शैव्या च सत्यवांश्चैव सावित्री चैकतः स्थिताः। सर्वैस्तैरभ्यनुज्ञाता विशोका समुपाविशन्
शैव्य, सत्यवान आणि सावित्री तिघे एकत्र उभे राहिले. सर्वांच्या परवानगीने, ते दुःखमुक्त होऊन बसले.
ततो राज्ञा सहासीनाः सर्वे ते वनवासिनः। जातकौतूहलाः पार्थ पप्रच्छुर्नृपतेः सुतम्
मग राजा आणि वनात राहणारे सर्वजण एकत्र बसले. त्यांना मोठी उत्सुकता वाटली आणि त्यांनी राजपुत्राला विचारायला सुरुवात केली.
प्रागेव नागतं कस्मात्सभार्येण त्वया विभो। विरात्रे चागतं कस्मात्कोनु बन्धस्तवाभवत्
तू आपल्या पत्नीबरोबर आधीच का परत आला नाहीस? आणि मग रात्रीच का आलास? तुला कोणती अडचण आली होती?
संतापितः पिता माता वयं चैव नृपात्मज। कस्मादिति न जानीमस्तत्सर्वं वक्तुमर्हिसि
राजपुत्रा, तुझ्या वडिलांना, आईला आणि आम्हालाही खूप काळजी वाटली. हे असं का झालं, ते आम्हाला माहीत नाही. तू सगळं सांगावंस अशी आमची इच्छा आहे.
पित्राऽहमभ्यनुज्ञातः सावित्रीसहितो गतः। अथ मेऽभूच्छिरोदुःखं वने काष्ठानि भिन्दतः
माझ्या वडिलांनी मला परवानगी दिली आणि मी सावित्रीसोबत गेलो. मग जंगलात लाकूड फोडताना मला डोक्यात प्रचंड वेदना झाली.
सुप्तश्चाहं वेदनया चिरमित्युपलक्षये। तावत्कालं न च मया सुप्तपूर्वं कदाचन
त्या वेदनेमुळे मी बऱ्याच वेळ झोपून गेलो, असं मला आठवतं. याआधी मी कधीच इतका वेळ झोपलो नव्हतो.
सर्वेषामेव भवतां संतापो मा भवेदिति। अतो विरात्रागमनं नान्यदस्तीह कारणम्
तुम्हा सर्वांना काही त्रास व्हावा असं मला वाटलं नाही, म्हणूनच मी रात्रीपर्यंत परत आलो नाही. याशिवाय दुसरं काही कारण नाही.
अकस्माच्चक्षुः प्राप्तिर्द्युमत्सेनस्य ते पितुः। नास्य त्वं कारणं वेत्सि सावित्री वक्तुमर्हति
अचानक तुझ्या वडिलांना, द्युमत्सेनांना, पुन्हा दृष्टी मिळाली. याचं कारण तुला माहीत नाही, पण सावित्रीने ते सांगावं.
श्रोतुमिच्छामि सावित्रि त्वं हि वेत्थ परावरम्। त्वां हि जानामि सावित्रि सावित्रीमिव तेजसा
सावित्री, मला ऐकायचं आहे, कारण तुला सर्व काही माहीत आहे. सावित्री, मी तुला सावित्री देवीसारखी तेजस्वी ओळखतो.
त्वमत्र हेतुं जानीषे तस्मात्सत्यं निरुच्यताम्। रहस्यं यदि ते नास्ति किंचिदत्र वदस्व नः
तुला याचं खरं कारण माहीत आहे, म्हणून सत्य सांग. या गोष्टीत काही गुपित नसेल तर आम्हाला सगळं सांग.
एवमेतद्यथा वेत्थ संकल्पो नान्यथा हि वः। न हि किंचिद्रहस्यं मे श्रूयतां तथ्यमेव यत्
तुम्ही जसं समजता तसंच खरं आहे; माझा निश्चय वेगळा नाही. माझ्याकडे काहीही गुपित नाही — जे खरं आहे तेच ऐका.
मृत्युर्मे पत्युराख्यातो नारदेन महात्मना। स चाद्य दिवसः प्राप्तस्ततो नैनं जहाम्यहम्
माझ्या पतीचा मृत्यू महर्षी नारदांनी मला आधीच सांगितला होता. आणि तो दिवस आजच होता, म्हणून मी त्यांना सोडला नाही.
सुप्तं चैनं साक्षादुपागच्छत्सकिंकरः। स एनमनयद्बद्ध्वा दिशं पितृनिषेविताम्
तो झोपलेला असताना, मृत्यूचा एक सेवक प्रत्यक्ष आला आणि त्याला बांधून पितरांच्या दिशेला घेऊन गेला.
अस्तौषं तमहं देवं सत्येन वचसा विभुम्। पञ्च वै तेन मे दत्ता वराः शृणुत तान्मम
मी त्या देवतेचं खरं मनापासून स्तवन केलं. त्याने मला पाच वर दिले — ते मी तुम्हाला सांगते.
चक्षुषी च स्वराज्यंच द्वौ वरौ श्वशुरस्य मे। लब्धं पितुः पुत्रशतं पुत्राणां चात्मनः शतम्
दृष्टी आणि राज्य — हे दोन वर माझ्या सासऱ्यांसाठी मिळाले; माझ्या वडिलांसाठी शंभर मुले, आणि माझ्यासाठीही शंभर मुले मिळतील असा वर मिळाला.
चतुर्वर्षशतायुर्मे भर्ता लब्धश्च सत्यवान्। भर्तुर्हि जीवितार्थं तु मया चीर्णं त्विदं व्रतम्
माझ्या पती सत्यवानाला चारशे वर्षांचं आयुष्य मिळालं; आणि पतीचं आयुष्य वाढावं म्हणून मी हे व्रत केलं.
