अल्पायुषो दरिद्राश्च धर्मिष्ठा मानवास्तथा। दीर्घायुषः समृद्धाश्च विधर्माणो युगक्षये
धार्मिक माणसं अल्पायुषी आणि गरीब होतात, तर अधार्मिक लोक युगाच्या शेवटी दीर्घायुषी आणि संपन्न होतात.
नगराणआं विहारेषु विधर्माणो युगक्षये। अधर्मिष्ठैरुपायैश् प्रजा व्यवहरन्त्युत
शहरांच्या सार्वजनिक ठिकाणी, युगाच्या शेवटी, अधार्मिक लोकांचा प्रभाव वाढतो; लोक आपली कामं अधार्मिक मार्गाने करतात.
संचयेन तथाऽल्पेन भवन्त्याढ्यमदान्विताः। धनं विश्वासतो न्यस्तं मिथो भूयिष्ठशो नराः
थोड्याशा साठ्यातून लोक श्रीमंत आणि गर्विष्ठ होतात; एकमेकांवर विश्वास ठेवून धन ठेवतात, पण बहुतेकजण ते काढून घेण्याचा विचार करतात.
हर्तुं व्यवसिता राजन्पापाचारसमनविताः। नैतदस्तीति मनुजा वर्तन्ते निरपत्रपाः
चोरी करण्याच्या उद्देशाने, हे राजन, आणि वाईट वर्तन करत, लोक निर्लज्जपणे 'हे अस्तित्वात नाही' असं म्हणतात आणि तसं वागतात.
पुरुषादानि सत्वानि पक्षिणोऽथ मृगास्तथा। नगराणां विहारेषु चैत्येष्वपि च शेरते
माणसं खाणारे जीव, पक्षी आणि प्राणी देखील शहरांच्या सार्वजनिक ठिकाणी आणि अगदी देवळांमध्ये राहतात.
सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च स्त्रियो गर्भधरा नृप। दशद्वादशवर्षाणां पुंसां पुत्रः प्रजायते
राजा, सात-आठ वर्षांच्या मुली गरोदर राहतात, आणि दहा-बारा वर्षांच्या मुलांना मुलं होतात.
भवन्ति षोडशे वर्षे नराः पलितिनस्तथा। आयुःक्षयो मनुष्याणां क्षिप्रमेव प्रपद्यते
सोळा वर्षांचे होताच पुरुषांना पांढरे केस येतात; माणसांचे आयुष्य झपाट्याने कमी होतं.
क्षीणायुषो महाराज तरुणा वृद्धशीलिनः। तरुणानां च यच्छीलं तद्वृद्धेषु प्रजायते
महामहाराज, अल्पायुषी लोक वयाने तरुण असतात पण वृत्तीने म्हातारे असतात; आणि तरुणांची वागणूक वृद्धांमध्ये दिसते.
विपरीतास्तदा नार्यो वञ्चयित्वाऽर्हतः पतीन्। व्युच्चरन्त्यपि दुःशीला दासैः पशुभिरेव च
त्या काळी, स्त्रिया उलट वागतात, योग्य पतीलाही फसवतात; वाईट वर्तन करणाऱ्या स्त्रिया दासांशी आणि जनावरांशी देखील संबंध ठेवतात.
वीरपत्न्यस्तथा नार्यः संश्रयन्ति नरान्नृप। भर्तारमपि जीवन्तमन्यान्व्यभिचरन्त्युत
त्याचप्रमाणे, हे राजन, वीरांच्या पत्नी देखील इतर पुरुषांचा आश्रय घेतात, आणि पती जिवंत असतानाही दुसऱ्यांसोबत व्यभिचार करतात.
तस्मिन्युगसहस्रान्ते संप्राप्ते चायुषः क्षये। अनावृष्टिर्महाराज जायते बहुवार्षिकी
राजा, हजारो युगांच्या शेवटी, जेव्हा सगळ्यांचे आयुष्य संपते, तेव्हा फार वर्षे पाऊसच पडत नाही.
ततस्तान्यल्पसाराणि सत्वानि क्षुधितानि वै। प्रलयं यान्ति भूयिष्ठं पृथिव्यां पृथिवीपते
मग, भुकेने त्रस्त आणि अशक्त झालेली सर्व सजीव प्राणी, पृथ्वीवर मोठ्या प्रमाणात नष्ट होतात.
ततो दिनकरैर्दीप्तैः सप्तभिर्मनुजाधिप। पीयते सलिलं सर्वं समुद्रेषु सरित्सु च
नंतर, मनुष्याधिपती, सात तेजस्वी सूर्य सागर आणि नद्यांमधले सगळे पाणी शोषून घेतात.
यच्च रकाष्ठं तृणं चापि शुष्कं चार्द्रं च भारत। सर्वं तद्भस्मसाद्भूतं दृश्यते भरतर्षभ
भरतवंशीय, पृथ्वीवर असलेली लाकूड, गवत, ओले किंवा कोरडे जे काही आहे, ते सगळे राख होते.
