यथा दृष्टिः प्रवृत्ता ते सावित्र्याश्च यथा व्रतम्। गताऽऽहारमकृत्वैव तथा जीवति सत्यवान्
जशी तुमची दृष्टी स्थिर राहिली आणि सावित्रीने उपवास करताही आपले व्रत पाळले, तसाच सत्यवानही जिवंत आहे.
यथा वदन्ति शान्तायां दिशि वै मृगपक्षिणः। पार्थिवीं चैववृद्धिं ते तथा जीवति सत्यवान्
ज्या दिशेला पशू आणि पक्षी शांततेची वाणी बोलतात आणि तुमची भूमीही वाढते, तसाच सत्यवानही जिवंत आहे.
सर्वैर्गुणैरुपेतस्ते यथा पुत्रो जनप्रियः। दीर्घायुर्लक्षणोपेतस्तथा जीवति स्यवान्
जसा तुमचा पुत्र सर्व गुणांनी युक्त, लोकप्रिय आणि दीर्घायुष्याचा आहे, तसाच सत्यवानही जिवंत आहे.
एवमाश्वासितस्तैस्तु सत्यवाग्भिस्तपस्विभिः। तांस्तान्विगणयन्सर्वांस्ततः स्थिर इवाभवत्
अशा प्रकारे सत्यवचन असलेल्या तपस्वींच्या धीराने, सर्व चिन्हे लक्षात घेऊन, तो मनाने स्थिर झाला.
ततो मुहूर्तात्सावित्री भर्त्रा सत्वता सह। आजगामाश्रमं रात्रौ प्रहृष्टा प्रविवेश ह
थोड्या वेळाने, रात्री सावित्री आपल्या पती सत्यवानासह आश्रमात आली आणि आनंदाने आत गेली.
दृष्ट्वा चोत्पतिताः सर्वेहर्षं जग्मुश्च ते द्विजाः। कण्ठं माता पिता चास्य समालिङ्ग्याभ्यरोदतां
त्यांना पाहताच सर्व ब्राह्मण आनंदाने उभे राहिले; त्याची आई-वडील गळ्यात मिठी मारून रडू लागले.
पुत्रेण संगतं त्वां तु चक्षुष्मन्तं निरीक्ष्य च। सर्वे वयं वै पृच्छामो वृद्धिं वै पृथिवीपते
पुत्राशी तुझी भेट झाली आणि तुझे डोळे पुन्हा आलेले पाहून, हे पृथ्वीपती, आम्ही सर्वजण तुझ्या कुशलाची चौकशी करतो.
समागमेन पुत्रस्य सावित्र्या दर्शनेन च। चक्षुषश्चात्मनो लाभात्रिभिर्दिष्ठ्या विवर्धसे
पुत्राची भेट, सावित्रीचे दर्शन आणि डोळ्यांचे पुन्हा मिळणे—या तिघांच्या योगे, तू खरोखरच भाग्यवान आणि समृद्ध झाला आहेस.
सर्वैरस्माभिरुक्तं यत्तथा तन्नात्रसंशयः। भूयोभूयः समृद्धिस्ते क्षिप्रमेव भविष्यति
आपण सर्वांनी जे काही सांगितलं, ते अगदी खरंच आहे, यात काहीच शंका नाही. तुझं भाग्य पुन्हा पुन्हा फुलून येईल आणि लवकरच वाढेल.
ततोऽग्निं तत्र संज्वाल्य द्विजास्ते सर्व एव हि। उपासांचक्रिरे पार्थ द्युमत्सेनं महीपतिम्
मग तिथे सर्व ब्राह्मणांनी अग्नी प्रज्वलित केला आणि पार्था, त्यांनी सर्वांनी मिळून द्युमत्सेन या राजाची पूजा केली.
शैव्या च सत्यवांश्चैव सावित्री चैकतः स्थिताः। सर्वैस्तैरभ्यनुज्ञाता विशोका समुपाविशन्
शैव्य, सत्यवान आणि सावित्री तिघे एकत्र उभे राहिले. सर्वांच्या परवानगीने, ते दुःखमुक्त होऊन बसले.
ततो राज्ञा सहासीनाः सर्वे ते वनवासिनः। जातकौतूहलाः पार्थ पप्रच्छुर्नृपतेः सुतम्
मग राजा आणि वनात राहणारे सर्वजण एकत्र बसले. त्यांना मोठी उत्सुकता वाटली आणि त्यांनी राजपुत्राला विचारायला सुरुवात केली.
प्रागेव नागतं कस्मात्सभार्येण त्वया विभो। विरात्रे चागतं कस्मात्कोनु बन्धस्तवाभवत्
तू आपल्या पत्नीबरोबर आधीच का परत आला नाहीस? आणि मग रात्रीच का आलास? तुला कोणती अडचण आली होती?
संतापितः पिता माता वयं चैव नृपात्मज। कस्मादिति न जानीमस्तत्सर्वं वक्तुमर्हिसि
राजपुत्रा, तुझ्या वडिलांना, आईला आणि आम्हालाही खूप काळजी वाटली. हे असं का झालं, ते आम्हाला माहीत नाही. तू सगळं सांगावंस अशी आमची इच्छा आहे.
पित्राऽहमभ्यनुज्ञातः सावित्रीसहितो गतः। अथ मेऽभूच्छिरोदुःखं वने काष्ठानि भिन्दतः
माझ्या वडिलांनी मला परवानगी दिली आणि मी सावित्रीसोबत गेलो. मग जंगलात लाकूड फोडताना मला डोक्यात प्रचंड वेदना झाली.
