सर्वे वर्णाः स्वधर्मस्थाः सदा चेदिषु मानद। न तेऽस्त्यविदितं किंचित्त्रिषु लोकेषु यद्भवेत्
चेदि देशात सर्व वर्ण आपापल्या धर्मात कायम असतात, मानदायक. तीनही लोकांत जे काही आहे, त्यात त्यांना काहीच अज्ञात नाही.
दैवोपभोग्यं दिव्यं त्वामाकाशे स्फाटिकं महत्। आकाशगं त्वां मद्दत्तं विमानमुपपत्स्यते
स्वर्गीय देवांसाठी योग्य, मोठं, स्फटिकासारखं एक दिव्य विमान तुला आकाशात मिळेल, ते मी तुला देतो.
त्वमेकः सर्वमर्त्येषु विमानवरमास्थितः। चरिष्यस्युपरिस्थो हि देवो विग्रहवानिव
सर्व माणसांमध्ये फक्त तूच श्रेष्ठ विमानात बसून, जणू काही प्रत्यक्ष देवच शरीरधारण करून आकाशात फिरशील.
ददामि ते वैजयन्तीं मालामम्लानपङ्कजाम्। धारयिष्यति सङ्ग्रामे या त्वां शस्त्रैरविक्षतम्
मी तुला कधीही न सुकणाऱ्या कमळांची वैजययंती माळ देतो; युद्धात ही माळ घातलीस की कोणतेही शस्त्र तुला इजा करू शकणार नाही.
लक्षणं चैतदेवेह भविता ते नराधिप। इन्द्रमालेति विख्यातं धन्यमप्रतिमं महत्
हेही तुझे खास लक्षण राहील, राजाधिराज: 'माणसांमधला इंद्र' म्हणून तुझे नाव होईल, धन्य, अद्वितीय आणि महान.
यष्टिं च वैणवीं तस्मै ददौ वृत्रनिषूदनः। इष्टप्रदानमुद्दिश्य शिष्टानां प्रतिपालिनीम्
वृत्राचा संहार करणाऱ्या देवाने त्याला इच्छित वस्तू देणारी, सज्जनांचे रक्षण करणारी वैनव काठी दिली.
एवं संसान्त्व्य नृपतिं तपसः संन्यवर्तयत्। प्रययौ दैवतैः सार्धं कृत्वा कार्यं दिवौकसाम्
अशा प्रकारे राजाला समजावून, त्याचा तप सोडवून, देवांचे काम पूर्ण करून तो देवांसह परत गेला.
ततस्तु राजा चेदीनामिन्द्राभरणभूषितः। इन्द्रदत्तं विमानं तदास्थाय प्रययौ पुरीम्
मग चेदिराजाने इंद्राने दिलेली दागिने घालून, इंद्राने दिलेल्या विमानात बसून आपल्या राजधानीकडे प्रस्थान केले.
तस्याः शक्रस्य पूजार्थं भूमौ भूमिपतिस्तदा। प्रवेशं कारयामास सर्वोत्सववरं तदा
त्या इंद्राच्या पूजेकरिता त्या वेळी भूमिपतीने पृथ्वीवर सर्वात मोठा आणि सर्व उत्सवांमध्ये श्रेष्ठ असा प्रवेश सोहळा आयोजित केला.
मार्गशीर्षे महाराज पूर्वपक्षे महामखम्। ततःप्रभृति चाद्यापि यष्टेः क्षितिपसत्तमैः
मार्गशीर्ष महिन्यात, शुद्ध पक्षात, मोठा यज्ञ केला गेला; आणि तेव्हापासून आजपर्यंत श्रेष्ठ राजे ही काठीची प्रथा पाळतात.
प्रवेशः क्रियते राजन्यथा तेन प्रवर्तितः। अपरेद्युस्ततस्तस्याः क्रियतेऽत्युच्छ्रयो नृपैः
राजे आजही त्याने घातलेल्या पद्धतीने प्रवेश सोहळा करतात; आणि दुसऱ्या दिवशी राजे त्या काठीचे मोठ्या थाटात उभारणी करतात.
अलङ्कृताया पिटकैर्गन्धमाल्यैश्च भूषणैः। `माल्यदामपरिक्षिप्तां द्वात्रिंशत्किष्कुसंमिताम्
ती काठी विविध व्यासपीठांनी, सुवासिक फुलमाळांनी, दागिन्यांनी सजवलेली असते, माळांनी आणि दोऱ्यांनी वेढलेली, बत्तीस हात उंचीची असते.
उद्धृत्य पिटके चापि द्वादशारत्निकोच्छ्रये। महारजनवासांसि परिक्षिप्य ध्वजोत्तमम्
ती काठी बारा हात उंच व्यासपीठावर उभी करून, तिच्या आजूबाजूला रंगीबेरंगी सुंदर वस्त्रांनी वेढली जाते.
वासोभिरन्नपानैश्च पूजितैर्ब्राह्मणर्षभैः। पुण्याहं वाचयित्वाथ ध्वज उच्छ्रियते तदा
श्रेष्ठ ब्राह्मणांना वस्त्रे, अन्न आणि पाणी देऊन त्यांचा सन्मान केला जातो, मंगल वाचन झाल्यावर ती काठी उभारली जाते.
शङ्खभेरीमृदङ्गैश्च संनादः क्रियते तदा'। भगवान्पूज्यते चात्र यष्टिरूपेण वासवः
त्या वेळी शंख, भेरी, मृदंग यांच्या गजरात, त्या काठीच्या रूपात वासव देवाची पूजा केली जाते.
