स तानुवाच व्यथितो वालोऽयं सुमहाबलः। स्रष्टारमपि लोकानां युधि विक्रम्य नाशयेत्। [न बालमुत्सहे हन्तुमिति शक्रः प्रभाषते
तो त्यांना व्याकुळ होऊन म्हणाला, 'हा मुलगा फार बलवान आहे; युद्धात आपल्या पराक्रमाने तो जगाच्या सृष्टीकर्त्यालाही नष्ट करू शकतो. मी मुलाला मारण्याचे धाडस करत नाही,' असे इंद्र म्हणाला.
तेऽब्रुवन्नास्ति ते वीर्यं यत एवं प्रभासे।] सर्वास्त्वद्याभिगच्छन्तु स्कन्दं लोकस्य मातरः
ते म्हणाले, 'तुला बळ नाही, म्हणूनच तू असे बोलतोस. आज सर्व जगाच्या मातांनी स्कंदाजवळ जावे.'
कामवीर्या घ्नन्तु चैनं तथेत्युक्त्वा च ता ययुः। तमप्रतिबलं दृष्ट्वा विषण्णवदनास्तु ताः
कामाची शक्ती त्याला नष्ट करो, असं सांगून त्या निघून गेल्या; त्याच्याजवळ तोड नाही हे पाहून त्यांच्या चेहऱ्यावर निराशा उमटली.
अशक्योऽयंविचिन्त्यैवं तमेव शरणं ययुः। ऊचुश्चैनं त्वमस्माकं पुत्रोऽस्माभिर्धृतंजगत्
हा जिंकता येणार नाही, असं मनात ठरवून त्या त्याच्याच आश्रयाला गेल्या; आणि म्हणाल्या, 'तू आमचा मुलगा आहेस, हे जग आमच्यामुळे टिकून आहे.'
अभिनन्द्य ततः सर्वाः प्रस्नुताः स्नेहविक्लबाः। [तासां तद्वचनं श्रुत्वा पातुकामः स्तनान्प्रभुः]
मग त्या सगळ्या प्रेमाने ओथंबून, मायेने भरून आनंदित झाल्या; त्यांच्या त्या शब्दांनी प्रभूला त्यांच्या स्तनांचं दूध प्यावंसं वाटलं.
ताः संपूज्य महासेनःकामांश्चासां प्रदाय सः। अपश्यदग्निमायान्तं पितरं बलिनां बली
महासेनानं त्यांना मान दिली आणि त्यांच्या इच्छा पूर्ण केल्या; मग तो बलवान अग्नी, आपला वडील, येताना त्याला दिसला.
स तु संपूजितस्तेन सह मातृगणेन ह। परिवार्य महासेनं रक्षमाणः स्थितः शिवः
त्याच्याकडून सन्मान मिळाल्यावर, त्या मातृगणांसह शंकरांनी महासेनाला वेढून उभं राहून त्याचं रक्षण केलं.
सर्वासां या तु मातॄणां नारी क्रोधसमुद्भवा। धात्री स्वपुत्रवत्स्कन्दं शूलहस्ताऽभ्यरक्षत
सर्व मातांमध्ये जी स्त्री क्रोधातून जन्मली होती, ती धात्री, आपल्या मुलासारखा स्कंदाचा त्रिशूळ हातात घेऊन पहारा करत होती.
लोहितस्योदधेः कन्या क्रूरा लोहितभोजना। परिष्वज्य महासेनं पुत्रवत्पर्यरक्षत
लाल समुद्राची ती भयंकर कन्या, जी रक्तावर जगते, तिनं महासेनाला आपल्या मुलासारखं मिठीत घेऊन जपलं.
अग्निर्भूत्वा नैगमेयश्छागवक्रो बहुप्रजः। रमयामास शैलस्तं बालं क्रीडनकैरिव
अग्नीचं रूप घेऊन, मेंढ्याच्या तोंडाचा आणि अनेक संतती असलेला नैगमेय, डोंगरावर त्या बालकाला खेळण्यांनी आनंद देत होता.
ब्रहाः सोपग्रहाश्चैव ऋषयो मातरस्तथा। हुताशनमुखाश्चैव दृप्ताः पारिषदां गणाः
ब्रह्मा आणि त्यांचे उपग्रह, ऋषी, मातृगण आणि अग्नीच्या तोंडातून जन्मलेले गर्विष्ठ सेवकगण, हे सगळे तिथे होते.
एते चान्ये च बहवो घोरास्त्रिदिववासिनः। परिवार्य महासेनं स्थिता मातृगणैः सह
हे आणि असे आणखी कितीतरी भयंकर स्वर्गवासी, मातृगणांसह महासेनाला वेढून उभे राहिले.
संदिग्धं विजयं दृष्ट्वा विजयेप्सुः सुरेश्वरः। आरुह्यैरावतस्कन्धं प्रययौ दैवतैः सह
विजय अनिश्चित दिसत असताना आणि विजयाची इच्छा धरून, देवांचा स्वामी ऐरावताच्या खांद्यावर बसून देवांबरोबर निघून गेला.
आदाय वज्रं बवान्सर्वैर्देवगणैर्वृतः। विजिघांसुर्महासेनमिन्द्रस्तूर्णतरं ययौ
वज्र उचलून आणि सर्व देवगणांनी वेढलेला, इंद्र महासेनाचा वध करण्याच्या उद्देशाने झपाट्याने पुढे गेला.
