अप्रमत्तः सदा दक्षः सत्यवादी जितेन्द्रियः। ब्रह्मण्यश्चास्त्रविच्चासि शूरश्चासि कुरूद्वह
तू नेहमी सावध असतोस, नेहमी कुशल असतोस, नेहमी खरे बोलतोस, आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवला आहेस, ब्राह्मणांवर प्रेम करतोस, अस्त्रविद्येत निपुण आहेस आणि पराक्रमी आहेस, कुरुवंशाचा आनंद आहेस.
अस्त्राणि समवाप्तानि त्वया दश च पञ्च च। पञ्चभिर्विधिभिः पार्थ विद्यते न त्वया समः
पार्था, तू पंधरा अस्त्रे मिळवलीस आणि पाच प्रकारांनी ती शिकलीस; या बाबतीत तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही.
प्रयोगमुपसंहारमावृत्तिं च धनञ्जय। प्रायश्चित्तं च वेत्थ त्वं प्रतीघातं च सर्वशः
धनंजया, अस्त्रांचा उपयोग, परत घेणे, पुन्हा वापरणे, त्यांची शांती करण्याची उपाययोजना आणि सर्व प्रकारचे प्रतिकार तुला माहीत आहेत.
तव गुर्वर्थकालोऽयं समुत्पन्नः परंतप। प्रतिजानीष्व तं कर्तुं ततो वेत्स्याम्यहं परम्
शत्रूंना भयभीत करणाऱ्या, आता गुरूची सेवा करण्याची वेळ आली आहे; ती सेवा करण्याचा निर्धार जाहीर कर, मग मी तुला पुढे शिकवीन.
ततोऽहमब्रवं राजन्देवराजमिदं वचः। विषह्यं यन्मया कर्तुं कृतमेव निबोध तत्
मग मी देवांचा राजा याला असे बोललो: 'मी जे करू शकतो, ते सर्व झालेच आहे असे समजावे.'
ततो मामब्रवीद्राजन्प्रहसन्बलवृत्रहा। नाविपह्यं तवाद्यास्ति त्रिषु लोकेषु किंचन
मग बलवृत्राचा वध करणारा राजाने हसत मला सांगितले, 'आता तुझ्यासाठी या तिन्ही लोकांत काहीच अशक्य राहिले नाही.'
निवातकवचा नाम दानवा मम शत्रवः। समुद्रकुक्षिमाश्रित्य दुर्गे प्रतिवसन्त्युत
निवातकवच नावाचे दानव माझे शत्रू आहेत; ते समुद्राच्या पोटातल्या किल्ल्यात राहतात.
तिस्रः कोट्यः समाख्यातास्तुल्यरूपबलप्रभाः। तांस्तत्रजहि कौन्तेय गुर्वर्थस्ते भविष्यति
तीन कोटी निवातकवच आहेत, ते सर्व रूप, बळ आणि तेज यात सारखेच आहेत; कुंतीपुत्रा, त्यांचा नाश कर, हीच तुझी गुरूसेवा ठरेल.
ततो मातलिसंयुक्तं मयूरसमरोमभिः। हयैरुपेतं प्रादान्मे रथं दिव्यं महाप्रभम्
मग त्याने मला मातारलीसह, मोरपिसांनी सजवलेल्या घोड्यांनी जोडलेला, तेजस्वी असा दिव्य रथ दिला.
बबन्ध चैव मे मूर्ध्नि किरीटमिदमुत्तमम्। स्वरूपसदृशं चैव प्रादादङ्गविभूषणम्
त्याने माझ्या डोक्यावर हा उत्तम मुकुट ठेवला आणि माझ्या रूपाला शोभेल अशी दागिने दिली.
अभेद्यं कवचं चेदं स्पर्सरूपवदुत्तमम्। अजरां ज्यामिमां चापि गाण्डीवे समयोजयत्
त्याने मला हे भेदता न येणारे, स्पर्शाला सुखद असे उत्तम कवच दिले आणि हे न कधीही जुने न होणारे धनुष्याचे दोर गाण्डीवाला जोडले.
ततः प्रायामहं तेन स्यन्दनेन विराजता। येनाजयद्देवपतिर्बलिं वैरोचनिं पुरा
मग मी त्या तेजस्वी रथावर बसून निघालो, ज्यावर बसून देवांचा राजा पूर्वी विरोचनपुत्र बलीला जिंकला होता.
ततो देवाः सर्व एव तेन घोषेण बोधिताः। मन्वाना देवराजं मां समाजग्मुर्विशांपते
मग त्या रथाच्या आवाजाने सर्व देव जागे झाले आणि मला देवांचा राजा समजून, राजन, माझ्याकडे आले.
दृष्ट्वा च मामपृच्छन्त किं करिष्यसि फल्गुन। तानब्रुवं यथाभूतमिदं कर्ताऽस्मि संयुगे
माझ्याकडे पाहून त्यांनी विचारले, 'फाल्गुना, तू काय करणार आहेस?' मी त्यांना खरं खरं सांगितलं, 'मी युद्धात हे करणार आहे.'
निवातकवचानां तु प्रस्थितं मां तधैपिणम्। निबोधत महाभागा शिवं चाशास्त मेऽनघाः
महाभागांनो, निवातकवचांकडे मी निघालो आहे, पापरहितांनो, तुम्ही माझ्या कल्याणासाठी शुभेच्छा द्या.
