राजा स्वयं सुवीराणां प्रवराणां प्रहारिणाम्। निमेषमात्रेण शतं जघान समरे तदा
स्वतः राजा, सुवीरांच्या पराक्रमी आणि शूर योद्ध्यांमध्ये, क्षणातच शंभर जणांना रणभूमीत ठार केले.
ददृशे नकुलस्तत्ररथात्प्रस्कन्द्य खङ्गधृत्। शिरांसि पादरक्षाणां बीजवत्प्रवपन्मुहुः
तेथे नकुल रथातून उडी मारून, तलवार हातात घेऊन, पायदळ सैनिकांची माने पुन्हा पुन्हा जणू बी पेराव्यात तशी कापू लागला.
सहदेवस्तु संयाय रथेन गजयोधिनः। पातयामास नाराचैर्द्रुमेभ्य इव बर्हिणः
सहदेवाने आपल्या रथासह हत्तीस्वारांवर चाल करून, झाडावरून पक्षी पडावेत तसे बाणांनी त्यांना खाली पाडले.
ततस्त्रिगर्तः सधनुरवतीर्य महारथात्। गदया चतुरो वाहान्राज्ञस्तस् तदाऽवधीत्
नंतर त्रिगर्ताने मोठ्या रथातून खाली उतरून गदा घेतली आणि राजाचे चार घोडे ठार केले.
तमथाभ्यागतं राजा पदातिं कुन्तिनन्दनः। अर्धचन्द्रेण बाणएन विव्याधोरसि धर्मराट्
तो पायदळ सैनिक जवळ येताच कुंतीपुत्र युधिष्ठिराने अर्धचंद्राकार बाणाने त्याच्या छातीवर घाव घातला.
स भिन्नहृदयो वीरो वक्राच्छोणितमुद्वमन्। पपाताभिमुखं प्राप्तश्चिन्नमूल इव द्रुमः
त्या वीराचे हृदय भेदले गेले, तो तोंडातून रक्त ओकू लागला आणि मुळासकट कापलेल्या झाडासारखा पुढे कोसळला.
इन्द्रसेनद्वितीयस्तु रथात्प्रस्कन्द्य धर्मराट्। हताश्वः सहदेवस्य प्रतिपेदे महारथम्
इंद्रसेनाचा मुलगा, राजा, घोडे मारले गेल्यावर रथातून उडी मारून सहदेवाच्या मोठ्या रथावर चढला.
नकुलं त्वभिसंवार्य क्षेमंकरमहामुखौ। उभावुभतस्तीक्ष्णैः शरवर्षैरवर्षताम्
क्शेमंकर आणि महामुख यांनी नकुलाला दोन्ही बाजूंनी घेरून तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव केला.
तौ शरैरभिवर्षन्तौ जीमूताविव वार्षिकौ। एकैकेन विपाठेन जघ्ने माद्रवतीसुतः
ते दोघे जसे पावसाळ्यातील मेघ बाणांचा वर्षाव करत होते, तशी मद्रीपुत्राने एकेक नेमक्या बाणाने त्यांना ठार केले.
त्रिगर्तराजः सुरथस्तस्याथ गजूर्गतः। रथमाक्षेपयामास गजेन गजयानवित्
नंतर त्रिगर्तांचा राजा सुरथ हत्तीवर बसून, त्या हत्तीने नकुलाच्या रथावर जोरदार आघात केला.
नकुलस्त्वपभीस्तस्माद्रथाच्चर्मासिपाणिमान्। उद्धाम्य स्तानमास्थाय तस्थौ गिरिवाचलः
नकुल तलवार आणि ढाल घेऊन रथातून खाली उतरला, जमिनीवर उभा राहिला आणि डोंगरासारखा स्थिर उभा राहिला.
सुरथस्तं गजवरं वधाय नकुलस्य तु। प्रेषयामास सक्रोधमत्युच्छ्रितकरं ततः
सुरथ रागाने आपल्या मोठ्या हत्तीला सोंड उंचावून नकुलाचा वध करण्यासाठी पुढे पाठवला.
नकुलस्तस्य नागस्य समीपपरिवर्तिनः। सविषाणं भुजं मूले खङ्गेन निरकृन्तत
हत्ती जवळ फिरू लागला तेव्हा नकुलाने तलवारीने त्याची सोंड मुळाशीच छाटली.
स विनद्यमहानादं गजः किङ्किणिभूषणः। पतन्नवाक्शिरा भूमौ हस्त्यारोहमपोथयत्
घंटांनी सजवलेला तो हत्ती मोठ्याने गर्जना करत, उलटा पडला आणि पडताना आपल्या स्वारालाही चिरडून टाकले.
स तत्कर्म महत्कृत्वा शूरो माद्रवतीसुतः। भीमसेनरथं प्राप्य शर्म लेभे महारथः
माद्रीचा शूर पुत्राने ते महान कार्य करून, तो महाबली रथी भीमसेनाच्या रथाजवळ पोहोचला आणि त्याला सुरक्षितता मिळाली.
