दिष्ट्या धनंजयास्त्राणि त्वया प्राप्तानि भारत। दिष्ट्या चाराधितो राजा देवानामीश्वरः प्रभुः
धनंजया, तुझ्या हातून ही अस्त्रे मिळाली याचा मला आनंद आहे; आणि देवांचा राजा तुझ्या उपासनेने प्रसन्न झाला हेही भाग्याचेच.
दिष्ट्या च भगवन्स्थाणुर्देव्या सह परंतपः। साक्षाद्दृष्टः स्वयुद्धेन तोषितश् त्वयाऽनघ
पापरहित अर्जुना, तुझ्या हातून भगवंत स्थाणू आणि देवी प्रत्यक्ष पाहिले गेले आणि तुझ्या युद्धाने त्यांना समाधान मिळाले, हेही मोठे भाग्य.
दिष्ट्या च लोकपालैस्त्वं समेतो भरतर्षभ। दिष्ट्या वर्धामहे पार्थ दिष्ट्याऽसि पुनरागतः
भारतश्रेष्ठा, लोकपालांशी तुझे भेटणे, पार्था, तुझ्या परत येण्याचा आनंद — हे सर्व घडले याचा आम्हाला खूप आनंद आहे.
अद्य कृत्स्नामिमां देवीं विजितां पुरमालिनीम्। `पश्यामि भूमिं कौन्तेय त्वया मे प्रतिपादिताम्'। मन्ये च धृतराष्ट्रस्य पुत्रानपि वशीकृतान्
कुंतीपुत्रा, आज मी ही सर्व पृथ्वी, सुंदर नगरांनी सजलेली, तुझ्यामुळे जिंकलेली आणि मला परत मिळालेली पाहतो; आणि मला वाटते, धृतराष्ट्राचे पुत्रही तुझ्या वश झाले आहेत.
इच्छामि तानि चास्त्राणि द्रष्टुं दिव्यानि भारत। यैस्तथा वीर्यवन्तस्ते निवातकवचा हताः
भारतात, मी ती दिव्य अस्त्रे पाहू इच्छितो, ज्यांनी त्या पराक्रमी निवातकवचांचा संहार केला.
सः प्रभाते भवान्द्रष्टा दिव्यान्यस्त्राणि सर्वशः। निवातकवचा घोरा यैर्मया विनिपातिताः
उद्या सकाळी, तू ती सर्व दिव्य अस्त्रे पाहशील, ज्यांनी मी त्या भयंकर निवातकवचांचा नाश केला.
एवमागमनं तत्र कथयित्वा धनंजयः। भ्रातृभिः सहितः सर्वै रजनीं तामुवास ह
अशी ती भेट सांगून धनंजयाने सर्व भावांसह ती रात्र तेथेच घालवली.
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायां धर्मराजो युधिष्ठिरः। उत्थायावश्यकार्याणि कृतवान्भ्रातृभिः सह
ती रात्र संपल्यावर धर्मराज युधिष्ठिर उठले आणि सर्व भावांसह आवश्यक कामे केली.
ततः संचोदयामास सोऽर्जुनं मातृनन्दनम्। दर्शयास्त्राणि कौन्तेय यैर्जिता दानवास्त्वया
नंतर त्यांनी अर्जुनाला, आपल्या आईचा आनंद, असे सांगितले: 'कौन्तेय, ती अस्त्रे दाखव, ज्यांनी तू दानवांना जिंकलेस.'
ततो धनंजयो राजन्देवैर्दत्तानि पाण्डवः। अस्त्राणि तानि दिव्यानि दर्शयामास भारत
मग पांडुपुत्र धनंजयाने, राजन, देवांनी दिलेली ती दिव्य अस्त्रे, हे भारत, सर्वांना दाखवली.
यथान्यायं महातेजाः शौचं परममास्थितः। `नमस्कृत्य त्रिनेत्राय वासवाय च पाण्डवः
महातेजस्वी पांडवाने, योग्य शुद्धता पाळून, त्रिनेत्र आणि वासव यांना वंदन केले.
गिरिकूबरपादाक्षं शुभवेणु त्रिवेणुमत्। पार्थिवं रथमास्थाय शोभमानो धनंजयः
पर्वतासारख्या मोठ्या चाकांचे, शुभ ध्वज आणि त्रिवेणी असलेले राजरथावर बसून धनंजय तेजाने उजळून निघाला.
दिव्येन संवृतस्तेन कवचेन सुवर्चसा। धनुरादाय गाण्डीवं देवदत्तं स वारिजम्
त्या तेजस्वी दिव्य कवचाने सजून, गाण्डीव धनुष्य आणि देवदत्त शंख घेत, तो अत्यंत तेजस्वी दिसत होता.
शोशुभ्यमानः कौन्तेय आनुपूर्व्यान्महाभुजः। अस्त्राणि तानि दिव्यानि दर्शनायोपचक्रमे
कुंतीपुत्र, बलवान भुजांचा, तेजाने उजळून, ती दिव्य अस्त्रे एकामागून एक दाखवू लागला.
अथ प्रयोक्ष्यमाणेषु दिव्येष्वस्त्रेषु तेषु वै। समाक्रान्ता मही पद्भ्यां समकम्पत सद्रुमा
त्या दिव्य अस्त्रांचा प्रयोग होत असताना, झाडांनी भरलेली पृथ्वी पायांनी दाबल्यासारखी थरथरू लागली.