ततो वाग्भिः प्रशस्ताभिस्त्रिदशाः पृथिवीपते'। तुष्टुवुर्मां प्रसन्नास्ते यथा देवं पुरंदरम्
मग पृथ्वीच्या राजन, प्रसन्न झालेल्या देवांनी मला उत्तम शब्दांनी स्तुती केली, जशी पूर्वी त्यांनी देवराज इंद्राची केली होती.
रथेनानेन मघवा जितवाञ्शम्बरं युधि। नमुचिं बलवृत्रौ च प्रह्लादनरकावपि
याच रथावर बसून मघवानाने युद्धात शंबर, नमुचि, वल, वृत्र, प्रह्लाद आणि नरक यांना जिंकले.
बहूनि च सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदान्यपि। रथेनानेन दैत्यानां जितवान्मघवा युधि
आणि या रथावरूनच मघवानाने युद्धात असंख्य हजारो, लक्षावधी आणि कोट्यवधी दैत्यांचा पराभव केला.
न्वमप्यनेन कौन्तेय निबातकवचान्रणे। विजेता युधि विक्रम्य पुरेव मघवा वशी
कुन्तीपुत्रा, या कवचाच्या मदतीने मी युद्धात निवातकवचांना जिंकणार आहे, जसा पूर्वी इंद्राने पराक्रम करून त्यांना हरवले होते.
अयंच शङ्खप्रवरो येन जेतासि दानवान्। अनेन विजिता लोका शक्रेणापि महात्मना
हा उत्तम शंख, ज्याच्या सहाय्याने तू दानवांवर विजय मिळवशील, त्याच्याच द्वारे महात्मा इंद्रानेही सर्व लोकांवर विजय मिळवला होता.
प्रदीयमानं देवैस्तं देवदत्तं जलोद्भवम्। प्रत्यगृह्णां जयायैनं स्तूयमानस्तदाऽमरैः
देवतांनी मला तो जलातून उत्पन्न झालेला देवदत्त शंख दिला, तेव्हा अमरांनी माझी स्तुती करत असताना मी तो विजयासाठी स्वीकारला.
स शङ्खी कवची वाणी प्रगृहीतशरासनः। दानवालयमत्युग्रं प्रयातोस्मि युयुत्सया
शंख, कवच, बाण आणि धनुष्य घेऊन मी दानवांच्या अत्यंत भयानक नगरीकडे युद्धासाठी निघालो.
ततोऽहं स्तूयमानस्तु तत्रतत्र सुरपिभिः। अपश्यमुदधिं भीममपांपतिमथाव्ययम्
मग मी देवांच्या स्तुतीने सर्वत्र न्हालो असताना, भीषण आणि अथांग समुद्र, जलाचा अधिपती, माझ्या दृष्टीस पडला.
फेनवत्यः प्रकीर्णाश्च संहताश्च समुच्छिताः। ऊर्मयश्चात्र दृश्यन्ते चलन्तइव पर्वताः
तेथे फेसाळलेल्या, विखुरलेल्या आणि एकत्रित अशा लाटा उसळताना दिसत होत्या, जणू काही पर्वतच हलत आहेत.
नावः सहस्रशस्तत्र रत्नपूर्णाः समन्ततः। `नभसीव विमानानि विचरन्त्यो विरेजिरे
सर्वत्र हजारो रत्नांनी भरलेल्या होड्या आकाशातील विमानांसारख्या चमकत फिरताना दिसत होत्या.
तिमिङ्गिलाः कच्छपाश् तथा तिमितिभिङ्गिलाः। मकराश्चात्र दृश्यन्ते जले मप्रा इवाद्रयः
तेथे टिमिंगिल, कासव, टिमितिभिंगिल आणि मकर असे जलचर पाण्यात तरंगताना, जणू पर्वतच तरंगत आहेत असे दिसत होते.
शङ्खानां च महबाणि मग्रान्यप्सु ममन्ततः। दृश्यन्ते स्म यथा रात्रौ तारास्तन्वभ्रमंवृताः
पाण्यात सर्वत्र मोठे शंख आणि मोती चमकत होते, जसे रात्री पातळ ढगांनी वेढलेल्या तारे दिसतात.
तथा सहस्रशस्तत्ररत्नसङ्घाः प्लवन्त्युत। वायुश् घृर्णते भीमस्तदद्भुतमिवाभवत्
तसेच, हजारो रत्नांचे समूह तेथे तरंगत होते; भीषण वारा वाहत होता आणि ते दृश्य अद्भुत वाटत होते.
तमतीत्य महावेगं सर्वाम्भोनिधिमुत्तमम्। अपश्यं दानवाकीर्णं तद्दैत्यपुरमन्तिकात्
त्या प्रचंड वेगवान आणि श्रेष्ठ समुद्राला ओलांडून मी दानवांनी भरलेले, दैत्यांच्या नगरीजवळचे स्थान पाहिले.
तत्रैव मातलिस्तृणं निपात्य पृथिवीतले। दानवान्रथघोपेण तन्पुरं समुपाद्रवत्
तेथे मातलीने रथ पृथ्वीवर उतरवला आणि रथाचा गजर करत दानवांच्या त्या नगरीकडे गेला.