ततः संवर्तको वह्निर्वायुना सह भारत। लोकमाविशते पूर्वमादित्यैरुपशोषितम्
भरता, मग सूर्यांनी वाळवलेल्या या जगात वारा आणि संहारक अग्नी प्रवेश करतो.
ततः स पृथिवीं भित्त्वा प्रविश्य च रसातलम्। रदेवदानवयक्षाणां भयं जनयते महत्
तो अग्नी पृथ्वी फोडून पाताळात शिरतो आणि देव, दानव, यक्ष यांना मोठा भयंकर भीती दाखवतो.
निरदहन्नागलोकं च यच्च किंचित्क्षिताविह। अधस्तात्पृथिवीपाल सर्वं नाशयते क्षणात्
पृथ्वीच्या खाली असलेला नागलोक आणि इतर सर्व काही तो अग्नी एका क्षणात जाळून टाकतो, पृथ्वीचे रक्षण करणारा राजा.
ततो योजनविंशानां सहस्राणि शतानि च। निर्दहत्यशिवो वायुः स च संवर्तकोऽनलः
मग वारा आणि संहारक अग्नी लाखो योजनांची जागा जाळून टाकतात.
सदेवासुरगन्धर्वं सयक्षोरगराक्षसम्। ततो दहति दीप्तः स सर्वमेव जगद्विभुः
तो प्रज्वलित प्रभू, सर्व देव, दानव, गंधर्व, यक्ष, नाग, राक्षसांसह सगळ्या जगाला जाळून टाकतो.
ततो गजकुलप्रख्यास्तजिन्मालाविभूषिताः। उत्तिष्ठन्ति महामेघा नभस्यद्भुतदर्शनाः
मग, गजांच्या झुंडीप्रमाणे आणि चामड्यांनी सजलेले, अद्भुत दिसणारे मोठे मेघ आकाशात उगवतात.
केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित्कुमुदसन्निभाः। केचित्किञ्जल्कसंकाशाः केचित्पीताः पयोधराः
काही मेघ निळ्या कमळासारखे काळे, काही कुमुदासारखे पांढरे, काही परागासारखे, तर काही पिवळ्या पावसाळी ढगांसारखे दिसतात.
केचिद्धारिद्रसंकाशाः कारण्डवनिभास्तथा। केचित्कमलपत्राभाः केचिद्धिङ्गुलसप्रभाः
काही हळदीसारखे, काही बदकांसारखे, काही कमळाच्या पानांसारखे, तर काही हिंगुळासारखे लाल झळाळतात.
केचित्पुरवराकाराः केचिद्गजकुलोपमाः। केचिदञ्जनसंकाशाः केचिन्मकरसन्निभाः
काही मेघ किल्ल्यांसारखे, काही गजांच्या झुंडीप्रमाणे, काही काळ्या सुरम्यासारखे, तर काही मगरासारखे दिसतात.
विद्युन्मालापिनद्धाङ्गाः समुत्तिष्ठन्ति वै घनाः। घोररूपा महाराज घोरस्वननिनादिताः
राजा, वीजेच्या माळांनी सजलेले, भयंकर रूपाचे आणि भीषण गजर करणारे ढग आकाशात उगवतात.
ततो जलघराः सर्वं व्याप्नुवनति नभस्तलम्। `गर्जन्तः पृथिवीपाल पृथिवीधरसन्निभाः
मग, पावसाचे ढग संपूर्ण आकाश व्यापून, पृथ्वीचे रक्षण करणारा राजा, पृथ्वीच्या पर्वतांसारखे गडगडाट करतात.
तैरियं पृथिवी सर्वा सपर्वतवनाकरा। आपूर्यते महाराज सलिलौघपरिप्लुता
मग, हे मेघ पर्वत, वन, सरोवरे यांसह संपूर्ण पृथ्वीला पाण्याच्या लाटा ओसंडून भरतात.
ततस्ते जलदा घोरा राविणः पुरुषर्षभ। पर्वतान्प्लावयन्त्याशु चोदिताः परमेष्ठिना
मग, हे भीषण आणि गडगडणारे मेघ, पुरुषश्रेष्ठ, परमेश्वराच्या आज्ञेने लगेचच पर्वतांना पाण्याखाली बुडवतात.
वर्षमाणा महत्तोयं पूरयन्तो वसुंधराम्। सुघोरमशिवं रौद्रं नाशयनति च पावकम्
ते मेघ मोठ्या प्रमाणात पाऊस पाडतात, पृथ्वीला पाण्याने भरून टाकतात आणि त्या भीषण, अशुभ, रौद्र अग्नीचा संहार करतात.
ततो द्वादशवर्षाणि पयोदास्त उपप्लवे। धाराभिः पूरयन्तो वै चोद्यमाना महात्मना
मग बारा वर्षे मोठ्या आत्म्याच्या प्रेरणेने मेघांनी अखंड पाऊस ओतला.
ततः समुद्रः स्वां वेलामतिक्रामति भारत। पर्वताश्च विदीर्यन्ते मही चापि विदीर्यते
त्यानंतर, भारत, समुद्राने आपली मर्यादा ओलांडली, पर्वत फाटले आणि पृथ्वीही तुटली.