सतानुत्पतितानदृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनंजयः। महता शरजालेन समन्तात्पर्यवारयत्
गंधर्व आकाशात झेपावताना पाहून, कुंतीपुत्र धनंजयाने मोठ्या बाणांच्या जाळ्याने त्यांना सर्व बाजूंनी वेढले.
ते ब्रद्धाः शरजालेन शकुन्ता इव पञ्जरे ववर्पुरर्जुनं क्रोधाद्गदाशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः
त्या बाणांच्या जाळ्यात अडकलेले गंधर्व, जणू पिंजऱ्यातील पक्ष्यांसारखे, त्यांनी रागाने अर्जुनावर गदा, शूल, भाले यांचा वर्षाव केला.
गदाशक्त्यृष्टिवृष्टीस्ता निहत्य परमास्त्रवित्। गात्राणि चाहनद्भल्लैर्गन्धर्वाणां धनंजयः
परमास्त्रांचा जाणकार अर्जुनाने त्या गदा, शूल, भाल्यांचा मारा नष्ट केला आणि गंधर्वांच्या देहावर मोठ्या टोकदार बाणांनी घाव घातले.
शिरोभिः प्रपतद्भिश्च चरणैर्बाहुभिस्तथा। अश्मवृष्टिरिवाभाति परेषामभवद्भयम्
शत्रूंची डोकी, पाय, हात खाली पडत होते, जणू दगडांचा पाऊस पडतोय असे वाटत होते; त्यामुळे शत्रूंमध्ये भीती पसरली.
ते वध्यमाना गन्धर्वाः पाण्डवेन महात्मना। भूमिष्ठमन्तरिक्षस्थाः शरवर्षैरवाकिरन्
महात्मा पांडवाने गंधर्वांचा संहार करताच, त्या गंधर्वांनी जमिनीवरून आणि आकाशातून त्याच्यावर बाणांचा वर्षाव केला.
तेषां तु शरवर्षाणि सव्यसाची परंतपः। अस्त्रैः संवार्य तेजस्वी गन्धर्वान्प्रत्यविध्यत
पण शत्रूंचा छळ करणारा सव्यसाची अर्जुनाने त्यांच्या बाणांच्या वर्षावाला आपल्या अस्त्रांनी थोपवले आणि तेजाने गंधर्वांना घायाळ केले.
स्थूणाकर्णेन्द्रजालं च सौरं चापि तथाऽर्जुनः। आग्नेयं चापि सौम्यं च ससर्ज कुरुननदनः
कुरुपुत्र अर्जुनाने स्तंभ, कर्ण, माय अशी अस्त्रे, तसेच सूर्य, अग्नी आणि सोम अशी अस्त्रे सोडली.
ते दह्यमाना गन्धर्वाः कुन्तीपुत्रस्य सायकैः। दैतेया इव शक्रेण विषादमगमन्परम्
कुंतीपुत्राच्या बाणांनी भाजले गेलेले गंधर्व, जसे दैत्य इंद्राच्या समोर निराश होतात तसेच, मोठ्या निराशेत गेले.
ऊर्ध्वमाक्रममाणाश्च शरजालेन वारिताः। विसर्पमाणा भल्लैश्च वार्यन्ते सव्यसाचिना
जेव्हा ते वर चढण्याचा प्रयत्न करत होते, तेव्हा बाणांच्या पावसाने त्यांना रोखलं गेलं; आणि जेव्हा ते पसरू लागले, तेव्हा सव्यसाचीने आपल्या बाणांनी त्यांना थांबवलं.
गन्धर्वांस्त्रासितान्दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रेण भारत। चित्रसेनो गदां गृह्य सव्यसाचिनमनाद्रवत्
कुंतीपुत्रामुळे गंधर्व घाबरलेले पाहून, भारत, चित्रसेनाने आपली गदा उचलली आणि सव्यसाचीवर चालून गेला.
तस्याभिपततस्तूर्णं गदाहस्तस्य संयुगे। गदां सर्वायसीं पार्थः शरैश्चिच्छेद सप्तधा
युद्धात गदा हातात घेऊन तो वेगाने पुढे येत असताना, पार्थाने आपल्या बाणांनी त्याची लोखंडाची गदा सात तुकड्यांत तोडली.
स गदां बहुधा दृष्ट्वा कृत्तां बाणैस्तरस्विना। संवृत्य विद्ययाऽऽत्मानं योधयामास पाण्डवं
आपली गदा अनेक तुकड्यांत तुटलेली पाहून, त्या शूर धनुर्धारीच्या बाणांनी, त्याने विद्या वापरून स्वतःला लपवलं आणि पांडवाशी लढत राहिला.
अस्त्राणइ तस्य दिव्यानि संप्रयुक्तानि सर्वशः। दिव्यैरस्त्रैस्तदा वीरः पर्यवारयदर्जुनः
त्याने वापरलेली सर्व दिव्य अस्त्रं, त्या वेळी अर्जुनानेही दिव्य अस्त्रांनी रोखली.
स वार्यमाणस्तैरस्त्रैरर्जुनेन महात्मना। गन्धर्वराजो बलवान्माययाऽन्तर्हितस्तदा
महात्मा अर्जुनाने त्या अस्त्रांनी त्याला रोखलं, तरीही तो बलवान गंधर्वराज त्या वेळी मायेमुळे अदृश्य झाला.