भीमस्त्वापततो राज्ञः कोटिकाश्यस् संगरे। सूतस्य नुदतो वाहान्क्षुरेणापाहरच्छिरः
लढाईत कोटिकाश्य राजा भीमावर झेपावत असताना, त्याचा सारथी घोडे हाकत होता, तेव्हा भीमाने तीक्ष्ण शस्त्राने त्याचे डोके उडवले.
न बुबोध हतं सूतं स राजा बाहुशालिना। तस्याश्वा व्यद्रवन्सङ्ख्ये हतमसूतास्ततस्ततः
तो बळकट बाहू असलेला राजा आपला सारथी मारला गेला हे ओळखू शकला नाही; पण सारथी मेला म्हणून त्याचे घोडे रणांगणात इकडे तिकडे पळू लागले.
विरथं हतसूतं तं भीमः प्रहरतांवरः। जघान तलयुक्तेन प्रासेनाभ्येत्य पाण्डवः
रथहीन आणि सारथीविना असलेल्या त्या राजाजवळ भीम, प्रहारात श्रेष्ठ, सिंहासारखा धावून गेला आणि आपल्या हाताच्या जोराने त्याला जबरदस्त फटका दिला.
द्वादशानां तु सर्वेषां सौवीराणां धनंजयः। चकर्त निशितैर्भल्लैर्धनूंषि च शिरांसि च
धनंजयाने तीक्ष्ण बाणांनी सर्व बाराही सौवीर प्रमुखांची धनुष्ये आणि डोकी छाटली.
शिबीनिक्ष्वाकुमुख्यांश्च त्रिगर्तान्सैन्धवानपि। जघानातिरथः सङ्ख्ये बाणगोचरमागतान्
त्या महान योद्ध्याने, बाणांच्या टप्प्यात आलेल्या शिबी, इक्ष्वाकू, त्रिगर्त आणि सिंधूंच्या प्रमुखांना रणांगणात ठार केले.
सूदिताः प्रत्यदृश्यन्त बहवः सव्यसाचिना। सपताकाश्च मातङ्गाः सध्वजाश्च महारथाः
सव्यसाची अर्जुनाने अनेक वीरांना ठार केलेले दिसले, तसेच पताका लावलेले हत्ती आणि ध्वजासह मोठे रथीही पडलेले होते.
प्रच्छाद्य पृथिवीं तस्थुः सर्वमायोधनं प्रति। शरीराण्यशिरस्कानि विदेहानि शिरांसि च
रणभूमीवर सर्वत्र शिरच्छेद झालेले, प्राणहीन, धड आणि डोकी पृथ्वीवर पडून होती.
श्वगृध्रकङ्ककाकोलभासगोमायुवायसाः। अतृप्यंस्तत्रवीराणां हतानां मासशोणितैः
कुत्रे, गिधाडे, बगळे, कावळे, कोल्हे आणि कावळे तिथल्या मारलेल्या वीरांच्या मांस आणि रक्तावर तृप्त होत नव्हते.
एवं तीक्ष्णशरज्वालैर्गाण्डीवानिलचोदितैः। सेनेन्धनं ददाहाशु सरोषः पार्थपावकः
गांडीवाच्या वाऱ्याने फुललेल्या तीक्ष्ण बाणांच्या ज्वाळांनी, रागाने पेटलेल्या पार्थाने सैन्याला अग्नीने इंधन जाळावे तसे भस्म केले.
चक्राणां पतितानां च युगानां च महीपते। तूणीराणआं पताकानां ध्वजानां च रथैः सह
राजा, पडलेली चाकं, जुवं, तरकस, पताका, ध्वज आणि रथांचे ढीग सर्वत्र पसरले होते.
ईषाणामनुकर्षाणां त्रिवेणूनां तथैव च। अक्षाणामथ योक्राणां प्रतोदानां च राशयः
अक्ष, रथाचे दांडे, त्रिवेणी, चाकं, जुव्याचे खिळे आणि चाबकांचे ढीगही तिथे होते.
शिरसां पतितानां च कुण्डलोष्णीषधारिणाम्। भुजानां मकुटानां च हाराणामङ्गदैः सह
कर्णफुले आणि पगडी घातलेली छाटलेली डोकी, मुकुट असलेले हात, हार आणि अंगदांसह हातांचे ढीग पडले होते.
छत्राणां व्यजनानां च चर्मणआं वर्मणां तथा। छिन्नानां कार्मुकाणां च पट्टसानां तथैव च
छत्र्या, वाळ्या, कातडी, कवच, तुटलेली धनुष्ये आणि तलवारीही सर्वत्र पडलेल्या दिसत होत्या.
शक्तीनामथ खङ्गानां दण्डानां सह तेमरैः। राशयश्चात्रदृश्यन्ते तत्रतत्र विशांपते
शक्ती, खड्ग, दांडे आणि गदा यांचे ढीगही राजन, जागोजागी दिसत होते.
पतितैश्चैव मातङ्गैः सयोधैः पर्वतोपमैः। हयैर्द्विधाकृतैः सार्धं सादिभिः सायुधैस्तथा
पर्वतासारखे मोठे, पडलेले हत्ती आणि त्यांचे सैनिक, दोन भाग झालेले घोडे, त्यांचे स्वार आणि शस्त्रे यांच्यामुळे रणभूमी भरून गेली होती.