यूयंचाप्यपराध्येयुर्दर्पमोहसमन्विताः। ततो विनिर्दहेयुस्ते तपसा हि समन्विताः
आणि जर तुम्ही गर्व आणि मोहाने त्यांना दुखावलं, तर ते तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने तुम्हाला संपवू शकतात.
अथवा सायुधावीरा मन्युनाऽभिपरिप्लुताः। सहिता बद्धनिस्त्रिशा दहेयुः शस्त्रतेजसा
किंवा, शस्त्रांनी सज्ज आणि क्रोधाने भरलेले, एकत्र येऊन उघडी तलवारी घेऊन ते शस्त्राच्या तेजाने तुम्हाला जाळू शकतात.
अथ यूयं बहुत्वात्तान्नारभध्वं कथंचन। अनार्यं परमं तत्स्यादशक्यं तच्च वै मतम्
म्हणून, ते खूप आहेत म्हणून तुम्ही कधीही त्यांच्यावर हल्ला करू नका; तसं करणं फारच अन्यायकारक आणि अशक्य आहे, असं मला वाटतं.
उषितो हि महाबाहुरिन्द्रलोके धनंजयः। दिव्यान्यस्त्राण्यवाप्याथ ततः प्रत्यागतो वनं
महाबाहू धनंजयाने इंद्राच्या लोकात राहून दिव्य अस्त्र मिळवली, आणि मग तो परत जंगलात आला.
अकृतास्त्रेण पृथिवी जिता बीभत्सुना पुरा। किं पुनः सकृतास्त्रोऽद्य न हन्याद्वो महारथः
पूर्वी भीमसेनाने शस्त्रांशिवाय पृथ्वी जिंकली होती; मग आता जेव्हा तो शस्त्रांनी सज्ज आहे, तो तुम्हाला मारणार नाही का?
अथवा मद्वचः श्रुत्वा तत्र यत्ता भविष्यथ। उद्विग्रवासा विस्रब्धा दुःखं तत्रगमिष्यथ
किंवा, जर तुम्ही माझं ऐकलं आणि तिथे तयारीनं गेलात, तरीही तुम्ही तिथे अस्वस्थ आणि घाबरून जाल आणि त्रास सहन कराल.
अथवा सैनिकाः केचिदपकुर्युर्युधिष्ठिरे। तदबुद्धिकृतंकर्म दोषमुत्पादयेच्च वः
किंवा, काही सैनिक युधिष्ठिरावर चुकून काही अपराध करतील; ते नकळत केलेलं कृत्य तुमच्यावर दोष आणेल.
तस्मादन्ये नरा यान्तु स्मारणायाप्तकारिणः। न स्वयं तत्रगमनं रोचये तव भारत
म्हणून, दुसरे लोक तिथे जाऊन त्यांना आठवण करून देतील आणि काम करतील; पण, भारत, मी तुझ्या स्वतः तिथे जाण्याला मान्यता देत नाही.
धर्मज्ञः पाण्डवो ज्येष्ठः प्रतिज्ञातं च संसदि। तेन द्वादशवर्षाणि वस्तव्यानीति भारत
पांडवांमध्ये मोठा आणि धर्माची जाण असलेला युधिष्ठिर सभेत सर्वांसमोर वचन दिलं होतं, की आपल्याला बारा वर्षं वनवासात राहावं लागेल.
अनुवृत्ताश्च रतं सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः। युधिष्ठिरस्तु कौन्तेयो न नः कोपं करिष्यति
सर्व पांडव धर्माचं पालन करणारे असून, ते नेहमी युधिष्ठिराचं ऐकतात; आणि कुंतीपुत्र युधिष्ठिर आपल्यावर कधीच रागावणार नाही.
मृगयां चैव नो गन्तुमिच्छा संवर्धते भृशम्। स्मारणं तु चिकीर्षामो न तु पाण्डवदर्सनम्
आमचं शिकार करायचं मन फारच वाढलं आहे; आपल्याला फक्त त्यांना आठवण करून द्यायची आहे, पांडवांना प्रत्यक्ष भेटायचं नाही.
न चानार्यसमाचारः कश्चित्तत्र भविष्यति। न च तत्र गमिष्यामो यत्र तेषां प्रतिश्रयः
तिथे कुणीही वाईट वागणूक करणार नाही; आणि जिथे पांडवांनी आश्रय घेतलाय, तिथे आपण जाणार नाही.
एवमुक्तः शकुनिना धृतराष्ट्रो जनेश्वरः। दुर्योधनं सहामात्यमनुजज्ञे न कामतः
शकुनीने असं सांगितल्यावर, धृतराष्ट्र राजाने मनातून नकोसं वाटत असतानाही, दुर्योधन आणि त्याच्या मंत्र्यांना परवानगी दिली.
अनुज्ञातस्तु गान्धारिः कर्णेन सहितस्तदा। निर्ययौ भरतश्रेष्ठो बलेन महता वृतः
परवानगी मिळाल्यावर, गंधारी आणि कर्णासोबत भारतांमध्ये श्रेष्ठ असलेला दुर्योधन मोठ्या सैन्याने वेढून निघाला.
दुःशासनेन च तथा सौबलेन च धीमता। संवृतो भ्रातृभिश्चान्यैः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः
त्याच्यासोबत दुःशासन, सुबलपुत्र शकुनी, त्याचे भाऊ आणि हजारो स्त्रिया देखील होत्या.