क्षुभिताः सरितश्चैव तथैव च महोदधिः। शैलाश्चापि व्यदीर्यन्त न ववौ च समीरणः
नद्या आणि महासागर अस्वस्थ झाले; पर्वते तुटले आणि वारा वाहत नव्हता.
न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः। न वेदाः प्रतिभान्ति स्म द्विजातीनां कथंचन
सूर्य चमकत नव्हता, अग्नी प्रज्वलित होत नव्हता, आणि द्विजांना वेद काहीच दिसत नव्हते.
अन्तर्भूमिगता ये च प्राणिनो जनमेजय। पीड्यमानाः समुत्थाय पाण्डवं पर्यवारयन्
जन्मेजय, जे जीव भूमीत राहतात, ते त्रस्त होऊन वर आले आणि पांडवाभोवती जमले.
वेपमानाः प्राञ्जलयस्ते सर्वे विकृताननाः। दह्यमानास्तदाऽस्त्रैस्ते याचन्ति स्म धनंजयम्
ते सर्व, थरथरत, हात जोडून, चेहेऱ्यावर भीती घेऊन, त्या अस्त्रांनी भाजले जाऊन, धनंजयाला विनवू लागले.
ततो ब्रह्मर्षयश्चैव सिद्धा ये च महर्षयः। जङ्गमानि च भूतानि सर्वाण्येवावतस्थिरे
मग ब्रह्मर्षी, सिद्ध, महर्षी आणि सर्व जंगम जीव तेथे गोळा झाले.
देवर्षयश्च प्रवरास्तथैव च दिवौकसः। यक्षराक्षसगन्धर्वास्तथैव च पतत्रिणः। खेचराणि च भूतानि सर्वाण्येवावतस्थिरे
श्रेष्ठ देवरषी, स्वर्गवासी, यक्ष, राक्षस, गंधर्व, पक्षी आणि सर्व आकाशात फिरणारे जीव तेथे आले.
ततः पितामहश्चैव लोकपालाश्च सर्वशः। भगवांश्च महादेवः सगणोऽभ्याययौ तदा
मग पितामह, सर्व लोकपाल आणि भगवंत महादेव आपल्या गणांसह तेथे आले.
ततो वायुर्महाराज दिव्यैर्माल्यैः समन्वितः। अभितः पाण्डवंचित्रैरवचक्रे समन्ततः
मग, राजन, दिव्य फुलांच्या माळांनी सजलेला वारा अर्जुनाभोवती सर्व बाजूंनी फिरू लागला आणि अद्भुत दृश्ये दाखवू लागला.
जगुश्च गाथा विविधा गन्धर्वाः सुरचोदिताः। ननृतुः सङ्घशश्चैव राजन्नप्सरसां गणाः
देवतांनी प्रेरित केलेले गंधर्व विविध गीते गाऊ लागले आणि अप्सरांच्या समूहांनी एकत्र येऊन नृत्य केले, राजन.
तस्मिंश्च तादृशे काले नारदश्चोदितः सुरैः। आगम्याह वचः पार्थं श्रवणीयमिदं नृप
त्याच वेळी, देवांनी प्रेरित केलेले नारद तेथे आले आणि पार्थाला ऐकण्यासारखे असे हे शब्द सांगितले, राजन.
अर्जुनार्जुन मा युङ्क्ष दिव्यान्यस्त्राणि भारत। नैतानि निरधिष्ठाने प्रयुज्यन्ते कथंचन
अर्जुना, अर्जुना, हे दिव्य अस्त्रे वापरू नकोस, भारत; योग्य संधीशिवाय ती कधीच वापरू नयेत.
अधिष्ठाने न वाऽनार्तः प्रयुञ्जीत कदाचन। प्रयोगेषु महान्दोषो ह्यस्त्राणां कुरुनन्दन
कोणतीही वेदना नसताना किंवा योग्य वेळ नसताना ही अस्त्रे कधीच वापरू नयेत; कारण कारणाशिवाय त्यांचा वापर मोठा अनर्थ घडवतो, कुरुनंदना.
एतानि रक्ष्यमाणानि धनंजय यथागमम्। बलवन्ति सुखार्हाणि भविष्यन्ति न संशयः
धनंजया, ही अस्त्रे नीट जपली तर आणि परंपरेप्रमाणे सांभाळली तर ती नेहमी बलवान राहतील आणि सुख देणारी ठरतील—यात शंका नाही.
अरक्ष्यमाणान्येतानि त्रैलोक्यस्यापि पाण्डव। भवन्ति स्म विनाशाय मैवं भूयः कृथाः क्वचित्
पांडवा, ही अस्त्रे जर नीट जपली गेली नाहीत तर ती तीनही लोकांचे विनाश घडवू शकतात; म्हणून असे पुन्हा कधीच करू नकोस.
अजातशत्रो त्वं चैव द्रक्ष्यसे तानि संयुगे। योज्यमानानि पार्थे नद्विषतामवमर्दने
अजातशत्रू, युद्धात शत्रूंचा नाश करण्यासाठी ही अस्त्रे प्रत्यक्ष वापरली जाताना तू पाहशील, पार्था.