ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम्। दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम्
मग मी इंद्राचे निवासस्थान अमरावती पाहिले, जेथे दिव्य फळांची झाडे आणि रत्नांनी सजवलेली शोभा होती.
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः। न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप
तेथे सूर्यप्रकाश नाही, उष्णता किंवा गारवा नाही, थकवा नाही, धूळ त्रास देत नाही आणि राजन, तिथे म्हातारपणही नाही.
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते। दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन। न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते
तेथे, राजन, स्वर्गातील लोकांना कधीच दु:ख, निराशा किंवा चेहऱ्यावर काळवटपणा दिसत नाही. शत्रूंचा संहार करणाऱ्या राजन, तिथे थकवा, राग, लोभ किंवा कुठलाही अशुभ भाव नाही.
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि। नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः
राजा, देवांच्या निवासातले सर्व जीव नेहमीच आनंदी असतात. तिथले झाडे नेहमी हिरवीगार असतात आणि त्यांना सतत फुले व फळे लागलेली असतात.
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः। शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः
तिथे वेगवेगळ्या तळ्यांमध्ये कमळे आणि सुंदर निळी लिली फुललेली असतात. तिथे गार, सुगंधी आणि शुभ वारा वाहतो.
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता। मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः। विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः
ती भूमी सर्व प्रकारच्या रत्नांनी आणि फुलांनी सजलेली आहे. तिथे अनेक सुंदर प्राणी आणि गोड आवाजात गाणारे पक्षी दिसतात. तसेच, अनेक अमर लोक विमानांमध्ये संचार करताना दिसतात.
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान्। आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम्
मग मी तिथे वसु, रुद्र, साध्य आणि मरुत यांच्या समूहाला, आदित्य आणि दोन्ही अश्विनीकुमारांना पाहिले आणि सर्वांना नमस्कार केला.
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च। अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च
त्यांनी माझ्या शौर्य, कीर्ती, तेज आणि बळामुळे, तसेच शस्त्रविद्या आणि युद्धातील विजयामुळे मला ओळखले.
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम्। देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः
मी त्या दिव्य नगरीत प्रवेश केला, जिथे देव आणि गंधर्व आदर करतात, आणि हात जोडून हजार डोळ्यांच्या देवराजाजवळ गेलो.
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः। बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः
आनंदित होऊन वर देणारा शक्राने मला मानाचे आसन दिले आणि मोठ्या आदराने वासवाने माझ्या अंगाला स्पर्श केला.
तत्राहं देवगन्धर्वैः सहितो भूरिदक्षिणैः। अस्त्रार्तमवसं स्वर्गे शिक्षाणोऽस्त्राणि भारत
तिथे मी देव आणि उदार गंधर्वांसोबत स्वर्गात राहिलो आणि इच्छेनुसार शस्त्रविद्या शिकत होतो, हे भारत.
विश्वावसोश्च वै पुत्रश्चित्रसेनोऽभवत्सखा। स च गान्धर्वमखिलं ग्राहयामास मां नृप
विश्वावासूचा पुत्र चित्रसेन माझा मित्र झाला आणि त्याने मला सर्व गंधर्वविद्या शिकविल्या, राजन.
तत्राहमवसं राजन्गृहीतास्त्रः सुपूजितः। सुखं शक्रस् भवने सर्वकामसमन्वितः
राजा, तिथे मी शस्त्रसंपन्न आणि सन्मानित होऊन, शक्राच्या महालात सर्व इच्छा पूर्ण होत असताना सुखाने राहिलो.
शृण्वन्वै गीतशब्दं च तूर्यशब्दं च पुष्कलम्। पश्यंश्चाप्सरसः श्रेष्ठा नृत्यन्तीर्भरतर्षभ
मी तिथे गाण्याचा आणि वाद्यांचा गडद आवाज ऐकत होतो, आणि श्रेष्ठ अप्सरा नाचताना पाहत होतो, हे भरतश्रेष्ठ.
तत्सर्वमनवज्ञाय तथ्यं विज्ञाय भारत। अत्यर्थं प्रतिगृह्याहमस्त्रेष्वेव व्यवस्थितः
हे भारत, हे सर्व मी मनापासून समजून घेतले आणि त्याचा अवमान न करता, मी पूर्णपणे शस्त्रविद्येच्या साधनेत मग्न झालो.
ततोऽतुष्यत्सहस्राक्षस्तेन कामेन मे विभुः। एवं मे वसतो राजन्नेष कालोऽत्यगाद्दिवि
मग हजार डोळ्यांचा प्रभू माझ्या त्या भक्तीने अतिशय प्रसन्न झाला, आणि अशा प्रकारे, राजन, स्वर्गातील माझा काळ संपला.