अन्तर्हितं तमालक्ष्य प्रहरन्तमथार्जुनः। ताडयामास खचरैर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः
तो अदृश्य असूनही हल्ला करत आहे हे ओळखून, अर्जुनाने आकाशात जाणारे, मंत्रांनी सिद्ध केलेले बाण त्याच्यावर सोडले.
अन्तर्धानवधं चास्य चक्रे क्रुद्धोऽर्जुनस्तदा। शब्दवेषं समाश्रित्य बहुरूपो धनंजयः
तेव्हा क्रोधित होऊन अर्जुनाने अदृश्य असलेल्या शत्रूचा वध केला, अनेक रूपे धारण केली आणि फक्त आवाजावरून मार्गदर्शन घेतलं.
रस वध्यमानस्तैरस्त्रैरर्जुनेन महात्मना। ततोऽस्य दर्शयामास तदाऽऽत्मानं प्रियः सखा
महात्मा अर्जुनाने त्या अस्त्रांनी त्याच्यावर वार केल्यावर, त्याचा प्रिय मित्र मग स्वतःला दाखवू लागला.
चित्रसेनस्तथोवाच सखायं युधि विद्धि माम्। चित्रसेनमथालक्ष्य सखायमिति विस्मितः
तेव्हा चित्रसेनाने सांगितलं, 'युद्धात मला आपला मित्र समज.' आणि चित्रसेन हा आपला मित्र आहे हे ओळखून अर्जुन आश्चर्यचकित झाला.
संजहारास्त्रमथं तत्प्रसृष्टं पाण्डवर्षभः
मग पांडवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या अर्जुनाने सोडलेलं अस्त्र मागे घेतलं.
दृष्ट्वा तु पाण्डवाः सर्वे संहृतास्त्रं धनंजयम्। संजह्रुः प्रद्रुतानश्वाञ्शरवेगान्धनूंषि च
धनंजयाने आपलं अस्त्र मागे घेतल्याचं पाहून, सर्व पांडवांनी पळणारे घोडे आणि धनुष्ये परत बोलावली.
चित्रसेनश्च भीमश्च सव्यसाची यमावपि। पृष्ट्वा कौशलमन्योन्यं रथेष्वेवावतस्थिरे
चित्रसेन, भीम, सव्यसाची आणि दोन्ही यम, एकमेकांची कुशलता विचारून, रथावरच उभे राहिले.
ततोऽर्जुनश्चित्रसेनं प्रहसन्निदमब्रवीत्। मध्ये गन्धर्वसैन्यानां महेष्वासो महाद्युतिः
मग अर्जुनाने गंधर्व सैन्याच्या मध्ये असलेल्या तेजस्वी आणि महान धनुर्धर चित्रसेनाला हसत हसत विचारलं:
किं ते व्यवसितं वीर कौरवाणां विनिग्रहे। किमर्थं च सदारोऽयं निगृहीतः सुयोधनः
'वीरा, कौरवांना रोखण्यामागे तुझा काय हेतू आहे? आणि हा सुयोधन पत्नींसह का पकडला गेला आहे?'
विदितोऽयमभिप्रायस्तत्रस्थेन दुरात्मनः। इन्द्रेण धार्तराष्ट्रस्य सकर्णस्य धनंजय
'धृतराष्ट्रपुत्र आणि कर्ण यांच्याबद्दल त्या दुष्टाचा हेतू इंद्राला माहीत आहे, धनंजया.'
वनस्थान्भवतो ज्ञात्वा क्लिश्यमानाननर्हवत्। समस्थो विषमस्थांस्तान्द्रक्ष्यामीत्यनवस्थितान्
'तुम्ही वनात राहता आणि अयोग्यपणे दुःख भोगता हे कळल्यावर, पूर्वी सुखात असलेल्यांना आता संकटात आणि अस्थिर अवस्थेत पाहावं असं त्याला वाटलं.'
इमेऽवहसितुं प्राप्ता द्रौपदीं च यशस्विनीम्। ज्ञात्वा चिकीर्षितं चैषां मामुवाच सुरेश्वरः
'ही मंडळी यशस्विनी द्रौपदीचा अपमान करण्यासाठी आली होती; त्यांचा हेतू कळल्यावर, देवाधिदेवाने मला सांगितलं.'
गच्छ दुर्योधनं बद्ध्वा सहामात्यमिहानय। धनंजयश्च ते रक्ष्यः रसह भ्रातृभिराहवे
जा, दुर्योधनाला आणि त्याच्या मंत्र्यांना बांधून इथे घेऊन ये. पण युद्धात धनंजय आणि त्याच्या भावंडांचं रक्षण कर.
स च प्रियः सखा तुभ्यं शिष्यश् तव पाण्डवः। वचनाद्देवराजस् ततोऽस्मीहागतो द्रुतम्
तो पांडव तुझा प्रिय मित्र आणि शिष्य आहे. देवेंद्राच्या आज्ञेने मी इथे लवकर आलो आहे.
अयं दुरात्मा बद्धश्च गमिष्यामि सुरालयम्। नेष्याम्येनं कदुरात्मानं पाकशासनशासनात्
हा दुष्ट बांधलेला आहे; मी देवांच्या लोकात जाईन आणि वज्रधारी देवाच्या आज्ञेने या दुष्टाला घेऊन जाईन.
उत्सृज्यतां चित्रसेन भ्राताऽस्माकं सुयोधनः। धर्मराजस्य संदेशान्मम चेदिच्छसि प्रियम्
चित्रसेना, जर तुला माझं समाधान करायचं असेल आणि धर्मराजाची आज्ञा पाळायची असेल, तर आमचा भाऊ सुयोधनाला सोडून दे.