प्रदाने जीवितस्यापि न मेऽत्रास्ति विचारणा। यच्च मामात्थ देव त्वं पाण्डवं फल्गुनं प्रति
जग देण्याबद्दलही मला कधीच शंका वाटत नाही; आणि देवा, तू पांडव फाल्गुनाबद्दल जे विचारलेस—
व्येतु संतापजं दुःखं तव भास्कर मानसम्। अर्जुनप्रतिमं चैव विजेष्यामि रणेऽर्जुनम्
तुझ्या मनातील दुःख आणि चिंता दूर होवो, सूर्यदेवा; मी अर्जुनासारख्या अर्जुनाला युद्धात हरवीन.
तवापि विदितं देव ममाप्यस्त्रबलं महत्। जामदग्न्यादुपात्तं यत्तथा द्रोणान्महात्मनः
हे देवा, माझ्या अस्त्रविद्येचे सामर्थ्य तुलाही माहीत आहे; ती मी जमदग्नीपुत्र आणि महात्मा द्रोण यांच्याकडून मिळवली आहे.
इदं त्वमनुजानीहि सुरश्रेष्ठ व्रतं मम। भिक्षते वज्रिणे दद्यामपि जीवितमात्मनः
सर्व देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या प्रभो, हे माझे व्रत तू मान्य कर— वज्रधारी इंद्राने मागितले तरी मी स्वतःचे प्राणही देईन.
यदि तात ददास्येते वज्रिणे कुण्डले शुभे। त्वमप्येनमथो ब्रूया विजयार्थं महाबल
माझ्या प्रिय, जर तू ही शुभ कुंडले वज्रधारी इंद्राला दिलीस, तर विजयासाठी त्याला हेही सांगावे.
नियमेन प्रदद्यास्त्वं कुण्डलेवै शतक्रतोः। अवध्यो ह्यसि भूतानां कुण्डलाभ्यां समन्वितः
व्रतानुसार तू शक्राला कुंडले दिल्यास, त्या कुंडलांसह असताना तू सर्व प्राण्यांसाठी अभेद्य राहशील.
अर्जुनन विनाशं हि तव दानवसूदनः। प्रार्तयानो रणे वत्स कुण्डले ते जिहीर्षति
अर्जुनाचा नाश व्हावा म्हणून, दानवांचा संहार करणारा तो तुझ्या कुंडलांची इच्छा धरून युद्धात त्यांना मिळवू पाहतोय, बाळा.
स त्वमप्येनमाराध्य सूनृताभिः पुनः पुनः। अभ्यर्थयेथा देवेशममोघार्थं पुरंदरम्
म्हणून, तू देखील देवांचा राजा पुरंदर याची पुन्हा पुन्हा गोड शब्दांनी भक्तीपूर्वक प्रार्थना कर, आणि त्याच्याकडून अचूक शस्त्र माग.
अमोघां देहि मे शक्तिममित्रविनिबर्हिणीम्। दास्यामि ते सहस्राक्ष कुण्डले वर्म चोत्तमम्
हे हजार डोळ्यांचे इंद्रा, मला शत्रूंचा नाश करणारे अचूक शस्त्र दे. मी तुला माझी कुंडले आणि उत्तम कवच देईन.
इत्येव नियमेन त्वं दद्याः शक्राय कुण्डले। तया त्वं कर्ण संग्रामे हनिष्यसि रणे रिपून्
अशा प्रकारे, या व्रताने तू कुंडले शक्राला दे. त्या बदल्यात, कर्णा, तू युद्धात शत्रूंचा पराभव करशील.
नाहत्वा हि महाबाहो शत्रूनेति करं पुनः। सा शक्तिर्देवराजस्य शतशोऽथ सहस्रशः
हे महाबाहू, शत्रूंचा वध केल्याशिवाय तुला ते शस्त्र पुन्हा मिळणार नाही. ते शस्त्र देवांचा राजा शेकडो-हजारो वेळा वापरतो.
एवमुक्त्वा सहस्रांशुः सहसाऽन्तरधीयत। `कर्णस्तु बुबुधे राजन्स्वप्नान्ते प्रव्यथन्निव
असे सांगून, तेजस्वी सूर्य अचानक अदृश्य झाला. आणि कर्णाने, राजन, स्वप्नाच्या अखेरीस हे जाणले, जणू तो फारच व्याकुळ झाला.
प्रतिबुद्धस्तु राधेयः स्वप्नं संचिन्त्य भारत। चकार निश्चयं राजञ्शक्त्यर्थं वदतांवर
राधेयानं जागे होऊन तो स्वप्नाचा विचार केला, भारत, आणि उत्तम वक्त्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याने शस्त्र मिळवण्याचा निर्धार केला.
यदि मामिन्द्र आयाति कुण्डलार्थं परन्तप। शक्त्या तस्मै प्रदास्यामि कुण्डले वर्म चैव ह
जर इंद्र माझ्या कुंडलांसाठी आला, हे शत्रूंचा दाह करणाऱ्या, तर मी त्याला शस्त्रासह कुंडले आणि कवचही देईन.
स कृत्वा प्रातरुत्थाय कार्याणि भरतर्षभ। ब्राह्मणान्वाचयित्वा च यथाकार्यमुपाक्रमत्
हा निर्धार करून, तो पहाटे उठला, भरतश्रेष्ठा, आणि ब्राह्मणांकडून योग्य विधीने पाठ वदवून घेतली आणि आपली दैनंदिन कामे सुरू केली.
