ते वध्यमाना दैतेयाः पुरमास्थाय तत्पुनः। खमुत्पेतुः सनगरा मायामास्थाय दानवीम्
मारले जात असतानाही दैत्य पुन्हा आपल्या नगरीत शिरले, आणि दानवी माया धारण करून, संपूर्ण नगरीसह आकाशात उडाले.
ततोऽहं शरवर्षेण महता कुरुनन्दन। मार्गमावृत्य दैत्यानां गतिं चैषामवारयम्
मग मी, कुरुवंशाचा आनंद, मोठ्या बाणवर्षाने दैत्यांचा मार्ग अडवला आणि त्यांची वाट बंद केली.
तत्पुरं खचरं दिव्यं कामगं दिव्यवर्चसम्। दैतेयैर्वरदानेन धार्यते स्म यथासुखम्
ती दिव्य, आकाशात उडणारी, सर्व इच्छा पूर्ण करणारी आणि तेजस्वी अशी नगरी, दैत्यांना मिळालेल्या वरामुळे अगदी सहजपणे त्यांच्याकडून राखली जात होती.
अन्तर्भूमौ निपतति पुनरूर्ध्वं प्रतिष्ठते। पुनस्तिर्यक् प्रयात्याशु पुनरप्सु निमज्जति
ती नगरी कधी जमिनीत बुडायची, पुन्हा वर यायची; कधी बाजूला वेगाने जाऊन पाण्यातही बुडायची.
अमरावतिसंकाशं तत्पुरं कामगं महत्। अहमस्त्रैर्बहुविधैः प्रत्यगृह्णां परंतप
ती महान नगरी, जी अमरावतीसारखी दिसत होती आणि इच्छेनुसार फिरायची, मी अनेक प्रकारच्या अस्त्रांनी तिचा सामना केला.
ततोऽहं शरजालेन दिव्यास्त्रनुदितेन च। व्यगृह्णां सह दैतेयैस्तत्पुरं पुरुषर्षभ
मग मी, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, त्या दैत्यांसह त्या नगरीला दिव्य अस्त्रांनी आणि बाणांच्या वर्षावाने वेढले.
विक्षत चायसैर्बाणैर्मत्प्रयुक्तैरजिह्मगैः। महीमभ्यपतद्राजन्प्रभग्नं पुरमासुरम्
राजा, माझ्या सरळ आणि लोखंडी बाणांनी फोडलेली ती असुरांची नगरी जमिनीवर कोसळली.
ते वध्यमाना मद्बाणैर्वज्रवेगैरयस्मयैः। पर्यभ्रमन्त वै राजन्नसुराः कालचोदिताः
माझ्या वज्रासारख्या वेगवान आणि लोखंडी बाणांनी त्रस्त झालेले असुर, काळाच्या प्रेरणेने, राजा, इकडेतिकडे भटकू लागले.
ततो मातलिरारुह्यपुरस्तान्निपतन्निव। महीमवातरत्क्षिप्रं रथेनादित्यवर्चसा
मग मातली, समोरून जणू काही खाली उतरत असल्यासारखा, आपल्या सूर्यप्रकाशासारख्या तेजस्वी रथासह झपाट्याने जमिनीवर आला.
ततो रथसहस्राणि षष्टिस्तेषाममर्षिणाम्। युयुत्सूनां मया सार्धं पर्यवर्तन्त भारत। तान्यहं निशितैर्बाणैर्व्यधमं गार्ध्रराजितैः
त्यावेळी, भारत, माझ्याशी युद्ध करण्यास उत्सुक असलेल्या त्या क्रोधित वीरांचे साठ हजार रथ मागे वळले; मी त्यांना गृध्रराजाच्या पिसांसारख्या तीक्ष्ण बाणांनी भेदले.
ते युद्धे संन्यवर्तन्त समुद्रस्य यथोर्मयः। नेमे शक्या मानुषेण युद्धेनेति प्रचिन्त्य तत्
त्या युद्धात ते समुद्राच्या लाटांसारखे मागे हटले; मानवी युद्धाने त्यांचा पराभव होणार नाही हे त्यांनी ओळखले.
ततोऽहमानुपूर्व्येण दिव्यान्यस्त्राण्ययोजयम्
मग मी एकामागोमाग एक दिव्य अस्त्रे वापरली.
ततस्तानि सहस्राणइ रथिनां चित्रयोधिनाम्। अस्त्राणि मम दिव्यानि प्रत्यघ्नञ्छनकैरिव
मग त्या हजारो विविध प्रकारच्या युद्धकौशल्य असलेल्या रथी वीरांनी माझी दिव्य अस्त्रे अगदी सहजपणे परतवली.
रथमार्गान्विचित्रांस्ते विचरन्तो महाबलाः। प्रत्यदृश्यन्त संग्रामे शतशोऽथ सहस्रशः
ते बलवान वीर विविध रथमार्गांवर फिरत होते आणि युद्धात शेकड्यांनी, हजारोंनी दिसत होते.
विचित्रमुकुटापीडा विचित्रकवचध्वजाः। विचित्राभरणाश्चैव मम प्रीतिकराऽभवन्
त्यांच्या शिरोभूषणांवर सुंदर मुकुट, अंगावर देखणे कवच आणि ध्वज, तसेच विविध अलंकारांनी सजलेले ते माझ्या मनाला आनंद देणारे वाटले.
