ततः संपीड्यमानास्ते क्रोधाविष्टा महासुराः। अपीडयन्मां सहिताः शक्तिशूलासिवृष्टिभिः
मग ते बलाढ्य असुर, संतापाने भरून, एकत्र येऊन माझ्यावर भाले, त्रिशूळ आणि तलवारींच्या वर्षावाने हल्ला करू लागले.
ततोऽहमस्त्रं प्रायुञ्जं गान्धर्वं नाम भारत। दयितं देवराजस् माधवं नाम भारत
मग, भारतवंशी, मी देवेंद्राला प्रिय असं गंधर्वास्त्र वापरलं.
ततः खङ्गांस्त्रिशूलांश्च तोमरांशच् सहस्रशः। अस्त्रवीर्येण शतधा तैर्मुक्तानहमच्छिदम्
त्या अस्त्राच्या सामर्थ्याने, त्यांनी सोडलेल्या हजारो तलवारी, त्रिशूळ आणि भाले मी शेकडो तुकड्यांत फोडले.
छित्त्वा प्रहरणान्येषां ततस्तानपि सर्वशः। प्रत्यविध्यमहं रोषाद्दशभिर्दशभिः शरैः
त्यांची शस्त्रं फोडून, मग मी रागाने प्रत्येकाला दहा-दहा बाणांनी भोसकलं.
गाण्डीवाद्धि तदा सङ्ख्ये यथा भ्रमरपङ्क्तयः। निष्पतन्ति महाबाणास्तन्मातलिरपूजयत्
त्या युद्धात गाण्डीवातून मोठे बाण जणू मधमाश्यांच्या थव्याप्रमाणे सुटत होते, आणि मातली त्यांचं कौतुक करत होता.
तेषामपि तु बाणास्ते बहुत्वाच्छलभा इव। अवाकिरन्मां बलवत्तानहं व्यधमं शरैः
पण त्यांच्या असंख्य बाणांनी मला जणू टोळधाडीप्रमाणे झाकून टाकलं, आणि मीही माझ्या बाणांनी त्यांचा प्रतिकार केला.
वध्यमानास्ततस्ते तु निवातकवचाः पुनः। शरवर्षैर्महद्भिर्मां समन्तात्पर्यवारयन्
पुन्हा एकदा, जरी ते निवातकवच मारले जात होते, तरी त्यांनी मोठ्या बाणांच्या वर्षावाने मला चहुबाजूंनी वेढलं.
शरवेगान्निहत्याहमस्त्रैरस्त्रविघातिभिः। ज्वलद्भिः परमैः शीघ्रैस्तानविध्यं सहस्रशः
मी त्यांच्या अस्त्रांना रोखणारे, जळणारे, श्रेष्ठ आणि वेगवान बाणांनी हजारो असुरांना ठार केलं.
तेषां छिन्नानि गात्राणि विसृजन्तिस्म शोणितम्। प्रावृषीवाभिवृष्टानि शृङ्गाण्यथ धराभृताम्
त्यांची शरीरं तुकडे तुकडे होऊन रक्त वाहू लागलं, जणू पावसाळ्यात पर्वतशिखरांवर पाणी सांडतं तसं.
इन्द्राशनिसमस्पर्शैर्वेगवद्भिरजिह्मगैः। मद्वाणैर्वध्यमानास्ते समुद्विग्राः स्म दानवाः
इंद्राच्या वज्रासारख्या वेगवान, सरळ आणि तीक्ष्ण बाणांनी जखमी होऊन दानव घाबरून गेले.
शतधा भिन्नदेहास्ते क्षीणप्रहरणौजसः। ततो निवातकवचा मामयुध्यन्त मायया
त्यांची शरीरं शंभर तुकड्यांत तुटली, शस्त्रं आणि शक्ती संपली, तेव्हा निवातकवचांनी माझ्याशी माया करून युद्ध केलं.
ततोऽश्मवर्षं सुमहत्प्रादुरासीत्समन्ततः। नगमात्रैः शिलाखण्डैस्तन्मां दृढमपीडयत्
मग सर्व बाजूंनी मोठा दगडांचा वर्षाव सुरू झाला, आणि पर्वताएवढ्या शिळांनी त्यांनी मला जोरात दाबलं.
तदहं वज्रसंकाशैः शरैरिनद्रास्त्रचोदितैः। अचूर्णयं वेगवद्भिः शतधैकैकमाहवे
मग मी वज्रासारख्या बाणांनी, इंद्राच्या अस्त्रांनी भरलेले, त्या युद्धात प्रत्येक दगड वेगाने शंभर तुकड्यांत फोडले.
चूर्ण्यमानेऽश्मवर्षे तु यावकः समजायत। तत्राश्मचूर्णा न्यपतन्पावकप्रकरा इव
दगडांचा वर्षाव मी चुरडताच, जणू काही पिठासारखा भुकटी तयार झाली; तिथे दगडांचे तुकडे अग्नीच्या ठिणग्यांसारखे खाली पडले.
ततोऽश्मवर्षे विहते जलवर्षं महत्तरम्। धाराभिरक्षमात्राभिः प्रादुरासीनममान्तिके
दगडांचा वर्षाव थांबताच, त्याहून मोठा पाण्याचा वर्षाव माझ्या जवळ सुरू झाला, हत्तीच्या सोंडेइतक्या जाड धारा सर्वत्र पडू लागल्या.