विधिना राजशार्दूल मुहूर्तमजपत्तदा'। ततः सूर्याय जप्यान्ते कर्णः स्वप्नं न्यवेदयत्
राजशार्दूल, विधीनुसार त्याने थोडा वेळ मौन जप केला. मग सूर्याला प्रार्थना संपल्यावर, कर्णाने आपले स्वप्न सांगितले.
यथा दृष्टं यथातत्त्वं यथोक्तमुभयोर्निसि। तत्सर्वमानुपूर्व्येण शशंसास्मै वृषस्तदा
जसे त्याने पाहिले, जसे खरे होते, आणि रात्री दोघांनी जे सांगितले, ते सर्व तो तेजस्वी सूर्याला क्रमाने सांगितले.
तच्छ्रुत्वा भगवान्देवो भानुः स्वर्भानुसूदनः। उवाच तं तथेत्येव कर्णं सूर्यः स्मयन्निव
हे ऐकून, भगवंत तेजस्वी सूर्य, स्वर्भानूचा संहार करणारा, कर्णाकडे हसत म्हणाला, 'तसेच होईल.'
ततस्तत्त्वमिति ज्ञात्वा राधेयः परवीरहा। शक्तिमेवाभिकाङ्क्षन्वै वासवं प्रत्यपालयत्
मग खरी गोष्ट समजून, राधेया, शत्रू वीरांचा संहार करणारा, फक्त त्या शस्त्राचीच इच्छा धरून वासवाची वाट पाहू लागला.
किं तद्गुह्यं न चाख्यातं कर्णायेहोष्णरश्मिना। कीदृशेकुण्डले ते च कवचं रचैव कीदृशम्
कुठले असे गुपित आहे जे तेजस्वी सूर्याने कर्णाला येथे सांगितले नाही? त्याची कुंडले आणि कवच कसे आहेत?
कुतश्च कवचं तस्यं कुण्डलेचैव सत्तम। एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे ब्रूहि तपोधन
त्याला ते कवच आणि कुंडले कुठून मिळाले, श्रेष्ठ पुरुषा? मला हे ऐकायचे आहे—तू मला सांग, तपस्वी.
अहं राजन्ब्रवीम्येतत्तस्य गुह्यं विभावसोः। यादृशे कुण्डले ते च कवचं वैव यादृशम्
राजा, मी तुला त्या तेजस्वी सूर्याचे गुपित सांगतो—त्याची कुंडले आणि कवच कसे होते.
कुन्तिभोजं पुरा राजन्ब्राह्मणः पर्युपस्थितः। तिग्मतेजा महान्प्रांशुः श्मश्रुदण्डजटाधरः
पूर्वी, राजा, एक तेजस्वी, उंच, दाढी, दंड आणि जटा असलेला ब्राह्मण कुंतिभोजाकडे आला.
दर्सनीयोऽनवद्याङ्गस्तेजसा प्रज्वलन्निव। मधुपिङ्गो मधुरवाक्तपःस्वाध्यायभूषणः
तो देखणा, निर्दोष अंगाचा, तेजाने झळाळणारा, मधासारखा पिंगट, मधुर बोलणारा, तप आणि वेदाध्ययनाने शोभणारा होता.
स राजानं कुन्तिभोजमब्रवीत्सुमहातपाः। भिक्षामिच्छामि वै भोक्तुं तव गेहे विमत्सर
त्या तपस्व्याने कुंतीभोज राजाला सांगितले, 'मला तुझ्या घरी द्वेष न ठेवता भिक्षा घ्यायची आहे आणि तिथेच जेवायचे आहे.'
न मे व्यलीकं कर्तव्यं त्वया वा तव चानुगैः। एवं वत्स्यामि ते गेहे यदि ते रोचतेऽनघ
'तू किंवा तुझे सेवक माझ्याशी कोणतीही चूक करणार नाहीत, असे पाहा. जर तुला हे मान्य असेल, तर मी तुझ्या घरी राहीन.'
यथाकामं च गच्छेयमागच्छेयं तथैव च। शय्यासने च मे राजन्नापराध्येत कश्चन
'राजा, मला हवे तसे यावे-जावे, तसेच परत यावे, आणि माझ्या झोपण्याच्या किंवा बसण्याच्या जागेवर कोणीही अपमान करू नये.'
तमब्रवीत्कुन्तिभोजः प्रीतियुक्तमिदं वचः। एवमस्तु परंचेति पुनश्चैवमथाब्रवीत्
कुंतीभोजाने प्रेमाने त्याला उत्तर दिले, 'तसेच होईल, आणि आणखीही काही—' असे म्हणून पुन्हा बोलू लागला.
मम कन्या महाप्राज्ञ पृथा नाम यशस्विनी। शीलवृत्तान्विता साध्वी नियताऽनवमानिनी
'महाज्ञानी, माझी कन्या पृथाचे नाव आहे. ती कीर्तीवान, उत्तम वागणुकीची, सदा संयमी आणि नम्र आहे.'
उपस्थास्यति सा त्वां वै पूजयाऽनवमत्य च। तस्याश्च शीलवृत्तेन तुष्टिं समुपयास्यसि
'ती तुझी सेवा आदराने करील आणि कधीही तुझा अपमान करणार नाही. तिच्या सद्गुणी वागणुकीमुळे तुला समाधान मिळेल.'