अहं तुशरवर्षैस्तानस्त्रप्रचुदितै रणे। नाशक्रुवं पीडयितुं ते तु मां प्रत्यपीडयन्
मी युद्धात अस्त्रांनी प्रेरित बाणांचा वर्षाव केला, तरीही त्यांना त्रास देऊ शकलो नाही; उलट त्यांनीच मला फार त्रास दिला.
तैः पीड्यमानो बहुभिः कृतास्त्रैः कुशलैर्युधि। व्यथितोस्मि महायुद्धे भयं चागान्महन्मम
त्या अनेक कुशल योद्ध्यांनी, जे युद्धात अस्त्रे वापरत होते, मला इतका त्रास दिला की माझ्या मनात मोठी भीती निर्माण झाली.
ततोहं परमायत्तो मातलिं परिपृष्टवान्
मग मी अगदी अडचणीत येऊन मातलीला विचारले.
किमेते मम बाणौघैर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः। न वध्यन्ते महाघोरैस्तत्त्वमाख्याहि पृच्छतः
"हे इतके भयंकर असूनही, माझ्या दिव्य अस्त्रांनी आणि मंत्रांनी युक्त असलेल्या बाणांच्या वर्षावाने हे का मरत नाहीत? मी विचारतोय, खरी गोष्ट सांग."
स मामुवाच पर्याप्तस्त्वमेषां भरतर्षभ। तानुद्दिश्याथ मर्माणि प्रतिघातं तदाचर
त्याने मला सांगितले, "हे भरतश्रेष्ठ, तू यांच्यासाठी पुरेसा आहेस. आता त्यांचे मर्मस्थान ओळखून तिथेच वार कर."
एतच्छ्रुत्वा तु राजेनद्रसंप्रहृष्टस्तमूचिवान्। निवर्तय रथं शीघ्रं पश्य चैतान्निपातितान्
हे ऐकून राजा इंद्र अत्यंत आनंदित झाला आणि म्हणाला, 'रथ लवकर मागे वळव आणि हे पडलेले लोक पहा.'
एवमुक्तो रथं तत्र मातलिः पर्यवर्तयत्
मातलीला असे सांगितल्यावर त्याने तिथेच रथ वळवला.
ततो मत्वा रणे भग्नं दानवाः प्रतिहर्षिताः। विचुक्रुशुर्महाराज स्वरेण महता मुहुः
मग युद्धात आपण हरलो असे समजून दानव फारच घाबरले आणि मोठ्या आवाजात पुन्हा पुन्हा ओरडू लागले, हे महराजा.
अभग्नः कैश्चिदप्येष पाण्डवो रणमूर्धनि। अस्माभिः समरे भग्न इत्येवं संघशस्तदा
काही जण म्हणाले, 'हा पांडव युद्धाच्या अग्रभागी अजूनही हरलेला नाही; आपणच या लढाईत तुटलो आहोत'—असे त्या वेळी सर्वांनी एकत्र सांगितले.
ततोहं देवदेवाय रुद्रायाव्यक्तमूर्तये। प्रयतः प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य महात्मने'। यत्तद्रौद्रमिति ख्यातं सर्वामित्रविनाशनम्
मग मी भक्तीभावाने देवांचा देव, अव्यक्त रूप असलेल्या रुद्राला वंदन केले, त्या महात्म्याला नमस्कार केला; आणि ते रौद्र, सर्व शत्रूंचा नाश करणारे अस्त्र—
यत्तद्रौद्रमिति ख्यातं सर्वामित्रविनाशनम्। `महत्पाशुपतं दिव्यं सर्वलोकनमस्कृतम्
तेच रौद्र अस्त्र, सर्व शत्रूंचा नाश करणारे, महान दिव्य पाशुपत अस्त्र, जे सर्व लोकांनी पूजले आहे—
ततोऽपश्यं त्रिशिरसं पुरुषं नवलोचनम्। त्रिमुखं षङ्भुजं दीप्तमर्कज्वलनमूर्धजम्। लेलिहानैर्महानागैः कृतचिह्नममित्रहन्
मग मी तीन डोकी, नऊ डोळे, तीन तोंडे, सहा हात असलेला, सूर्यासारखी केसांची प्रभा असलेला, मोठ्या नागांनी चिन्हांकित, शत्रूंचा संहार करणारा पुरुष पाहिला.
विभीस्ततस्तदस्त्रं तु घोरं रौद्रं सनातनम्। दृष्ट्वा गाण्डीवसंयोगमानीय भरतर्षभ
ते भयंकर, रौद्र आणि सनातन अस्त्र पाहून मी ते गांडीव धनुष्याशी एकरूप केले, हे भरतश्रेष्ठ.
नमस्कृत्वा त्रिनेत्राय शर्वायामिततेजसे। मुक्तवान्दानवेन्द्राणां पराभावाय भारत
तीन डोळ्यांच्या, अमाप तेज असलेल्या शर्वाला वंदन करून मी ते अस्त्र दानवांच्या पराभवासाठी सोडले, हे भारत.
मुक्तमात्रे ततस्तस्मिन्रूपाण्यासन्सहस्रशः। मृगाणामथ सिंहानां व्याग्राणां च विशांपते
ते अस्त्र सोडताच हजारो हरण, सिंह आणि वाघ यांच्या रूपांत प्रकट झाले, हे नराधिप.