अथवाऽप्यनुबुध्येत नृपोऽस्माकं चिकीर्षितम्। एतामप्यायतिं रक्षन्नाभ्यनुज्ञातुमर्हति
किंवा, कदाचित राजा आपला हेतू ओळखेल आणि ही मैत्री टिकवण्यासाठी आपल्याला परवानगी देणार नाही.
न हि द्वैतवने किंचिद्विद्यतेऽन्यत्प्रयोजनम्। उन्माथनमृते तेषां वनस्थानामपि द्विषाम्
खरं तर द्वैतवनात दुसरं काही कारण नाही, फक्त तिथे राहणाऱ्या आपल्या शत्रूंना त्रास देणं एवढंच आहे.
जानासिहि यथा क्षत्ता द्यूतकाल उपस्थिते। अब्रवीद्यच्च मां त्वां च सौबलं वचनं तदा
तुला माहीत आहे, ज्या वेळी फासे खेळायची वेळ आली, तेव्हा सारथ्याने माझ्याशी, तुझ्याशी आणि सौबलाशी जी वचने बोलली होती.
तानिसर्वाणि वाक्यानि यच्चान्यत्परिदेवितम्। विचिन्त्य निश्चय गच्छे गमनायेतराय वा
ती सर्व वचने आणि इतर जे काही दुःखाने सांगितले, ते सगळे लक्षात घे आणि मग जायचे की नाही हे ठरव.
ममापि हिमहान्हर्षो यदहं भीमफल्गुनौ। क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति
माझ्या मनाला हिमाच्छादित पर्वतांमध्ये जरी आनंद मिळाला, तरी भीम आणि अर्जुन कृष्णेसह वनात थकलेले दिसले, तर मला त्याहून जास्त आनंद होईल.
न तथा ह्याप्नुयां प्रीतिमवाप्य वसुधामिमाम्। दृष्ट्वा यथा पाण्डुसुतान्वल्कलाजिनवाससः
ही सारी पृथ्वी मिळवली, तरी पांडुपुत्रांना झाडाची साल आणि मृगचर्म घातलेले पाहण्यात मला जास्त आनंद मिळेल.
किंनु स्यादधिकं तस्माद्यदहं द्रुपदात्मजाम्। द्रौपदीं कर्ण पश्येयं काषायवसनां वने
ड्रुपदाची कन्या द्रौपदी वनात भगवे वस्त्र घालून दिसली, तर त्याहून मोठे दुसरे काहीच असू शकत नाही, हे कर्णा.
यदि मां दर्मराजश्च भीमसेनश्च पाण्डवः। युक्तं रपरमया लक्ष्म्या पश्येतां जीवितं भवेत्
जर धर्मराज आणि भीम, जे मोठ्या भाग्याने युक्त आहेत, त्यांनी मला पाहिले, तरच हे जीवन जगण्यासारखे वाटेल.
उपायं न तु पश्यामि येन गच्छेम तद्वनम्। यथाचाभ्यनुजानीयाद्गच्छन्तं मां महीपतिः
आपण त्या वनात जाऊ शकू असा कोणताही उपाय मला दिसत नाही, आणि राजा मला जाऊ देईल, असा मार्गही नाही.
स सौबलेन सहितस्तथा दुःशासनेन च। उपायं पश्य रनिपुणं येन गच्छेम तद्वनम्
तू सौबल आणि दुःशासनासोबत मिळून असा योग्य उपाय शोध, ज्यामुळे आपण त्या वनात जाऊ शकू.
अहमप्यनुगच्छामि गमनायेतराय च। कल्यमेव गमिष्यामि समीपं पार्थिवस्य ह
मीही तुमच्यासोबत जाईन, जावे की नाही हे ठरवले तरी; लवकरच मी स्वतः राजाकडे जाईन.
मयि तत्रोपविष्टे तु भीष्मे च कुरुसत्तमे। उपायो यो भवेद्दृष्टस्तं ब्रूयाः सहसौबलः
मी आणि कुरुकुळातील श्रेष्ठ भीष्म तिथे बसलो असताना, जर काही उपाय दिसला, तर तो सौबलासोबत सांग.
ततो भीष्मस्य राज्ञश्च निशम्य रगमनं प्रति। व्यवसायं करिष्येऽहमनुनीय पितामहम्
मग भीष्म आणि राजाचे त्या प्रवासाबद्दलचे मत ऐकून, मी पितामहाला समजावून निर्णय घेईन.
तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वेग्मुरावसथान्प्रति। व्युषितायां रजन्यां तु कर्णो राजानमभ्ययात्
'ठीक आहे' असे म्हणून ते सर्वजण आपल्या निवासस्थानी गेले; रात्र संपल्यावर कर्ण राजाकडे गेला.
ततो दुर्योधनं कर्णः प्रहसन्निदमब्रवीत्। उपायः परिदृष्टोऽयं तं निबोधजनेश्वर
मग कर्ण हसत हसत दुर्योधनाला म्हणाला, 'एक उपाय सापडला आहे, तो ऐक, राजाधिराज.'
