ते चापि सर्वे राजानः क्षत्रियाः पुत्रपौत्रिणः। ख्यातास्त्वन्नामधेयाश्चभविष्यन्तीह शाश्वताः
ते सर्व राजे, क्षत्रिय, पुत्र-पौत्रांसह, तुझे नाव घेऊन प्रसिद्ध होतील आणि इथे कायमची कीर्ती मिळवतील.
पितुश्च ते पुत्रशतं भविता तव मातरि। मालव्यां मालवा नाम शाश्वताः पुत्रपौत्रिणः। भ्रातरस्ते भविष्यन्ति क्षत्रियास्त्रिदशोपमाः
तुझ्या वडिलांना तुझ्या आईपासून शंभर पुत्र होतील; मालव देशात मालव नावाचे पुत्र-पौत्रांसह तुझे भाऊ जन्माला येतील, जे देवांसारखे क्षत्रिय असतील.
एवं तस्यै वरं दत्त्वा धर्मराजः प्रतापवान्। निवर्तयित्वा सावित्रीं स्वमेव भवनं ययौ
असा वर देऊन, तेजस्वी धर्मराज सावित्रीला परत पाठवून आपल्या निवासस्थानी गेला.
सावित्र्यपि यमे याते भर्तारं प्रतिलभ्य च। जगाम तत्र यत्रास्या भर्तुः शावं कलेवरम्
यम निघून गेल्यावर, सावित्रीने आपला पती पुन्हा मिळवून ज्या ठिकाणी तिच्या पतीचे प्रेत पडले होते तिथे गेली.
सा भूमौ प्रेक्ष्यभर्तारमुपसृत्योपगृह्य च। उत्सङ्गे शिर आरोप्य भूमावुपविवेश ह
तिने पतीला जमिनीवर पाहून, जवळ जाऊन त्याला मिठी मारली, त्याचे डोके आपल्या मांडीवर ठेवले आणि ती जमिनीवर बसली.
संज्ञां चस पुनर्लब्ध्वा सावित्रीमभ्यभाषत। प्रोष्यागत इव प्रेम्णा पुनःपुनरुदीक्ष्यवै
शुद्धीवर येऊन सत्यवान सावित्रीला प्रेमाने पुन्हा पुन्हा पाहत, जणू दूर प्रवासावरून परत आल्यासारखा, तिला बोलू लागला.
सुचिरं बत सुप्तोस्मि किमर्थं नावबोधितः। क्व चासौ पुरुषः श्यामो योसौ मां संचकर्षह
मी किती वेळ झोपलो होतो! मला कोणी उठवलं नाही का? आणि तो काळ्या रंगाचा पुरुष कुठे गेला, ज्याने मला ओढून नेलं?
सुचिरं त्वंप्रसुप्तोसि ममाह्के पुरुषर्षभ। गतः स भगवान्देवः प्रजासंयमनो यमः
तू माझ्या मांडीवर खूप वेळ झोपला होतास, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ. तो देव, प्रजांचा नियंत्रक यम, इथे येऊन निघून गेला.
विश्रान्तोसि महाभाग विनिद्रश्च नृपात्मज। यदि शक्यं समुत्तिष्ठ विगाढां पश्य शर्वरीम्
तू आता नीट विश्रांती घेतलीस, राजपुत्रा, आणि झोपही गेली आहे. जर शक्य असेल तर उठ आणि ही गडद रात्र पाहा.
उपलभ्यततः संज्ञां सुखसुप्त इवोत्थितः। दिशः सर्वा वनान्तांश्च निरीक्ष्योवाच सत्यवान्
त्याने शुद्धीवर येऊन, जणू काही गोड झोपेतून उठल्यासारखा, सर्व दिशांना आणि जंगलाच्या कडेला पाहिलं आणि बोलू लागला.
फलाहारोस्मि निष्क्रान्तस्वया सह सुमध्यमे। ततः पाटयतः काष्ठं शरिसो मे रुजाऽभवत्
सुंदर कटी असलेल्या सखी, मी तुझ्यासोबत फळं गोळा करायला बाहेर गेलो होतो. मग जेव्हा मी लाकूड फोडत होतो, तेव्हा माझ्या डोक्यात वेदना झाली.
शिरोभितापसंतप्तः स्थातुं चिरमशक्नुवन्। तवोत्सङ्गे प्रसुप्तोस्मि इति सर्वं स्मरे शुभे
डोक्याच्या जळजळत्या दुखण्याने मी जास्त वेळ उभा राहू शकलो नाही. शुभे, मला सगळं आठवतंय—मी तुझ्या मांडीवर झोपलो.
त्वयोपगूढस्य च मे निद्रयाऽपहृतं मनः। ततोऽपश्यं तमो घोरं पुरुषं च महौजसम्
तू मला मिठीत घेत असताना, झोपेने माझं भान हिरावून घेतलं. मग मला भयंकर अंधार आणि एक तेजस्वी, बलवान पुरुष दिसला.
तद्यदि त्वं विजानासि किं तद्ब्रूहि सुमध्यमे। स्वप्नो मे यदिवा दृष्टो यदि वा सत्यमेव तत्
हे काय होतं, हे तुला माहीत असेल तर सांग ना, सुंदर कटी असलेल्या सखी. मी स्वप्न पाहिलं होतं का, की ते खरंच घडलं?