सुप्तश्चाहं वेदनया चिरमित्युपलक्षये। तावत्कालं न च मया सुप्तपूर्वं कदाचन
त्या वेदनेमुळे मी बऱ्याच वेळ झोपून गेलो, असं मला आठवतं. याआधी मी कधीच इतका वेळ झोपलो नव्हतो.
सर्वेषामेव भवतां संतापो मा भवेदिति। अतो विरात्रागमनं नान्यदस्तीह कारणम्
तुम्हा सर्वांना काही त्रास व्हावा असं मला वाटलं नाही, म्हणूनच मी रात्रीपर्यंत परत आलो नाही. याशिवाय दुसरं काही कारण नाही.
अकस्माच्चक्षुः प्राप्तिर्द्युमत्सेनस्य ते पितुः। नास्य त्वं कारणं वेत्सि सावित्री वक्तुमर्हति
अचानक तुझ्या वडिलांना, द्युमत्सेनांना, पुन्हा दृष्टी मिळाली. याचं कारण तुला माहीत नाही, पण सावित्रीने ते सांगावं.
श्रोतुमिच्छामि सावित्रि त्वं हि वेत्थ परावरम्। त्वां हि जानामि सावित्रि सावित्रीमिव तेजसा
सावित्री, मला ऐकायचं आहे, कारण तुला सर्व काही माहीत आहे. सावित्री, मी तुला सावित्री देवीसारखी तेजस्वी ओळखतो.
त्वमत्र हेतुं जानीषे तस्मात्सत्यं निरुच्यताम्। रहस्यं यदि ते नास्ति किंचिदत्र वदस्व नः
तुला याचं खरं कारण माहीत आहे, म्हणून सत्य सांग. या गोष्टीत काही गुपित नसेल तर आम्हाला सगळं सांग.
एवमेतद्यथा वेत्थ संकल्पो नान्यथा हि वः। न हि किंचिद्रहस्यं मे श्रूयतां तथ्यमेव यत्
तुम्ही जसं समजता तसंच खरं आहे; माझा निश्चय वेगळा नाही. माझ्याकडे काहीही गुपित नाही — जे खरं आहे तेच ऐका.
मृत्युर्मे पत्युराख्यातो नारदेन महात्मना। स चाद्य दिवसः प्राप्तस्ततो नैनं जहाम्यहम्
माझ्या पतीचा मृत्यू महर्षी नारदांनी मला आधीच सांगितला होता. आणि तो दिवस आजच होता, म्हणून मी त्यांना सोडला नाही.
सुप्तं चैनं साक्षादुपागच्छत्सकिंकरः। स एनमनयद्बद्ध्वा दिशं पितृनिषेविताम्
तो झोपलेला असताना, मृत्यूचा एक सेवक प्रत्यक्ष आला आणि त्याला बांधून पितरांच्या दिशेला घेऊन गेला.
अस्तौषं तमहं देवं सत्येन वचसा विभुम्। पञ्च वै तेन मे दत्ता वराः शृणुत तान्मम
मी त्या देवतेचं खरं मनापासून स्तवन केलं. त्याने मला पाच वर दिले — ते मी तुम्हाला सांगते.
चक्षुषी च स्वराज्यंच द्वौ वरौ श्वशुरस्य मे। लब्धं पितुः पुत्रशतं पुत्राणां चात्मनः शतम्
दृष्टी आणि राज्य — हे दोन वर माझ्या सासऱ्यांसाठी मिळाले; माझ्या वडिलांसाठी शंभर मुले, आणि माझ्यासाठीही शंभर मुले मिळतील असा वर मिळाला.
चतुर्वर्षशतायुर्मे भर्ता लब्धश्च सत्यवान्। भर्तुर्हि जीवितार्थं तु मया चीर्णं त्विदं व्रतम्
माझ्या पती सत्यवानाला चारशे वर्षांचं आयुष्य मिळालं; आणि पतीचं आयुष्य वाढावं म्हणून मी हे व्रत केलं.
एतत्सर्वं मयाऽऽख्यातं कारणं विस्तरण वः। यथावृत्तं सुखोदर्कमिदं दुःखं महन्मम
हे सर्व कारण आणि त्याचा विस्तार मी तुम्हाला सांगितला आहे; जसे घडले तसेच, माझे हे दुःख शेवटी सुखात बदलले.
निमज्ज्मानं व्यसनैरभिद्रुतं कुलं नरन्द्रस्य तमोमये ह्रदे। त्वया सुशीलव्रतपुण्यया कुलं रसमुद्धृतं साध्वि पुनः कुलीनया
राजघराण्यावर संकटांचे ओझे पडले आणि ते अंधाराच्या खोल दरीत बुडाले होते; पण तुझ्या चांगुलपणामुळे आणि पुण्यामुळे, हे सती, तू पुन्हा एकदा घराण्याला वर काढलेस.
तथा प्रशस्य ह्यभिपूज्य चैव वरस्त्रियं तामृषयः समागताः। नरेन्द्रमामन्त्र्य सपुत्रभञ्जसा शिवेन रजग्मुर्मुदिताः स्वमालयम्
मग त्या ऋषींनी तिला उत्तम स्त्री म्हणून गौरवले आणि सन्मान दिला; राजाला, त्याच्या मुलांना व नातवंडांना निरोप देऊन, आनंदाने आपापल्या आश्रमात परत गेले.
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले। कृतपौर्वाह्णिकाः सर्वे समेयुस्ते तपोधनाः
ती रात्र संपली आणि सूर्य उगवला, तेव्हा सर्व तपस्वी सकाळची पूजा करून एकत्र जमले.