सा कन्या दुहिता तस्या मत्स्या मत्स्यसगन्धिनी। राज्ञा दत्ता च दाशाय कन्येयं ते भवत्विति
ती मत्स्याची कन्या, मत्स्यसुगंध असलेली, राजाने दाश नावाच्या मच्छीमाराला दिली, 'ही कन्या तुझी असो' असे सांगून.
रूपसत्वसमायुक्ता सर्वैः समुदिता गुणैः। सा तु सत्यवती नाम मत्स्यघात्यभिसंश्रयात्
रूप, स्वभाव आणि सर्व गुणांनी युक्त असलेली ती, मच्छीमारांच्या संगतीमुळे सत्यवती या नावाने ओळखली जाऊ लागली.
आसीत्सा मत्स्यगन्धैव कंचित्कालं शुचिस्मिता। शुश्रूषार्थं पितुर्नावं वाहयन्तीं जले च ताम्
काही काळ ती पवित्र हास्य असलेली सत्यवती मत्स्यसुगंधी होती; वडिलांची सेवा करण्यासाठी ती पाण्यात त्यांची नाव चालवत असे.
तीर्थयात्रां परिक्रामन्नपश्यद्वै पराशरः। अतीव रूपसंपन्नां सिद्धानामपि काङ्क्षिताम्
तीर्थयात्रेला जात असताना, पराशर ऋषींनी तिला पाण्यात पाहिले; ती अतिशय सुंदर होती, ज्यांना सिद्धांनाही तिची इच्छा वाटे.
दृष्ट्वैव स च तां धीमांश्चकमे चारुहासिनीम्। दिव्यां तां वासवीं कन्यां रम्भोरूं मुनिपुङ्गवः
त्या ऋषीने ज्या क्षणी तिला पाहिलं, त्या क्षणीच त्याच्या मनात तिच्या सुंदर हास्यावर प्रेम जागं झालं. वासवाची ही दिव्य कन्या, रम्य जांघांची, त्याला फार आवडली.
संभवं चिन्तयित्वा तां ज्ञात्वा प्रोवाच शक्तिजः। क्व कर्णधारो नौर्येन नीयते ब्रूहि भामिनि
तिचा जन्म आणि ओळख लक्षात घेऊन, शक्तीपुत्र म्हणाला, "सुंदरी, ही नौका कोण चालवतंय? नाविक कुठे आहे, सांग ना."
अनपत्यस्य दाशस्य सुता तत्प्रियकाम्यया। सहस्रजनसंपन्ना नौर्मया वाह्यते द्विज
ती म्हणाली, "द्विजा, माझ्या वडिलांना मुलगा नाही म्हणून त्यांना आनंद द्यावा म्हणून, मीच या हजार लोकांनी भरलेल्या नौकेला चालवत आहे. मी नाविकाची मुलगी आहे."
शोभनं वासवि शुभे किं चिरायसि वाह्यताम्। कलशं भविता भद्रे सहस्रार्धेन संमितम्
सुंदर वासवी, शुभेच्छेची, काय उशीर करतेस? नौका लवकर चालव. भद्रे, भाडं म्हणजे हजार नाण्यांनी अर्धा कलश भरलेला असेल."
मत्स्यगन्धा तथेत्युक्त्वा नावं वाहयतां जले
मत्स्यगंधा म्हणाली, "ठीक आहे," आणि तिने पाण्यावर नौका चालवायला सुरुवात केली.
वीक्षमाणं मुनिं दृष्ट्वा प्रोवाचेदं वचस्तदा। मत्स्यगन्धेति मामाहुर्दाशराजसुतां जनाः
ती पाहत होती की ऋषी तिच्याकडे पाहत आहे, तेव्हा ती म्हणाली, "लोक मला मत्स्यगंधा म्हणतात, मी नाविक राजाची मुलगी आहे."
दिव्यज्ञानेन दृष्टं हि दृष्टमात्रेण ते वपुः
तुमचं रूप मी ज्या क्षणी पाहिलं, त्या क्षणीच ते मला दिव्य ज्ञानाने समजलं.
प्रणयग्रहणार्थाय वक्ष्येव वासवि तच्छृणु। बर्हिषद इति ख्याताः पितरः सोमपास्तुते
आपुलकी स्वीकारण्यासाठी मी तुला एक गोष्ट सांगतो, वासवी, ऐक. सोमपान करणाऱ्या पितरांना बर्हिषद असं नाव आहे.
तेषां त्वं मानसी कन्या अच्छोदा नाम विश्रुता। अच्छोदं नाम तद्दिव्यं सरो यस्मात्समुत्थितम्
तू त्यांची मनातून जन्मलेली कन्या आहेस, अचोदा म्हणून प्रसिद्ध आहेस. कारण तू अचोदा नावाच्या त्या दिव्य सरोवरातून जन्मली आहेस.
त्वया न दृष्टपूर्वास्तु पितरस्ते कदाचन। संभूता मनसा तेषां पितॄन्स्वान्नाभिजानती
तू कधीच तुझे पितर पाहिले नाहीस. त्यांच्या मनातून जन्मल्यामुळे, तुला स्वतःचे पितर ओळखत नाहीस.
सा त्वन्यं पितरं वव्रे स्वानतिक्रम्य तान्पितॄन्। नाम्ना वसुरिति ख्यातं मनुपुत्रं दिवि स्थितम्
तिने स्वतःचे पितर सोडून दुसऱ्यालाच वडील मानलं, त्या वासू नावाच्या, जो मनुपुत्र म्हणून प्रसिद्ध आणि स्वर्गात वास करणारा आहे.