नभस प्रच्युता धारास्तिग्मवीर्याः सहस्रशः। आवृण्वन्सर्वतो व्योम दिशश्चोपदिशस्तथा
आकाशातून हजारो तिखट आणि जोरदार धारा कोसळू लागल्या, त्या सर्व दिशांना आणि आकाशालाही झाकून टाकत होत्या.
धाराणां च निपातेन वायोर्विष्फूर्जितेन च। गर्जितेन च मेघानां न प्राज्ञायत किंचन
त्या धारा पडण्याच्या आवाजाने, वाऱ्याच्या गडगडाटाने आणि मेघांच्या गडगडण्याने काहीच दिसत नव्हते, काहीच समजत नव्हते.
धारा दिवि च संबद्धा वसुधायां च सर्वशः। व्यामोहयन्त मां तत्रनिपतन्त्योऽनिशं भुवि
त्या धारा आकाशात आणि जमिनीवर सर्वत्र एकत्र येऊन, सतत खाली पडत राहिल्या आणि मला पूर्णपणे गोंधळून टाकले.
तत्रोपदिष्टमिन्द्रेण दिव्यमस्त्रं विशोषणम्। दीप्तं प्राहिणवं घोरमशुप्यत्तेन तज्जलम्
मग इंद्राने शिकविलेलं दिव्य, प्रज्वलित आणि भयंकर वाळवणारे अस्त्र मी सोडलं, आणि त्याने ते पाणी वाळवून टाकलं.
हतेऽश्मवर्षे च मया जलवर्षे च शोषिते। मुमुचुर्दानवा मायामग्निं वायुं च भारत
मी दगडांचा वर्षाव नष्ट केला आणि पाण्याचा वर्षाव वाळवला, तेव्हा दानवांनी मायावी अग्नी आणि वारा सोडले, हे भारत.
ततोऽहमग्निं व्यधमं सलिलास्त्रेण सर्वशः। शैलेन च महास्त्रेण वायोरवेगमधारयम्
मग मी पाण्याच्या अस्त्राने अग्नी पूर्णपणे विझवला, आणि मोठ्या पर्वतासारख्या अस्त्राने वाऱ्याचा जोर थांबवला.
तस्यां प्रतिहतायां ते दानवा युद्धदुर्मदाः। प्राकुर्वन्विविधां मायां यौगपद्येन भारत
तेही मी परतवल्यावर, युद्धात वेड्या झालेल्या त्या दानवांनी एकाच वेळी अनेक प्रकारच्या माया निर्माण केल्या, हे भारत.
ततो वर्षं प्रादुरभूत्सुमहद्रोमहर्षणम्। अस्त्राणां घोररूपाणामग्नेर्वायोस्तथाऽश्मनाम्
मग तिथे अग्नी, वारा आणि दगड यांच्या भयंकर अस्त्रांचा प्रचंड, अंगावर काटा आणणारा वर्षाव सुरू झाला.
सा तु मायामयी वृष्टिः पीडयामास मां युधि। अथ घोरं तमस्तीव्रं प्रादुरासीत्समन्ततः
ती मायावी वर्षा युद्धात मला फार त्रास देत होती; आणि मग सर्वत्र भयंकर, तीव्र अंधार पसरला.
तमसा संवृतेलोके घोरेण परुषेण च। हरयो विमुखाश्चासन्प्रास्खलच्चापि मातलिः
त्या भयंकर आणि कठीण अंधाराने सारा जग व्यापला, घोडे दिशाभूल झाले आणि मातलीही अडखळला.
हस्ताद्धिरण्मयश्चास्य प्रतोदः प्रापतद्भुवि। असकृच्चाह मां भीतः किं करिष्याव इत्यपि
त्याच्या हातातून सोन्याचा अंकुश खाली पडला, आणि घाबरून तो पुन्हा पुन्हा मला विचारू लागला, 'आता आपण काय करू?'
मां च भीराविशत्तीव्रा तस्मिन्विगतचेतसि। स च मां विगतज्ञानः संत्रस्तमिदमब्रवीत्
त्या वेळी माझ्या मनात तीव्र भीती भरली, मी शुद्ध हरपलो; आणि मातलीही भांबावून, घाबरून मला म्हणाला.
सुराणामसुराणां च संग्रामः सुमहानभूत्। अमृतार्थं पुरा पार्त स च दृष्टो मयाऽनघ
देवतांचा आणि असुरांचा अमृतासाठी एक मोठा युद्ध झाला होता, पार्था, आणि ते मी पाहिलं आहे, हे निष्पापा.
शम्बरस्य वधे घोरः संग्रामः सुमहानभूत्। सारथ्यं देवराजस्य तत्रापि कृतवानहम्
शंबराचा वध करताना भयंकर आणि मोठं युद्ध झालं होतं; तिथेही मी देवराजाचा सारथी म्हणून होतो.
तथैव वृत्रस्य वधे संगृहीता हया मया। वैरोचनेर्मया युद्धं दृष्टं चापि सुदारुणम्
त्याचप्रमाणे वृत्राचा वध करताना मी घोड्यांची दोरी धरली होती; आणि वैरोचनासोबतचं ते भयंकर युद्धही मी पाहिलं आहे.