ब्रहाः सोपग्रहाश्चैव ऋषयो मातरस्तथा। हुताशनमुखाश्चैव दृप्ताः पारिषदां गणाः
ब्रह्मा आणि त्यांचे उपग्रह, ऋषी, मातृगण आणि अग्नीच्या तोंडातून जन्मलेले गर्विष्ठ सेवकगण, हे सगळे तिथे होते.
एते चान्ये च बहवो घोरास्त्रिदिववासिनः। परिवार्य महासेनं स्थिता मातृगणैः सह
हे आणि असे आणखी कितीतरी भयंकर स्वर्गवासी, मातृगणांसह महासेनाला वेढून उभे राहिले.
संदिग्धं विजयं दृष्ट्वा विजयेप्सुः सुरेश्वरः। आरुह्यैरावतस्कन्धं प्रययौ दैवतैः सह
विजय अनिश्चित दिसत असताना आणि विजयाची इच्छा धरून, देवांचा स्वामी ऐरावताच्या खांद्यावर बसून देवांबरोबर निघून गेला.
आदाय वज्रं बवान्सर्वैर्देवगणैर्वृतः। विजिघांसुर्महासेनमिन्द्रस्तूर्णतरं ययौ
वज्र उचलून आणि सर्व देवगणांनी वेढलेला, इंद्र महासेनाचा वध करण्याच्या उद्देशाने झपाट्याने पुढे गेला.
इन्द्रस्तस्य महावेगं दृष्ट्वाऽद्भुतपराक्रमम्। विस्मितश्चाभवद्राजन्देवानीकमचोदयत्
इंद्रानं त्याचा मोठा वेग आणि अद्भुत पराक्रम पाहून आश्चर्यचकित झाला, राजन, आणि देवसेनेला पुढे जाण्यास सांगितलं.
उग्रं तं च महानादं देवानीकं महाप्रभम्। विचित्रध्वजसन्नाहं नानावाहनकार्मुकम्
ती भयंकर आणि तेजस्वी देवांची सेना, रंगीबेरंगी ध्वज, शस्त्र, विविध वाहनं आणि धनुष्य घेऊन सज्ज होती.
प्रवराम्बरसंवीतं श्रिया जुष्टमलंकृतम्। विजिघांसुं तमायान्तं कुमारः शक्रमन्वयात्
उत्तम वस्त्रांनी परिधान केलेली, शोभेने उजळलेली आणि अलंकारांनी सजलेली, कुमार approaching to slay him अशा इंद्राला सामोरा गेला.
वियत्पतिः स शक्रस्तु द्रुतमायान्महाबलः। संहर्पयन्देवसेनां जिघांसुः पावकात्मजम्
आकाशाचा स्वामी इंद्र, मोठ्या सामर्थ्याने, झपाट्याने आला आणि देवसेना जमवली, अग्नीपुत्राचा वध करण्याच्या उद्देशाने.
संपूज्यमानस्त्रिदशैस्तथैव परमर्षिभिः। समीपमथ संप्राप्तो वह्निपुत्रस्य वासवः
देव आणि श्रेष्ठ ऋषी यांनी सन्मानित झाल्यावर, वासव मग अग्नीपुत्राच्या जवळ गेला.
सिंहनादं ततश्चक्रे देवेशः सहितैः सुरैः। गुहोऽपिशब्दं तं श्रुत्वा व्यनदात्सागरो यथा
मग देवांचा स्वामी, सर्व देवांबरोबर सिंहासारखा गर्जना केली; गुहानं तो आवाज ऐकून समुद्रासारखी मोठी गर्जना केली.
तस्य शब्देन महता समुद्धूतोदधिप्रभम्। वभ्राम तत्रतत्रैव दैवसैन्यमचेतनम्
त्या मोठ्या आवाजामुळे, जो समुद्र उफाळून येतो तसा वाटत होता, देवतांची बेशुद्ध फौज इकडे तिकडे गोंधळली.
जिधांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा सपावकिः। विससर्ज मुखात्क्रुद्धः प्रवृद्धाः पावकार्चिषः
लढायला आलेल्या देवांना पाहून, पावकाचा पुत्र रागावून आपल्या तोंडातून प्रज्वलित ज्वाळा सोडू लागला.
अदहद्देवसैन्यानि वेपमानानि भूतले
त्याने पृथ्वीवर थरथरणाऱ्या देवांच्या सैन्याला जाळून टाकले.
ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः। प्रच्युताः सहसा भान्ति चित्रास्तारागणा इव
ज्यांचे डोके व शरीर जळत होते, शस्त्रे व वाहनेही प्रज्वलित होती, ते सगळे अचानक खाली पडले, जणू काही तेजस्वी तारकांचा समूह चमकत आहे असे दिसले.
दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्। देवा वज्रधरं त्यक्त्वाततः शानतिमुपागताः
जळत असताना, देवांनी वज्रधारीला सोडून पावकपुत्राकडे धाव घेतली आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला, त्यामुळे त्यांना शांती मिळाली.
त्यक्तो देवैस्ततः स्कन्दे वज्रं शक्रो न्यपातयत्
मग देवांनी सोडून दिल्यावर, इंद्राने आपला वज्र स्कंदावर फेकला.