तं निर्यान्तं महाबाहुं द्रष्टुं द्वैतवनं सरः। पौराश्चानुययुः सर्वेसहदारा वनं च तत्
तो बलाढ्य दुर्योधन द्वैतवनातील सरोवर पाहायला निघाला, तेव्हा सर्व नगरवासी त्यांच्या बायका-बाळांसह त्याच्यामागे त्या वनात गेले.
अष्टौ रथसहस्राणि त्रीणि नागायुतानि च। पत्तयो बहुसाहस्रा हयाश्च नवतिः शताः
आठ हजार रथ, तीन हजार हत्तींच्या तुकड्या, असंख्य पायदळ सैनिक आणि नव्वदशे घोडदळ तुकड्या होत्या.
शकटापणवेशाश्च वणिजो वन्दिनस्तथा। नराश्च मृगयाशीलाः शतशोऽथ सहस्रशः
तिथे गाड्या, बाजारपेठा, व्यापारी, गायक, आणि शेकडो-हजारो शिकार करणारे पुरुषही होते.
ततः प्रयाणे नृपतेः सुमहानभवत्स्वनः। प्रावृषीव महावायोरुत्थितस्य विशांपते
राजा निघताना, पावसाळ्यात वाऱ्याचा गडगडाट जसा होतो, तसा मोठा आवाज उठला.
गव्यूतिमात्रेन्यवसद्राजा दुर्योधनस्तदा। प्रयातो वाहनैः सर्वैस्ततो द्वैतवनं सरः
दुर्योधन राजा सर्व वाहनांसह द्वैतवनातील सरोवरापासून गायी चालतात तितक्या अंतरावर तळ ठोकला.
अथ दुर्योधनो राजा तत्रतत्र वने वसन्। जगाम घोषानभितस्तत्र चक्रे निवेशनम्
दुर्योधन राजा तिथे-तिथे वनात राहत, गवळ्यांच्या वस्त्यांना भेट देत आणि तिथेच आपला तळ ठोकत असे.
रमणीये समाज्ञाते सोदके समहीरुहे। देशे सर्वगुणोपेते चक्रुरावसथान्नराः
पाण्याने आणि झाडांनी भरलेल्या, सर्व गुणांनी युक्त अशा रम्य ठिकाणी, पुरुषांनी आज्ञा मिळाल्यावर आपली वस्ती केली.
तथैव तत्समीपस्थान्पृथगावसथान्बहून्। कर्णस्य शकुनेश्चैव भ्रातॄणां चैव सर्वशः
त्याचप्रमाणे, कर्ण, शकुनी आणि सर्व भावांसाठीही जवळच वेगवेगळ्या वस्ती बांधल्या.
पश्यन्तस्ते तदा गावः शतशोऽथ सहस्रशः। अङ्कर्लक्षैश्च ताः सर्वा लक्षयामास पार्थिवः
तिथे त्यांनी शेकडो-हजारो गायी पाहिल्या, आणि राजा त्या सर्व गायींची शंभर हजारांच्या गटात मोजणी करू लागला.
अङ्कयामास वत्सांश्च जज्ञे चोपसृतांस्त्वपि। बालवत्साश्च यां गावः कालयामास ता अपि
त्याने वासरांचीही मोजणी केली, आणि जवळ आलेल्या गायींचीही; ज्या गायींना लहान वासरं होती, त्याही मोजल्या.
अथ स स्मारणं कृत्वा लक्षयित्वा त्रिहायनान्। वृतो गोपालकैः प्रीतो व्याहरत्कुरुनन्दनः
मग तीन वर्षं त्या गायी आणि वासरं लक्षपूर्वक मोजून, गवळ्यांनी वेढलेला आणि आनंदी झालेला कुरुनंदनाने आपला हेतू आठवून बोलायला सुरुवात केली.
स च पौरजनः सर्वः सर्वः सैनिकाश्च सहस्रशः। यथोपजोषं चिक्रीडुर्वने तस्मिन्यथाऽमराः
सर्व नगरवासी आणि हजारो सैनिक त्या जंगलात आपल्या मनाप्रमाणे खेळू लागले, जणू काही देवताच तिथे आनंद घेत होते.
ततोऽध्वगमनाच्छ्रान्तं कुशला नृत्यवादितैः। धार्तराष्ट्रमुपातिष्ठन्कन्याश्चैव स्वलंकृताः
त्या प्रवासाने थकलेल्या धृतराष्ट्रपुत्राला कुशल नर्तक आणि वादक, तसेच सुंदरपणे सजलेल्या कन्या, सेवा करण्यासाठी पुढे आल्या.
स स्त्रीगणवृतो राजा प्रहृष्टः प्रददौ वसु। तेभ्यो यथार्हमन्नानि पानानि विविधानि च
स्त्रियांच्या समूहाने वेढलेल्या आनंदी राजाने त्यांना धन दिले आणि त्यांच्या योग्यतेनुसार अन्नपान व विविध पेये पुरवली.
ततस्ते सहिताः सर्वे तरक्षून्महिषान्मृगान्। गवयर्क्षवराहांश्च समन्तात्पर्यवारयन्
त्यानंतर सगळ्यांनी मिळून त्या जंगलात जंगली बैल, म्हशी, हरणे, गवे, अस्वले आणि रानडुक्कर यांना सर्व बाजूंनी वेढले.