घोषा द्वैतवने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप। घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामो न संशयः
राजा, द्वैतवनात सर्व गवळी तुझी वाट पाहत आहेत; गायींच्या छावणीच्या निमित्ताने आपण तिथे जाऊ, यात शंका नाही.
उचितं हि सदा गन्तुं घोषयात्रां विशांपते। एवं चेत्त्वां पिता राजन्समनुज्ञातुमर्हति
गायींच्या छावणीसाठी नेहमीच जायचे असते, हे योग्य आहे, राजन; तू असे केलेस तर तुझा वडील राजा नक्कीच परवानगी देईल.
तथा कथयमानौ तु घोषयात्राविनिश्चयम्। गान्धारराजः शकुनिरित्युवाच हसन्निव
ते दोघे गायींच्या छावणीच्या योजनेबद्दल बोलत असताना, गांधारराज शकुनी हसत हसत म्हणाला.
उपायोऽयंमया दृष्टो गमनाय निरामयः। अनुज्ञास्यतिनो राजा चोदयिष्यति चाप्युत
'मलाही हा वनात जाण्याचा उपाय योग्य वाटतो; राजा परवानगी देईल आणि प्रोत्साहनही देईल.'
घोषा द्वैतव्रने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप। घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामः सरः प्रति
राजा, द्वैतवनात सर्व गवळी तुझी वाट पाहत आहेत; गायींच्या छावणीच्या निमित्ताने आपण त्या सरोवराकडे जाऊ.
ततः प्रहसिताः सर्वे तेऽन्योन्यस्य तलान्ददुः। तदेव च विनिश्चेत्य ददृशुः कुरुसत्तमम्
तेव्हा सगळ्यांनी हसून एकमेकांच्या तळव्यांनी टाळ्या वाजवल्या आणि मग त्यांनी कुरूंच्या श्रेष्ठाकडे पाहिलं.
धृतराष्ट्रं ततः सर्वेददृशुर्जनमेजय। दृष्ट्वा सुखमथो राज्ञः पृष्टा राज्ञा च भारत
तेव्हा, जनमेजय, सगळ्यांनी धृतराष्ट्राकडे पाहिलं; राजा सुखात आहे हे पाहून त्यांनी त्याला विचारलं.
ततस्तैर्विहितः पूर्वं संगवो नाम वल्लवः। समीपस्थास्तदा गावो धृतराष्ट्रे न्यवेदयत्
त्यांनी आधी नेमलेला संगव नावाचा गवळी जवळच होता, त्याने धृतराष्ट्राला गायींची माहिती दिली.
अनन्तरं च राधेयः शकुनिश्च विशांपते। आहतुः पार्थिवश्रेष्ठं धृतराष्ट्रं जनाधिपम्
त्याच वेळी कर्ण आणि शकुनी यांनी राजांचा राजा धृतराष्ट्राला उद्देशून बोलले.
रमणीयेषु देशेषु घोषाः संप्रति कौरव। स्मारणे समयः प्राप्तो वत्सानामपि चाङ्कनम्
कौरवा, या रम्य प्रदेशात वासरांना खूण लावण्याची आणि गवळ्यांच्या कामाची वेळ आली आहे.
मृगया चोचिता राजन्नस्मिन्काले सुतस्यते। दुर्योधनस्य गमनं त्वमनुज्ञातुमर्हसि
राजा, या काळात तुझ्या मुलाला शिकार करायला जायचं नेहमीच असतं; म्हणून तू दुर्योधनाला जाऊ दे असं सांगावं.
मृगया शोभना तात गवां हि समवेक्षणम्। विस्रम्भस्तु न गन्तव्यो वल्लवानामिति स्मरे
शिकार करायला छान वाटतं, आणि गायी पाहायला पण आनंद येतो; पण गवळ्यांनी बेफिकीरपणे जाऊ नये, हे लक्षात ठेव.
ते तु तत्रनरव्याघ्राः समीप इति नः श्रुतम्। अतो नाभ्यनुजानामि गमनं तत्र वः स्वयम्
पण आम्हाला असं ऐकायला आलंय की ते लोक तिथेच जवळ आहेत; म्हणून मी तुम्हाला तिथे स्वतः जाण्याची परवानगी देत नाही.
छद्मना निर्जितास्ते तु कर्शिताश्च महावने। तपोनित्याश्च राधेय समर्थाश्च महारथाः
फसवणुकीने त्यांना हरवलं आणि मोठ्या जंगलात त्रास दिला; ते नेहमीच तपश्चर्येत मग्न आहेत, राधेय, आणि ते मोठे वीर आहेत.
धर्मराजो न संक्रुद्ध्येद्भीमसेनस्त्वमर्षणः। यज्ञसेनस् दुहिता तेज एवतु केवलम्
युधिष्ठिर कधीही रागावणार नाही, पण भीमसेन खूपच चिडका आहे; आणि यज्ञसेनाची कन्या स्वतःच्या तेजात तितकीच कठोर आहे.