तद्विसृष्टं जघानाशु पर्श्वं स्कन्दस्य दक्षिणम्। विभेद च महाराज पार्श्वं तस्य महात्मनः
तो वज्र वेगाने जाऊन स्कंदाच्या उजव्या बाजूला लागला आणि त्या महात्म्याच्या पार्श्वाला फाडून टाकले.
वज्रप्रहारात्स्कन्दस्य संजातः पुरुषोऽपरः। युवा काञ्चनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्यकुण्डलः
वज्राच्या आघातामुळे स्कंदाच्या अंगातून एक दुसरा युवक जन्माला आला, ज्याने सोन्याचे कवच घातले होते, हातात भाला होता आणि कानात दिव्य कुंडले होती.
यद्वज्रविशनाज्जातो विशाखस्तेन सोऽभवत्
वज्राच्या फटक्याने जो जन्मला, त्याला 'विशाख' असे नाव मिळाले.
तं जातमपरं दृष्ट्वा कालानलसमद्युतिम्। भयादिनद्रस्तुत तं स्कन्दं प्राञ्जलिः शरणं गतः
तो दुसरा जन्मलेला, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी पाहून, इंद्र घाबरून, हात जोडून स्कंदाची प्रार्थना करू लागला आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला.
तस्याभयंददौ स्कन्दः सहसैन्यस् सत्तम। ततः प्रहृष्टास्त्रिदशा वादित्राण्यभ्यवादयन्
त्याला आणि त्याच्या सैन्याला स्कंद या श्रेष्ठ योद्ध्याने निर्भयता दिली; मग आनंदित देवांनी वाद्ये वाजवली.
स्कन्दपारिषदान्धोराञ्छृणुष्वाद्भुतदर्शनान्। वज्रप्हहारात्स्कन्दस्य जज्ञुस्तत्र कुमारकाः। ये हरन्ति शिशूञ्जातान्गर्भस्थाश्चैव दारुणाः
आता ऐक, वज्राच्या आघातामुळे जन्मलेल्या, स्कंदाचे भयंकर आणि अद्भुत सेवक कोण होते—जे नवजात मुलांना, अगदी गर्भातीलही, उचलून नेतात आणि फार भयंकर आहेत.
वज्रप्रहारात्कन्याश्च जज्ञिरेऽस् महाबलाः
वज्राच्या फटक्याने शक्तिशाली कन्याही जन्माला आल्या.
कुमारान्स विशखं च पुत्रत्वे समकल्पयत्। स भूत्वा भगवान्सङ्ख्ये रक्षंश्छागमुखस्तदा
त्याने त्या कुमारांना आणि विशाखाला आपले पुत्र मानले; मग भगवंताने मेंढ्याच्या तोंडाचा रूप धारण करून युद्धात त्यांचे रक्षण केले.
वृतः कन्यागणैः सर्वैरात्मीयैः सह पुत्रकैः। मातृणां प्रेषितानां च भद्रशाखश्चकोमलैः
सर्व कन्या, स्वतःचे पुत्र आणि मातांनी पाठवलेल्या कोमल शाखा यांच्या वेढ्यात भद्रशाखाही उपस्थित होता.
ततः कुमारं संजातं स्कन्दमाहुर्जना भुवि। रुद्रमग्निमुखां स्वाहां प्रदेशेषु महाबलाः
म्हणून पृथ्वीवरील लोक त्या जन्मलेल्या पुत्राला कुमार किंवा स्कंद असे म्हणतात; आणि रुद्र, अग्नी, स्वाहा हे बलवान देव वेगवेगळ्या प्रदेशात पुजले जातात.
यजन्ति पुत्रकामाश्च पुत्रिणश्च सदा जनाः। यास्तास्त्वजनयत्कन्यास्तपो नाम हुताशनः
ज्यांना पुत्र हवा आहे आणि ज्यांना पुत्र आहेत, असे लोक नेहमी त्यांची पूजा करतात; आणि ज्या कन्या हुताशनाने निर्माण केल्या, त्यांना 'तप' असे नाव आहे.
किं करोमीति ताः स्कन्दं संप्राप्ताः समभाषयन्
त्या कन्या स्कंदाजवळ आल्या आणि म्हणाल्या, 'आम्ही काय करू?'
भवेम सर्वलोकस्य मातरो वयमुत्तमाः। प्रसादात्तव पूज्याश्च प्रियमेतत्कुरुष्व नः
तुझ्या कृपेने आम्ही सर्व लोकांची श्रेष्ठ आई होऊ, सर्वांनी पूज्य आणि प्रिय होऊ दे. हेच वर आम्हाला दे.
सोऽब्रवीद्बाढमित्येवं भविष्यध्वं पृथिग्विधाः। शिवाश्चैवाशिवाश्चैव पुनःपुनःरुदारधीः
त्यांनी म्हणाले, 'तसेच होईल; तुम्ही अनेक रूपांनी, शुभ आणि अशुभ अशा दोन्ही प्रकारांनी, पुन्हा पुन्हा प्रकट व्हाल, हे उदार मनाच्या मातांनो.'