यमाभ्यां सह राजेन्द्र धौम्येन च महात्मना। प्राप्याश्रमपदं राजन्द्रौपदीं परिसान्त्वय
राजेंद्र, तू दोन्ही भावंडे आणि धौम्य ऋषी यांच्यासोबत आश्रमात जा आणि तिथे द्रौपदीचे सांत्वन कर.
न हि मे मोक्ष्यतेजीवन्मूढः सैन्धवको नृपः। पातालतलसंस्थोपि यदि शक्रोस्य सारथिः
तो मूर्ख सिंधू राजा माझ्यापासून जिवंत सुटणार नाही, अगदी त्याचा सारथी इंद्र असला किंवा तो पाताळात लपला तरीही.
न हन्तव्यो महाबाहो दुरात्माऽपिस सैन्धवः। दुःशलामभिसंस्मृत्य गान्धारीं च यशस्विनीम्
पण महाबाहू, तो दुष्ट सिंधू मारू नकोस, दुःशला आणि तेजस्विनी गांधारी यांचा विचार कर.
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी भीममुवाच व्याकुलेन्द्रिया। कुपिता ह्रीमती प्राज्ञा पती भीमार्जुनावुभौ
हे ऐकून, द्रौपदी संतप्त, पण सन्मान आणि शहाणपण राखून, भीम आणि अर्जुन या आपल्या पतींना म्हणाली.
कर्तव्यं चेत्प्रियं मह्यं वध्यः स पुरुषाधमः। सैन्धवापशदः पापो दुर्मतिः कुलपांसनः
जर मला प्रिय वाटेल असे करायचे असेल, तर तो पुरुषाधम, पापी, वाईट मनाचा, कुळाला कलंक आणणारा सिंधू मारला गेला पाहिजे.
भार्याभिहर्ता वैरी यो यश्च राज्यहरो रिपुः। याचमानोऽपिसंग्रामे न मोक्तव्यः कथंचन
जो बायकोवर हल्ला करतो, जो शत्रू आहे आणि राज्य हिसकावतो, तो युद्धात हात जोडून विनंती केली तरीही सोडू नये.
इत्युक्तौ तौ नरव्याघ्रौ ययतुर्यत्र सैन्धवः। राजा निववृतेकृष्णामादाय सपुरोहितः
असे म्हटल्यावर, ते दोन्ही नरसिंह जिथे सिंधू होता तिकडे गेले, आणि राजा, कृष्णा व पुरोहिताला घेऊन परत फिरला.
स प्रविश्याश्रमपदमपविद्धवृसीकटम्। मार्कण्डेयादिभिर्विप्रैरनुकीर्णं ददर्श ह
तो आश्रमात गेला, जिथे कुश आणि दर्भ विखुरलेले होते, आणि तिथे मार्कंडेय व इतर ब्राह्मण भरलेले होते.
द्रौपदीमनुशोचद्भिर्ब्राह्मणैस्तैः समाहितैः। समेयाय महाप्राज्ञः सभार्य भ्रातृमध्यगः
द्रौपदीसाठी दुःखी असलेल्या त्या ब्राह्मणांमध्ये, आपल्या पत्नी व भावांसह तो बुद्धिमान राजा पोहोचला.
ते स्म तं मुदिता दृष्ट्वा पुनरप्यागतं नृपम्। जित्वा तान्सिनधुसौवीरान्द्रौपदीं चाहृतां पुनः
राजा पुन्हा परत आला, सिंधू-सौवीरांचा पराभव करून द्रौपदीला परत आणला, हे पाहून ते सर्व ब्राह्मण आनंदित झाले.
स तैः परिवृतो राजातत्रैवोपविवेश ह। प्रविवेशाश्रमं कृष्णा यमाभ्यां सह भामिनी
ते सर्वांच्या गराड्यात राजा तिथेच बसला; आणि तेजस्वी कृष्णा, धर्मराजाच्या दोन्ही मुलांसह, आश्रमात गेली.
भीमसेनार्जुनौ चापि श्रुत्वा क्रोशगतं रिपुम्। स्वयमश्वांस्तुदन्तौ तौ जवेनैवाभ्यधावताम्
भीमसेन आणि अर्जुन यांनी आपला शत्रू जवळच असल्याचे ऐकले आणि दोघांनी स्वतः घोड्यांना हाक दिली आणि वेगाने पाठलाग सुरू केला.
इदमत्यद्भुतं चात्र चकारातिरथोऽर्जुनः। क्रोशमात्रगतानश्वान्सैन्धवस्य जघान यत्
इथे अर्जुनाने एक अद्भुत पराक्रम केला: त्याने केवळ हाका ऐकू येईल इतक्या अंतरावरून सिंधू राजाचे घोडे मारले.
स हि दिव्यास्त्रसंपन्नः कृच्छ्रकालेऽप्यसंभ्रमः। अकरोद्दुष्करं कर्म शरैरस्त्रानुमन्त्रितैः
दिव्य अस्त्रांनी युक्त आणि कठीण प्रसंगीही न ढळणारा अर्जुनाने मंत्रबद्ध बाणांनी कठीण काम साध्य केले.
ततोऽभ्यधावतां वीरावुभौ भीमधनंजयौ। हताश्वं सैन्धवं भीतमेकं व्याकुलचेतसम्
मग दोन्ही वीर, भीम आणि धनंजय, घोडे मारले गेलेला, एकटा, घाबरलेला आणि गोंधळलेला सिंधू राजा याच्यावर तुटून पडले.