स्वयमेव गृहीतेन वसोः प्रीत्या महात्मनः। `माणिभद्रादयो यक्षाः पूज्यन्ते दैवतैः सह
महात्मा वासवाच्या प्रेमापोटी, त्याने स्वतः स्वीकारलेल्या या काठीच्या निमित्ताने, माणिभद्रादी यक्षांचीही देवांसह पूजा केली जाते.
नानाविधानि दानानि दत्त्वार्थिभ्यः सुहृज्जनैः। अलङ्कृत्वा माल्यदामैर्वस्त्रैर्नानाविधैस्तथा
मागणाऱ्यांना आणि मित्रांना विविध प्रकारची दानं दिली जातात; आणि काठीला फुलमाळा, दोऱ्या, आणि वेगवेगळ्या वस्त्रांनी सजवले जाते.
दृतिभिः सजलैः सर्वैः क्रीडित्वा नृपशासनात्। सभाजयित्वा राजानं कृत्वा नर्माश्रयाः कथाः
सर्वजण पाण्याने भरलेल्या कलशांनी खेळ करतात, राजाच्या आज्ञेने राजाचा सन्मान करतात आणि हास्यविनोदाने भरलेल्या गोष्टी करतात.
रमन्ते नागराः सर्वे तथा जानपदैः सह। सूताश्च मागधाश्चैव रमन्ते नटनर्तकाः
सर्व नगरवासी आणि गावकरी मिळून आनंद साजरा करतात; सूत, मागधी, नर्तक आणि नटही त्यात सहभागी होतात.
प्रीत्या तु नृपशार्दूल सर्वे चक्रुर्महोत्सवम्। सान्तःपुरः सहामात्यः सर्वाभरणभूषितः
राजसिंहा, सर्वांनी आनंदाने, आपल्या कुटुंबासह, मंत्र्यांसह, सर्व दागिन्यांनी सजून, हा मोठा उत्सव साजरा केला.
महारजनवासांसि वसित्वा चेदिराट् तदा। जातिहिङ्गुलकेनाक्तः सदारो मुमुदे तदा
महान राजांच्या राजवाड्यांत काही काळ राहिल्यावर, त्या वेळी चेदिराज आपल्या पत्नीसमवेत जाईच्या रंगाने सजून फार आनंदी झाला.
एवं जानपदाः सर्वे चक्रुरिन्द्रमहं वसुः।।' यथा चेदिपतिः प्रीतश्चकारेन्द्रमहं वसुः
अशा प्रकारे, सर्व लोकांनी वसु यांच्यासाठी इंद्रमहोत्सव केला, जसा चेदिराजाने आनंदाने वसु यांच्यासाठी इंद्रमहोत्सव केला होता.
एतां पूजां महेन्द्रस्तु दृष्ट्वा वसुकृतां शुभाम्। `हरिभिर्वाजिभिर्युक्तमन्तरिक्षगतं रथम्
वसु यांच्यासाठी केलेली ही शुभ पूजा पाहून महेंद्राने, पिवळ्या घोड्यांनी जोडलेल्या आकाशातील आपल्या रथावर आरूढ झाला.
आस्थाय सह शच्या च वृतो ह्यप्सरसां गणैः।' वसुना राजमुख्येन समागम्याब्रवीद्वचः
शचीसह आणि अप्सरांचा समूह घेऊन, तो वसु या राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजाजवळ गेला आणि त्याच्याशी बोलू लागला.
ये पूजयिष्यन्ति च मुदा यथा चेदिपतिर्नृपः। कारयिष्यन्ति च मुदा यथा चेदिपतिर्नृपः
जे लोक चेदिराजासारख्या आनंदाने पूजा करतील आणि उत्सवही आनंदाने साजरा करतील,
तेषां श्रीर्विजयश्चैव सराष्ट्राणां भविष्यति। तथा स्फीतो जनपदो मुदितश्च भविष्यति
त्यांच्या राज्यात समृद्धी आणि विजय नक्कीच येईल; त्यांचे लोकही सुखी आणि भरभराटीचे होतील.
निरीतिकानि सस्यानि भवन्ति बहुधा नृप। राक्षसाश्च पिशाचाश्च न लुम्पन्ते कथंचन
राजा, त्यांच्या शेतात भरपूर पीक येईल आणि राक्षस किंवा पिशाच्च त्यांना कधीच त्रास देणार नाहीत.
एवं महात्मना तेन महेन्द्रेण नराधिप। वसुः प्रीत्या मघवता महाराजोऽभिसत्कृतः। एवं कृत्वा महेन्द्रस्तु जगाम स्वं निवेशनम्
महात्मा महेंद्राने वसु या महान राजाला प्रेमाने सन्मान दिला; आणि मग महेंद्राने आपल्याच निवासस्थानी परत गेला.
उत्सवं कारयिष्यन्ति सदा शक्रस्य ये नराः। भूमिरत्नादिभिर्दानैस्तथा पूज्या भवन्ति ते। वरदानमहायज्ञैस्तथा शक्रोत्सवेन च
जे पुरुष नेहमी शक्राचा उत्सव साजरा करतात, भूमी, रत्ने इत्यादींचे दान देऊन त्याची पूजा करतात, तसेच वरदान आणि मोठ्या यज्ञांनी व शक्रोत्सवाने त्याचा सन्मान करतात,
संपूजितो मघवता वसुश्चेदीश्वरो नृपः। पालयामास धर्मेण चेदिस्थः पृथिवीमिमाम्
मघवताने सन्मानित केलेला वसु, चेदिस्थानात धर्माने हे पृथ्वीचे राज्य करीत होता.