कृतास्त्रमतिविश्वस्तमथ मां हरिवाहनः। रसंस्पृश्य मूर्ध्नि पाणिब्यामिदं वचनमब्रवीत्
माझ्या शस्त्रविद्येचे पूर्ण ज्ञान आणि आत्मविश्वास पाहून, चक्रधारी भगवानाने माझ्या डोक्यावर हात ठेवून असे बोलले—
न त्वमद्य युधा जेतुं शक्यः सुरगणैरपि। किं पुनर्मानुषे लोके मानुषैरकृतात्मभिः
आज तुला युद्धात देवांचीही फौज जिंकू शकत नाही; मग माणसांच्या जगात, विशेषतः साधना न केलेल्या माणसांनी तुला कसे जिंकावे?
अप्रमेयोऽप्रधृष्यश्च युद्धेष्वप्रतिमस्तथा। `अजेयस्त्वं हि सङ्ग्रामे सर्वैरपिसुरासुरैः
तू अपरिमित, अजिंक्य आणि युद्धात बरोबरीचा कोणी नाहीस; खरे तर, सर्व देव आणि दैत्य मिळूनही तुला संग्रामात हरवू शकत नाहीत.
अथाब्रवीत्पुनर्देवः संप्रहृष्टतनूरुहः। अस्त्रयुद्धे समो वीर न ते कश्चिद्भविष्यति
मग तो देव आनंदाने रोमांचित होऊन पुन्हा म्हणाला— 'वीरा, शस्त्रयुद्धात तुझ्या तोडीचा कोणीच होणार नाही.'
अप्रमत्तः सदा दक्षः सत्यवादी जितेन्द्रियः। ब्रह्मण्यश्चास्त्रविच्चासि शूरश्चासि कुरूद्वह
तू नेहमी सावध असतोस, नेहमी कुशल असतोस, नेहमी खरे बोलतोस, आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवला आहेस, ब्राह्मणांवर प्रेम करतोस, अस्त्रविद्येत निपुण आहेस आणि पराक्रमी आहेस, कुरुवंशाचा आनंद आहेस.
अस्त्राणि समवाप्तानि त्वया दश च पञ्च च। पञ्चभिर्विधिभिः पार्थ विद्यते न त्वया समः
पार्था, तू पंधरा अस्त्रे मिळवलीस आणि पाच प्रकारांनी ती शिकलीस; या बाबतीत तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही.
प्रयोगमुपसंहारमावृत्तिं च धनञ्जय। प्रायश्चित्तं च वेत्थ त्वं प्रतीघातं च सर्वशः
धनंजया, अस्त्रांचा उपयोग, परत घेणे, पुन्हा वापरणे, त्यांची शांती करण्याची उपाययोजना आणि सर्व प्रकारचे प्रतिकार तुला माहीत आहेत.
तव गुर्वर्थकालोऽयं समुत्पन्नः परंतप। प्रतिजानीष्व तं कर्तुं ततो वेत्स्याम्यहं परम्
शत्रूंना भयभीत करणाऱ्या, आता गुरूची सेवा करण्याची वेळ आली आहे; ती सेवा करण्याचा निर्धार जाहीर कर, मग मी तुला पुढे शिकवीन.
ततोऽहमब्रवं राजन्देवराजमिदं वचः। विषह्यं यन्मया कर्तुं कृतमेव निबोध तत्
मग मी देवांचा राजा याला असे बोललो: 'मी जे करू शकतो, ते सर्व झालेच आहे असे समजावे.'
ततो मामब्रवीद्राजन्प्रहसन्बलवृत्रहा। नाविपह्यं तवाद्यास्ति त्रिषु लोकेषु किंचन
मग बलवृत्राचा वध करणारा राजाने हसत मला सांगितले, 'आता तुझ्यासाठी या तिन्ही लोकांत काहीच अशक्य राहिले नाही.'
निवातकवचा नाम दानवा मम शत्रवः। समुद्रकुक्षिमाश्रित्य दुर्गे प्रतिवसन्त्युत
निवातकवच नावाचे दानव माझे शत्रू आहेत; ते समुद्राच्या पोटातल्या किल्ल्यात राहतात.
तिस्रः कोट्यः समाख्यातास्तुल्यरूपबलप्रभाः। तांस्तत्रजहि कौन्तेय गुर्वर्थस्ते भविष्यति
तीन कोटी निवातकवच आहेत, ते सर्व रूप, बळ आणि तेज यात सारखेच आहेत; कुंतीपुत्रा, त्यांचा नाश कर, हीच तुझी गुरूसेवा ठरेल.
ततो मातलिसंयुक्तं मयूरसमरोमभिः। हयैरुपेतं प्रादान्मे रथं दिव्यं महाप्रभम्
मग त्याने मला मातारलीसह, मोरपिसांनी सजवलेल्या घोड्यांनी जोडलेला, तेजस्वी असा दिव्य रथ दिला.
बबन्ध चैव मे मूर्ध्नि किरीटमिदमुत्तमम्। स्वरूपसदृशं चैव प्रादादङ्गविभूषणम्
त्याने माझ्या डोक्यावर हा उत्तम मुकुट ठेवला आणि माझ्या रूपाला शोभेल अशी दागिने दिली.