सैन्धवस्तु हतान्दृष्ट्वा तथाऽश्वान्स्वान्सुदुःखितः। `रथात्प्रस्कन्द्य पद्भ्यां वै पलायनपरोऽभवत्
आपले घोडे असे मारले गेलेले पाहून सिंधू राजा फारच दुःखी झाला; तो रथातून उडी मारून पळून गेला.
दृष्ट्वा रविक्रमकर्माणि कुर्वाणं च धनंजयम्। पलायनकृतोत्साहः प्राद्रवद्येन वै वनम्
धनंजयाचे तेजस्वी शौर्य पाहून, तो राजा जीव वाचवण्यासाठी जंगलात पळून गेला.
सैन्धवं त्वमिसंप्रेक्ष्यपराक्रान्तं पलायने। अनुयाय महाबाहुः फल्गुनो वाक्यमब्रवीत्
सिंधू राजा जीवाच्या आकांताने पळताना पाहून, बलवान फाल्गुन त्याच्या मागे गेला आणि म्हणाला:
अनन वीर्येण कथं स्त्रियं प्रार्थयसे बलात्। राजपुत्र निवर्तस्व न ते युक्तं पलायनम्
तुझ्यात हिंमत नाही, तरीही तू बळजबरीने स्त्रीला पळवू पाहतोस कसा? राजपुत्रा, परत ये; पळणे तुला शोभत नाही.
कथं ह्यनुचरान्हित्वा शत्रुमध्ये पलायसे। इत्युच्यमानः पार्थेन सैन्धवो न न्यवर्तत
आपले साथीदार सोडून, शत्रूंच्या मध्ये तू कसा पळतोस? असे अर्जुनाने म्हटले तरी, सिंधू राजा थांबला नाही.
तिष्ठतिष्ठेति तं भीमः सहसाऽभ्यद्रवद्बली। मा वधीरिति पार्थस्तं दयावान्प्रत्यभाषत
भीम मोठ्या जोरात 'थांब, थांब' असे ओरडत त्याच्यावर धावून गेला; पण दयाळू अर्जुनाने 'त्याला मारू नकोस' असे सांगितले.
जयद्रथस्तु संप्रेक्ष्यभ्रातरावुद्यतायुधौ। प्रादावत्तूर्णमव्यग्रो जीवितेप्सुः सुदुःखितः
जयद्रथाने दोन्ही भाऊ शस्त्र उगारून येताना पाहिले आणि तो जीव वाचवण्यासाठी, मनात मोठे दुःख घेऊन, घाबरून वेगाने पळून गेला.
लताभिः संवृते कक्षे किरीटं रत्नभास्वरम्। अपविध्यप्रधावन्तं निलीयन्तं वनान्तरे
लता झाकलेल्या दाट झाडीत, त्याचे रत्नजडीत मुकुट टाकून तो पळत गेला आणि जंगलाच्या खोल भागात लपला.
भीमसेनस्तु तं कक्षे लीयमानं भयाकुलम्। मार्गमाणोऽवतीर्याशु रथाद्रत्नविभूपितात्'। अभिद्रुत्य निजग्राहकेशपक्षे ह्यमर्षणः
भीमसेनाने त्याला त्या झाडीत, भीतीने लपलेला शोधत, पटकन आपल्या रत्नजडीत रथातून उतरून त्याच्यावर धाव घेतली आणि रागाने त्याचे केस पकडले.
समुद्यम्य च तं भीमो निष्पिपेप महीतले। गले गृहीत्वाराजानं पातयामास चैव ह
मग भीमाने त्याला उचलून जमिनीवर आपटले; गळा पकडून त्याला खाली फेकले.
पुनः स जीवमानस्य तस्योत्पतितुमिच्छतः। पदा मूर्ध्नि महाबाहुः प्राहरद्विलपिष्यतः
तो पुन्हा उठण्याचा प्रयत्न करत असताना, भीमाने आपल्या पायाने त्याच्या डोक्यावर मारले; तो कळवळत होता.
तस्य जानू ददौ भमो जघ्ने चैनमरत्निना। स मोहमगमद्राजा प्रहारवरपीडितः
भीमाने त्याच्या गुडघ्यांवर मारले आणि मुठीनेही फटके दिले; त्या जबर माराने राजा बेशुद्ध पडला.
सरोषं भीमसेनं तु वारयामास फल्गुनः। दुःशलायाः कृतेराजा यत्त्वामाहेति कौरव
रागाने भरलेल्या भीमसेनाला फाल्गुनाने थांबवले आणि म्हणाला, 'कौरवा, दुःशलेच्या خاطر राजाने तुला सांगितले आहे.'
नायं पापसमाचारो मत्तो जीवितुमर्हति। कृष्णायास्तदनर्हायाः परिक्लेष्टा नराधमः
हा दुष्ट वागणुकीचा माणूस जगण्यास पात्र नाही; कृष्णेला नको असलेले दुःख दिल्यामुळे हा माणसांत नीच ठरतो.
किंनु शक्यं मया कर्तुं यद्राजा सततं घृणी। त्वं च बालिशया बुद्ध्या सदैवास्मान्प्रबाधसे
राजा नेहमीच दयाळू आहे, आणि तू बालिश बुद्धीने आम्हाला सतत थांबवतोस, मग मी काय करू शकतो?