अद्रिकाऽप्सरसा युक्तं विमाने दिवि विष्ठितम्। सा तेन व्यभिचारेण मनसा कामचारिणी
तो वासू अद्रिका या अप्सरेसोबत स्वर्गातील विमानात होता. त्या मनातील चुकीमुळे, तीही इच्छेने तसेच वागली.
पितरं प्रार्थयित्वाऽन्यं योगाद्भष्टा पपात सा। अपश्यत्पतमाना सा विमानत्रयमन्तिकात्
दुसऱ्या वडिलांची इच्छा धरून, योगशक्तीने ती स्वर्गातून खाली पडली. पडताना तिने जवळून तीन विमानं पाहिली.
त्रसरेणुप्रमाणांस्तांस्तत्रापश्यत्स्वकान्पितॄन्। सुसूक्ष्मानपरिव्यक्तानङ्गैरङ्गेष्विवाहितान्
तेथे तिने आपल्या पितरांना पाहिलं, जे धुळीच्या कणाएवढे लहान, फार सूक्ष्म, अस्पष्ट, आणि शरीर अगदी हलकं, जणू एकमेकांना चिकटलेले होते.
तातेति तानुवाचार्ता पतन्ती सा ह्यधोमुखी। तैरुक्ता सा तु माभैषीस्तेन सा संस्थिता दिवि
ती खाली पडताना दुःखी होऊन म्हणाली, "बाबा!" तेव्हा पितर म्हणाले, "घाबरू नकोस," आणि त्यामुळे ती स्वर्गातच थांबली.
ततः प्रसादयामास स्वान्पितॄन्दीनया गिरा। तामूचुः पितरः कन्यां भ्रैष्टश्वर्यां व्यतिक्रमात्
नंतर तिने आपल्या पितरांना नम्र शब्दांनी प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न केला. पितरांनी तिला सांगितलं, "तू चुकीमुळे आपलं राज्य गमावलं आहेस."
भ्रष्टैश्वर्या स्वदोषेण पतसि त्वं शुचिस्मिते। यैरारभन्ते कर्माणि शरीरैरिह देवताः
"सुंदर हास्य असलेल्या कन्ये, तू स्वतःच्या चुकीमुळे आपलं राज्य गमावलं आहेस, म्हणून तू पडत आहेस. इथे देवता शरीराने कर्म करतात."
तैरेव तत्कर्मफलं प्राप्नुवन्ति स्म देवताः। मनुष्यास्त्वन्यदेहेन शुभाशुभमिति स्थितिः
"त्या शरीरानेच देवता आपापल्या कर्माचं फळ मिळवतात; पण माणसं दुसऱ्या शरीराने शुभ किंवा अशुभ फळ भोगतात — हीच रीत आहे."
सद्यः फलन्ति कर्माणि देवत्वे प्रेत्य मानुषे। तस्मात्त्वं पतसे पुत्रि प्रेत्यत्वं प्राप्स्यसे फलम्
देवतांमध्ये कर्माचं फळ ताबडतोब मिळतं, पण माणसांमध्ये ते मृत्यूनंतर मिळतं. म्हणून, मुली, तू खाली पडशील आणि मृत्यूनंतर त्याचं फळ मिळवशील.
पितृहीना तु कन्या त्वं वसोर्हि त्वं सुता मता। मत्स्ययोनौ समुत्पन्ना सुताराज्ञो भविष्यसि
तुला वडील नाहीत, पण तुला वसुची मुलगी मानलं जातं. मासळीच्या पोटी जन्मलेली, तू राजाची मुलगी होशील.
अद्रिका मत्स्यरूपाऽभूद्गङ्गायमनुसङ्गमे। पराशरस्य दायादं त्वं पुत्रं जनयिष्यसि
अद्रिका मासळीच्या रूपात गंगेला भेटली होती. तू पराशरासाठी एक पुत्र जन्मास घालशील, जो त्याचा वारसदार होईल.
यो वेदमेकं ब्रह्मर्षिश्चतुर्धा विबजिष्यति। महाभिषक्सुतस्यैव शन्तनोः कीर्तिवर्धनम्
तो ब्रह्मर्षी एकट्या वेदाला चार भागात विभागेल. तो महा वैद्याचा पुत्र असून, शांतनूची कीर्ती वाढवेल.
ज्येष्ठं चित्राङ्गदं वीरं चित्रवीरं च विश्रुतम्। एतान्सूत्वा सुपुत्रांस्त्वं पुनरेव गमिष्यसि
तू ज्येष्ठ, शूर चित्रांगद आणि प्रसिद्ध चित्रवीर्य या चांगल्या मुलांना जन्म देशील आणि त्यानंतर पुन्हा निघून जाशील.
व्यतिक्रमात्पितॄणां च प्राप्स्यसे जन्म कुत्सितम्। अस्यैव राज्ञस्त्वं कन्या ह्यद्रिकायां भविष्यसि
पूर्वजांचा नियम मोडल्यामुळे तुला नीच जन्म मिळेल. या राजाच्याच आणि अद्रिकेच्या पोटी तू मुलगी होशील.
अष्टाविंशे भवित्री त्वं द्वापरे मत्स्ययोनिजा। एवमुक्ता पुरा तैस्त्वं जाता सत्यवती शुभा
अठ्ठाविसाव्या द्वापारयुगात तू मासळीच्या पोटी जन्म घेशील. पूर्वी असंच सांगितलं गेलं होतं आणि तू शुभ सत्यवती म्हणून जन्मलीस.
अद्रिकेत्यभिविख्याता ब्रह्मशापाद्वराप्सरा। मीनभावमनुप्राप्ता त्वं जनित्वा गता दिवम्
अद्रिका म्हणून प्रसिद्ध असलेली, ब्रह्माच्या शापामुळे अप्सरा मासळीच्या रूपात आली. तिने मुलं जन्माला घातली आणि नंतर स्वर्गात गेली.