तस्य शब्देन महता समुद्धूतोदधिप्रभम्। वभ्राम तत्रतत्रैव दैवसैन्यमचेतनम्
त्या मोठ्या आवाजामुळे, जो समुद्र उफाळून येतो तसा वाटत होता, देवतांची बेशुद्ध फौज इकडे तिकडे गोंधळली.
जिधांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा सपावकिः। विससर्ज मुखात्क्रुद्धः प्रवृद्धाः पावकार्चिषः
लढायला आलेल्या देवांना पाहून, पावकाचा पुत्र रागावून आपल्या तोंडातून प्रज्वलित ज्वाळा सोडू लागला.
अदहद्देवसैन्यानि वेपमानानि भूतले
त्याने पृथ्वीवर थरथरणाऱ्या देवांच्या सैन्याला जाळून टाकले.
ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः। प्रच्युताः सहसा भान्ति चित्रास्तारागणा इव
ज्यांचे डोके व शरीर जळत होते, शस्त्रे व वाहनेही प्रज्वलित होती, ते सगळे अचानक खाली पडले, जणू काही तेजस्वी तारकांचा समूह चमकत आहे असे दिसले.
दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्। देवा वज्रधरं त्यक्त्वाततः शानतिमुपागताः
जळत असताना, देवांनी वज्रधारीला सोडून पावकपुत्राकडे धाव घेतली आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला, त्यामुळे त्यांना शांती मिळाली.
त्यक्तो देवैस्ततः स्कन्दे वज्रं शक्रो न्यपातयत्
मग देवांनी सोडून दिल्यावर, इंद्राने आपला वज्र स्कंदावर फेकला.
तद्विसृष्टं जघानाशु पर्श्वं स्कन्दस्य दक्षिणम्। विभेद च महाराज पार्श्वं तस्य महात्मनः
तो वज्र वेगाने जाऊन स्कंदाच्या उजव्या बाजूला लागला आणि त्या महात्म्याच्या पार्श्वाला फाडून टाकले.
वज्रप्रहारात्स्कन्दस्य संजातः पुरुषोऽपरः। युवा काञ्चनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्यकुण्डलः
वज्राच्या आघातामुळे स्कंदाच्या अंगातून एक दुसरा युवक जन्माला आला, ज्याने सोन्याचे कवच घातले होते, हातात भाला होता आणि कानात दिव्य कुंडले होती.
यद्वज्रविशनाज्जातो विशाखस्तेन सोऽभवत्
वज्राच्या फटक्याने जो जन्मला, त्याला 'विशाख' असे नाव मिळाले.
तं जातमपरं दृष्ट्वा कालानलसमद्युतिम्। भयादिनद्रस्तुत तं स्कन्दं प्राञ्जलिः शरणं गतः
तो दुसरा जन्मलेला, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी पाहून, इंद्र घाबरून, हात जोडून स्कंदाची प्रार्थना करू लागला आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला.
तस्याभयंददौ स्कन्दः सहसैन्यस् सत्तम। ततः प्रहृष्टास्त्रिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन्
त्याला आणि त्याच्या सैन्याला स्कंद या श्रेष्ठ योद्ध्याने निर्भयता दिली; मग आनंदित देवांनी वाद्ये वाजवली.
स्कन्दपारिषदान्धोराञ्छृणुष्वाद्भुतदर्शनान्। वज्रप्हहारात्स्कन्दस्य जज्ञुस्तत्र कुमारकाः। ये हरन्ति शिशूञ्जातान्गर्भस्थाश्चैव दारुणाः
आता ऐक, वज्राच्या आघातामुळे जन्मलेल्या, स्कंदाचे भयंकर आणि अद्भुत सेवक कोण होते—जे नवजात मुलांना, अगदी गर्भातीलही, उचलून नेतात आणि फार भयंकर आहेत.
वज्रप्रहारात्कन्याश्च जज्ञिरेऽस् महाबलाः
वज्राच्या फटक्याने शक्तिशाली कन्याही जन्माला आल्या.
कुमारान्स विशखं च पुत्रत्वे समकल्पयत्। स भूत्वा भगवान्सङ्ख्ये रक्षंश्छागमुखस्तदा
त्याने त्या कुमारांना आणि विशाखाला आपले पुत्र मानले; मग भगवंताने मेंढ्याच्या तोंडाचा रूप धारण करून युद्धात त्यांचे रक्षण केले.
वृतः कन्यागणैः सर्वैरात्मीयैः सह पुत्रकैः। मातृणां प्रेषितानां च भद्रशाखश्चकोमलैः
सर्व कन्या, स्वतःचे पुत्र आणि मातांनी पाठवलेल्या कोमल शाखा यांच्या वेढ्यात भद्रशाखाही उपस्थित होता.
ततः कुमारं संजातं स्कन्दमाहुर्जना भुवि। रुद्रमग्निमुखां स्वाहां प्रदेशेषु महाबलाः
म्हणून पृथ्वीवरील लोक त्या जन्मलेल्या पुत्राला कुमार किंवा स्कंद असे म्हणतात; आणि रुद्र, अग्नी, स्वाहा हे बलवान देव वेगवेगळ्या प्रदेशात पुजले जातात.