तमुवाचाथ सावित्री रजनी व्यवगाहते। श्वस्ते सर्वंयथावृत्तमाख्यास्यामि नृपात्मज
मग सावित्रीने, रात्र गडद होत असताना, त्याला सांगितलं—'राजपुत्रा, उद्या पहाटे मी तुला सगळं जसं घडलं तसं सांगीन.'
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते पितरौ पश्य सुव्रत। विगाढा रजनी चेयं निवृत्तश्च दिवाकरः
उठ, उठ, तुझं भलं होवो! आपल्या आईवडिलांना पाहा, दृढनिश्चयी. ही रात्र गडद झाली आहे आणि सूर्यही मावळला आहे.
नक्तंचराश्चरन्त्येते हृष्टाः क्रूराभिभाषिणः। श्रूयन्ते पर्णशब्दाश्च मृगाणां चरतां वने
आता रात्री हिंडणारे प्राणी आनंदाने आणि कठोर आवाजात बोलत फिरत आहेत. पानांची सळसळ आणि जंगलात हिंडणाऱ्या हरणांचा आवाज ऐकू येतो.
एता घोरं शिवा नादान्दिशं दक्षिणपश्चिमाम्। आस्थाय विरुवन्त्युग्राः कम्पयन्त्यो मनो मम
ते भयंकर प्राणी, अशुभ आणि भीतीदायक आवाज करत, दक्षिण-पश्चिम दिशेकडून डरकाळ्या फोडत आहेत, त्यामुळे माझं मन घाबरलं आहे.
वनं प्रतिभयाकारं घनेन तमसा वृतम्। न विज्ञास्यसि पन्थानं गन्तुं चैव न शक्ष्यसि
हे जंगल दाट अंधाराने झाकलं गेलं आहे आणि भीतीदायक दिसतंय. तुला रस्ता ओळखता येणार नाही, आणि पुढे जाता येणार नाही.
अस्मिन्न वने दग्धे शुष्कवृक्षः स्थितो ज्वलन्। वायुना धम्यमानोत्र दृश्यतेऽग्निः क्वचित्क्वचित्
या जंगलात जळून गेलेली, कोरडी झाडं उभी आहेत. वाऱ्याने पेटलेली आग कुठे कुठे दिसते.
ततोऽग्निमानयित्वेह ज्वालयिप्यामि सर्वतः। काष्ठानीमानि सन्तीह जहि संतापमात्मनः
म्हणून मी इथे आग आणून सर्वत्र पेटवतो. इथे लाकूड आहेच—आपलं मनातील त्रास दूर कर.
यदि नोत्सहसे गन्तुं सरुजं त्वां हि लक्षये। न च ज्ञास्यसि पन्थानं तमसा संवृते वने
तुला चालता येत नसेल, कारण मी पाहतोय की अजूनही तुला वेदना आहे, तर या अंधाऱ्या जंगलात तुला रस्ता कळणार नाही.
श्वः प्रभाते वने दृश्ये यास्यावोऽनुमते तव। वसावेह क्षपामेकां रुचितं यदि तेऽनघ
उद्या सकाळी जंगल स्पष्ट दिसेल तेव्हा, तुझ्या संमतीने आपण जाऊ. जर तुला आवडेल तर ही एक रात्र इथेच घालवू.
शिरोरुजा निवृत्ता मे स्वस्थान्यङ्गानि लक्षये। मातापितृभ्यामिच्छामि संयोगं त्वत्प्रसादजम्
माझ्या डोक्याचं दुखणं गेलं आहे; माझ्या सर्व अंगात बरेपण जाणवतंय. तुझ्या कृपेने मला आईवडिलांची भेट व्हावी, अशी माझी इच्छा आहे.
न कदाचिद्विकाले हि गतपूर्वोहमाश्रमात्। अनागतायां सन्ध्यायां माता मे प्ररुणद्धि माम्
मी कधीच चुकीच्या वेळी आश्रम सोडला नाही; संध्याकाळ येण्याआधी माझी आई मला बाहेर जाऊ देत नाही.
दिवाऽपिमयि निष्क्रान्ते सन्तप्येते गुरू मम। विचिनोति हि मां तातः सहैवाश्रमवासिभिः
दिवसा जरी मी बाहेर गेलो, तरी माझे गुरूजन खूपच दुःखी होतात; माझे वडील आश्रमातील लोकांसह मला शोधतात.
मात्रा पित्रा च सुभृशं दुःखिताभ्यामहं पुरा। उपालब्धश्च बहुशश्चिरेणागच्छसीति हि
पूर्वी माझ्या दुःखी आईवडिलांनी मला अनेकदा उशीराने परत येतो म्हणून रागावले आहे.
कात्ववस्था तयोरद्य मदर्थमिति चिन्तये। तयोरदृश्ये मयि च महद्दुःखं भविष्यति
आज माझ्या कारणाने त्यांची काय अवस्था झाली असेल याचा विचार करतो; मी दिसलो नाही तर त्यांना मोठं दुःख होईल.
पुरा मामूचतुश्चैव रात्रावस्रायमाणकौ। भृशं सुदुःखितौ वृद्धौ बहुशः प्रीतिसंयुतौ
पूर्वी रात्री माझे वृद्ध आईवडील, खूप दुःखी असूनही प्रेमाने भरलेले, मला बोलले होते.
त्वया हीनौ न जीवाव मुहूर्तमपि पुत्रक। यावद्धरिष्यसे पुत्र तावन्नौ जीवितं ध्रुवम्
बाळा, तुझ्याशिवाय आम्ही एक क्षणही जगू शकत नाही; तू आहेस तोपर्यंतच आमचं जीवन आहे.