एतत्सर्वं मयाऽऽख्यातं कारणं विस्तरण वः। यथावृत्तं सुखोदर्कमिदं दुःखं महन्मम
हे सर्व कारण आणि त्याचा विस्तार मी तुम्हाला सांगितला आहे; जसे घडले तसेच, माझे हे दुःख शेवटी सुखात बदलले.
निमज्ज्मानं व्यसनैरभिद्रुतं कुलं नरन्द्रस्य तमोमये ह्रदे। त्वया सुशीलव्रतपुण्यया कुलं रसमुद्धृतं साध्वि पुनः कुलीनया
राजघराण्यावर संकटांचे ओझे पडले आणि ते अंधाराच्या खोल दरीत बुडाले होते; पण तुझ्या चांगुलपणामुळे आणि पुण्यामुळे, हे सती, तू पुन्हा एकदा घराण्याला वर काढलेस.
तथा प्रशस्य ह्यभिपूज्य चैव वरस्त्रियं तामृषयः समागताः। नरेन्द्रमामन्त्र्य सपुत्रभञ्जसा शिवेन रजग्मुर्मुदिताः स्वमालयम्
मग त्या ऋषींनी तिला उत्तम स्त्री म्हणून गौरवले आणि सन्मान दिला; राजाला, त्याच्या मुलांना व नातवंडांना निरोप देऊन, आनंदाने आपापल्या आश्रमात परत गेले.
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले। कृतपौर्वाह्णिकाः सर्वे समेयुस्ते तपोधनाः
ती रात्र संपली आणि सूर्य उगवला, तेव्हा सर्व तपस्वी सकाळची पूजा करून एकत्र जमले.
तदेव सर्वं सावित्र्या महाभाग्यं महर्षयः। द्युम्सेनाय नातृप्यन्कथयन्तः पुनः पुनः
ते महर्षी सतत सावित्रीच्या मोठ्या भाग्याची कथा द्युमत्सेनाला पुन्हा पुन्हा सांगत होते आणि त्यांना कधीच कंटाळा येत नव्हता.
ततः प्रकृतयः सर्वाः साल्वेभ्योऽभ्यागा नृपम्। आचख्युर्निहतं चैव स्वेनामात्येन तं द्विषम्
मग साल्व देशातील सर्व लोक राजाकडे आले आणि त्याच्या शत्रूला त्याच्या स्वतःच्या मंत्र्याने ठार केले आहे, असे सांगितले.
तं मन्त्रिणा हतं प्रोच्य ससहायं सबान्धवम्। न्यवेदयन्यथावृत्तं विद्रुतं च द्विषद्बलम्
मंत्र्याने शत्रू, त्याचे साथीदार आणि नातेवाईक यांना ठार केल्याचे सांगून, त्यांनी घडलेली सर्व हकीकत आणि शत्रूची सेना पळून गेल्याचे कळवले.
ऐकमत्यं च सर्वस्य जनस्य स्वं नृपं प्रति। सचक्षुर्वाऽप्यचक्षुर्वा स नो राजा भवत्विति
सर्व लोकांची एकमताने इच्छा राजापर्यंत पोहोचवली: 'त्याला डोळे असोत किंवा नसोत, तोच आमचा राजा असावा.'
अनेन निश्चयेनेह वयं प्रस्थापिता नृप। प्राप्तानीमानि यानानि चतुरङ्गं च ते बलम्
या निश्चयाने आम्ही येथे आलो आहोत, राजन; आता ही वाहने आणि तुझी चारही प्रकारची सेना येथे आली आहे.
प्रयाहि राजन्भद्रं ते घुष्टस्ते नगरे जयः। अध्यास्स्व चिररात्राय पितृपैतामहं पदम्
राजन, तू निघा, तुझ्यावर शुभ घडो; विजयाचा जयघोष नगरात होऊ दे; आणि पित्याच्या व आजोबांच्या गादीवर दीर्घकाळ बस.
चक्षुष्मन्तं च तं दृष्ट्वा राजानं वपुषाऽन्वितम्। मूर्ध्ना निपतिताः सर्वेविस्मयोत्फुल्ललोचनाः
राजाला डोळे आणि तेज मिळालेले पाहून, सर्वजण आश्चर्यचकित होऊन डोळे मोठे करून, मस्तक झुकवून वंदन करू लागले.
तोऽभिवाद्य तान्वृद्धान्द्विजानाश्रमवासिनः। तैश्चाभिपूजितः सर्वैः प्रययौ नगरं प्रति
त्याने वयोवृद्ध, ब्राह्मण आणि आश्रमवासी यांना वंदन केले; आणि सर्वांनी त्याचा सन्मान केला, मग तो नगराकडे निघाला.
शैव्या च सह सावित्र्या स्वास्तीर्णेन सुवर्चसा। नरयुक्तेन यानेन प्रययौ सेनया वृता
शैव्य आणि सावित्री सोबत, तेजस्वी आणि मंगलमय अशा रथात, उत्तम घोड्यांनी जुंपलेल्या, सैन्याने वेढलेला तो निघाला.
ततोऽभिषिषिचुः प्रीत्या द्युमत्सेनं पुरोहिताः। पुत्रं चास्य महात्मानं यौवराज्येऽभ्यषेचयन्
मग पुरोहितांनी आनंदाने द्युमत्सेनाचा राज्याभिषेक केला; आणि त्याच्या थोर मुलाचा युवराज म्हणून अभिषेक केला.