यजन्ति पुत्रकामाश्च पुत्रिणश्च सदा जनाः। यास्तास्त्वजनयत्कन्यास्तपो नाम हुताशनः
ज्यांना पुत्र हवा आहे आणि ज्यांना पुत्र आहेत, असे लोक नेहमी त्यांची पूजा करतात; आणि ज्या कन्या हुताशनाने निर्माण केल्या, त्यांना 'तप' असे नाव आहे.
किं करोमीति ताः स्कन्दं संप्राप्ताः समभाषयन्
त्या कन्या स्कंदाजवळ आल्या आणि म्हणाल्या, 'आम्ही काय करू?'
भवेम सर्वलोकस्य मातरो वयमुत्तमाः। प्रसादात्तव पूज्याश्च प्रियमेतत्कुरुष्व नः
तुझ्या कृपेने आम्ही सर्व लोकांची श्रेष्ठ आई होऊ, सर्वांनी पूज्य आणि प्रिय होऊ दे. हेच वर आम्हाला दे.
सोऽब्रवीद्बाढमित्येवं भविष्यध्वं पृथिग्विधाः। शिवाश्चैवाशिवाश्चैव पुनःपुनःरुदारधीः
त्यांनी म्हणाले, 'तसेच होईल; तुम्ही अनेक रूपांनी, शुभ आणि अशुभ अशा दोन्ही प्रकारांनी, पुन्हा पुन्हा प्रकट व्हाल, हे उदार मनाच्या मातांनो.'
अग्निर्भूत्वा ततश्चैनं छागवक्रो बहुप्रजः। रमयामास शैलस्थं बलं क्रीडनकैरिव
मग त्यांनी अग्नीचे रूप घेऊन, मेंढ्याच्या डोक्याचे आणि अनेक संतती असलेले रूप धारण करून, डोंगरावर असलेल्या त्या बाळाला खेळण्यासारख्या गोष्टींनी आनंद दिला.
ततः प्रकल्प्य पुत्रत्वे स्कन्दं मातृगणोऽगमत्। काकी च हलिमा चैव माता चाथ हली तथा। आर्या बाला च धात्री च सप्तैता शिशुमातरः
नंतर त्या मातांचा समूह स्कंदाकडे गेला आणि त्याला आपला मुलगा मानला. काकी, हलिमा, माता, हली, आर्या, बाळा आणि धात्री — या सात जणी त्या बाळाच्या माता आहेत.
एतासां वीर्यसंपन्नः शिशुर्नामातिदारुणः। स्कन्दप्रसादजः पुत्रो लोहिताक्षो भयंकरः
त्यांच्यापासून एक अत्यंत पराक्रमी मुलगा जन्माला आला, त्याचे नाव अतीदारुण. तो स्कंदाच्या कृपेने जन्मलेला, लाल डोळ्यांचा आणि भयंकर होता.
एष वीरोऽष्टमः प्रोक्तः स्कन्दो मातृगणोद्भवः। छागवक्रेण सहितो नवमः परिकीर्त्यते
हा आठवा वीर आहे, जो स्कंदासोबत मातांच्या समूहातून उत्पन्न झाला. चागवक्रासोबत मिळून तो नववा मानला जातो.
षष्ठं छागमयं वक्रं स्कन्दस्यैवेति विद्धि तम्। षट्शिरोभ्यन्तरं राजन्नित्यं मातृगणार्चितम्
छठा म्हणजे चागमय डोक्याचा, तो स्कंदाचाच आहे, हे जाण. तो सहावा आतला शिर आहे, जो नेहमी मातांच्या समूहाने पूजला जातो, हे राजन.
षण्णां तु प्रवरं तस्य शीर्षाणामिह शब्द्यते। शक्तिं येनासृजद्दिव्यां भद्रशाख इति स्म ह
त्याच्या सहा डोक्यांपैकी श्रेष्ठ डोके 'भद्रशाख' म्हणून ओळखले जाते, ज्यामुळे त्याने दिव्य भाला निर्माण केला.
इत्येतद्द्विविधाकारं वृत्तं शुक्लस्य पञ्चमीम्। तत्र युद्धं महाघोरं वृत्तं षष्ठ्यां जनाधिप
असे हे दोन प्रकारचे घडलेले प्रसंग शुक्ल पक्षाच्या पंचमीला घडले; आणि षष्ठीला, हे राजाधिराज, एक भीषण युद्ध झाले.
उपविष्टं तु तं स्कन्दमामुक्तकवचस्रजम्। हिरण्यचूडमुकुटं हिरण्यांक्षं महाप्रभम्
तेथे स्कंद बसला होता, कवच आणि हारांनी सुशोभित, सुवर्ण मुकुट घातलेला, सुवर्ण डोळ्यांचा आणि तेजस्वी.
लोहिताम्बरसंवीतं तीक्ष्णदंष्ट्रं मनोरमम्। सर्वलक्षणसंपन्नं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रियम्
तो लाल वस्त्रांनी वेढलेला, तीक्ष्ण दातांचा, मनमोहक, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त आणि तीनही लोकांना अत्यंत प्रिय होता.
ततस्तं वरदं शूरं युवानं मृष्टकुण्डलम्। अभजत्पद्मरूपा श्रीः स्वयमेव शरीरिणी
मग लक्ष्मीने, कमळरूप धारण करून, त्या तरुण, शूर, वर देणाऱ्या, सुंदर कुंडले घातलेल्या स्कंदाचा स्वीकार केला.