इन्द्रस्तस्य महावेगं दृष्ट्वाऽद्भुतपराक्रमम्। विस्मितश्चाभवद्राजन्देवानीकमचोदयत्
इंद्रानं त्याचा मोठा वेग आणि अद्भुत पराक्रम पाहून आश्चर्यचकित झाला, राजन, आणि देवसेनेला पुढे जाण्यास सांगितलं.
उग्रं तं च महानादं देवानीकं महाप्रभम्। विचित्रध्वजसन्नाहं नानावाहनकार्मुकम्
ती भयंकर आणि तेजस्वी देवांची सेना, रंगीबेरंगी ध्वज, शस्त्र, विविध वाहनं आणि धनुष्य घेऊन सज्ज होती.
प्रवराम्बरसंवीतं श्रिया जुष्टमलंकृतम्। विजिघांसुं तमायान्तं कुमारः शक्रमन्वयात्
उत्तम वस्त्रांनी परिधान केलेली, शोभेने उजळलेली आणि अलंकारांनी सजलेली, कुमार approaching to slay him अशा इंद्राला सामोरा गेला.
वियत्पतिः स शक्रस्तु द्रुतमायान्महाबलः। संहर्पयन्देवसेनां जिघांसुः पावकात्मजम्
आकाशाचा स्वामी इंद्र, मोठ्या सामर्थ्याने, झपाट्याने आला आणि देवसेना जमवली, अग्नीपुत्राचा वध करण्याच्या उद्देशाने.
संपूज्यमानस्त्रिदशैस्तथैव परमर्षिभिः। समीपमथ संप्राप्तो वह्निपुत्रस्य वासवः
देव आणि श्रेष्ठ ऋषी यांनी सन्मानित झाल्यावर, वासव मग अग्नीपुत्राच्या जवळ गेला.
सिंहनादं ततश्चक्रे देवेशः सहितैः सुरैः। गुहोऽपिशब्दं तं श्रुत्वा व्यनदात्सागरो यथा
मग देवांचा स्वामी, सर्व देवांबरोबर सिंहासारखा गर्जना केली; गुहानं तो आवाज ऐकून समुद्रासारखी मोठी गर्जना केली.
तस्य शब्देन महता समुद्धूतोदधिप्रभम्। वभ्राम तत्रतत्रैव दैवसैन्यमचेतनम्
त्या मोठ्या आवाजामुळे, जो समुद्र उफाळून येतो तसा वाटत होता, देवतांची बेशुद्ध फौज इकडे तिकडे गोंधळली.
जिधांसूनुपसंप्राप्तान्देवान्दृष्ट्वा सपावकिः। विससर्ज मुखात्क्रुद्धः प्रवृद्धाः पावकार्चिषः
लढायला आलेल्या देवांना पाहून, पावकाचा पुत्र रागावून आपल्या तोंडातून प्रज्वलित ज्वाळा सोडू लागला.
अदहद्देवसैन्यानि वेपमानानि भूतले
त्याने पृथ्वीवर थरथरणाऱ्या देवांच्या सैन्याला जाळून टाकले.
ते प्रदीप्तशिरोदेहाः प्रदीप्तायुधवाहनाः। प्रच्युताः सहसा भान्ति चित्रास्तारागणा इव
ज्यांचे डोके व शरीर जळत होते, शस्त्रे व वाहनेही प्रज्वलित होती, ते सगळे अचानक खाली पडले, जणू काही तेजस्वी तारकांचा समूह चमकत आहे असे दिसले.
दह्यमानाः प्रपन्नास्ते शरणं पावकात्मजम्। देवा वज्रधरं त्यक्त्वाततः शानतिमुपागताः
जळत असताना, देवांनी वज्रधारीला सोडून पावकपुत्राकडे धाव घेतली आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला, त्यामुळे त्यांना शांती मिळाली.
त्यक्तो देवैस्ततः स्कन्दे वज्रं शक्रो न्यपातयत्
मग देवांनी सोडून दिल्यावर, इंद्राने आपला वज्र स्कंदावर फेकला.
तद्विसृष्टं जघानाशु पर्श्वं स्कन्दस्य दक्षिणम्। विभेद च महाराज पार्श्वं तस्य महात्मनः
तो वज्र वेगाने जाऊन स्कंदाच्या उजव्या बाजूला लागला आणि त्या महात्म्याच्या पार्श्वाला फाडून टाकले.
वज्रप्रहारात्स्कन्दस्य संजातः पुरुषोऽपरः। युवा काञ्चनसन्नाहः शक्तिधृग्दिव्यकुण्डलः
वज्राच्या आघातामुळे स्कंदाच्या अंगातून एक दुसरा युवक जन्माला आला, ज्याने सोन्याचे कवच घातले होते, हातात भाला होता आणि कानात दिव्य कुंडले होती.
यद्वज्रविशनाज्जातो विशाखस्तेन सोऽभवत्
वज्राच्या फटक्याने जो जन्मला, त्याला 'विशाख' असे नाव मिळाले.
तं जातमपरं दृष्ट्वा कालानलसमद्युतिम्। भयादिनद्रस्तुत तं स्कन्दं प्राञ्जलिः शरणं गतः
तो दुसरा जन्मलेला, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी पाहून, इंद्र घाबरून, हात जोडून स्कंदाची प्रार्थना करू लागला आणि त्याच्याकडे आश्रय मागितला.