक्षा अधिक कीर्ती मिळवशील."
कृतानि मम सर्वाणि सस्या मे वेदवित्तम। त्वं प्रसन्नः पिता चैव कृतं विप्र वरैर्मम
"माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या आहेत, वेद जाणणाऱ्या ब्राह्मण, तू आणि माझे वडील दोघेही प्रसन्न आहात. ब्राह्मण, मला हवे ते सर्व मिळाले आहे."
यदि नेच्छसि मत्तस्त्वं वरं भद्रे शुचिस्मिते। इमं मन्त्रं गृहाण त्वमाह्रानाय दिवौकसाम्
"शुद्ध हास्य असलेली शुभे, जर तू माझ्याकडून काही वर घ्यायचा नसेल, तर हे मंत्र माझ्याकडून घे, देवांना बोलावण्यासाठी."
यंयं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि। तेनतेन वशे भद्रे स्थातव्यं ते भविष्यति
"शुभे, या मंत्राने तू ज्या ज्या देवतेला बोलावशील, ती देवता तुझ्या अधीन येईल."
अकामो वा सकामो वा स समेष्यति ते वशे। विबुधो मन्त्रसंभ्रान्तो वाक्यैर्भृत्य इवानतः
"तो देव अनिच्छेने असो वा इच्छेने, मंत्राच्या प्रभावाने, तो तुझ्या आज्ञेत येईल, जणू काही सेवक आपल्या मालकाच्या शब्दाला मानतो तसा."
न शशक द्वितीयं सा प्रत्याख्यातुमनिन्दिता। तं वै द्विजातिप्रवरं तदा शापभयान्नृप
राजा, त्या निष्कलंक स्त्रीला त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाचा वर नाकारता आला नाही, कारण तिला शापाची भीती होती.
ततस्तामनवद्याङ्गीं ग्राहयामास स द्विजः। मन्त्रग्रामं तदा राजन्नथर्वशिरसि श्रुतम्
मग त्या द्विजाने त्या निर्दोष अंग असलेल्या कन्येला, राजन, अथर्वशिरस मध्ये ऐकलेले मंत्र शिकवले.
तं प्रदाय तु राजेन्द्र कुन्तिभोजमुवाच ह। उपितोस्मि सुखं राजन्कन्यया परितोपितः
राजा, ते मंत्र देऊन, त्याने कुंतीभोजाला सांगितले, "राजा, तुझ्या कन्येने मला उत्तम सेवा आणि सन्मान दिला."
तवगेहे सुविहितः सदा सुप्रतिपूजितः। साधयिष्यामहे तावदित्युक्त्वाऽन्तरधीयत
"तुझ्या घरी मला नेहमीच चांगली काळजी आणि सन्मान मिळाला. आता माझे कार्य पूर्ण झाले आहे." असे म्हणून तो अदृश्य झाला.