क्रूरकर्माऽस्त्रवित्तात भविष्यसि परंतप। यदर्थमस्त्राणीप्सुस्त्वं तं कामं पाण्डवाप्नुहि
त्यांनी सांगितले, 'तू अस्त्रविद्येत पारंगत होशील, शत्रूंना जाळणारा; आणि अस्त्रांची जी इच्छा तुझ्या मनात आहे, पांडवा, ती तुला मिळो.'
ततोऽहमब्रुवं नाहं दिव्यान्यस्त्राणि शत्रुहन्। मानुषेषु प्रयोक्ष्यामि विनाऽस्त्रप्रतिघातनात्
मग मी म्हणालो, 'हे शत्रूंचा संहार करणारा, मी ही दिव्य अस्त्रे मनुष्यमध्ये कधीच वापरणार नाही, केवळ दुसऱ्या अस्त्राचा प्रतिकार करण्यासाठीच वापरेन.'
तानि दिव्यानि मेऽस्त्राणि प्रयच्छ विबुधाधिप। लेकांश्चास्त्रजितान्पश्चाल्लभेयं सुरपुङ्गव
हे विद्वानांचा अधिपती, मला ती दिव्य अस्त्रे द्या; आणि नंतर, हे देवश्रेष्ठ, मला सैन्य जिंकणारी अस्त्रे मिळू देत.
परीक्षार्थं मयैतत्ते वाक्यमुक्तं धनंजय। ममात्मजस्य वचनं सूपपन्नमिदं तव
तुला तपासण्यासाठी, धनंजया, मी ते शब्द बोललो; तुझी ही मागणी खरीच योग्य आहे, जशी माझ्या स्वतःच्या पुत्राने सांगितली.
शिक्ष मे भवनं गत्वासर्वाण्यस्त्राणि भारत। वायोरग्नेर्वसुभ्योऽपि वरुणात्समरुद्गणात्
हे भारत, माझ्या निवासस्थानी येऊन, वायू, अग्नी, वसु, वरुण आणि मरुतगण यांच्या अस्त्रांसह सर्व अस्त्रविद्या माझ्याकडून शिक.
साध्यं पैतामहं चैव गन्धर्वोरगरक्षसाम्। वैष्णवानि च सर्वाणि नैर्ऋतानि तथैव च
साध्य, पितामह, गंधर्व, नाग, राक्षस यांची अस्त्रे, तसेच विष्णूची सर्व अस्त्रे आणि नैरृतांची अस्त्रेही तुला शिकवीन.
मद्गतानि च जानीहि सर्वास्त्राणि कुरूद्वह। एवमुक्त्वा तु मां शक्रस्तत्रैवान्तरधीयत
कुरुवंशातील आनंदा, माझ्याकडे असलेली सर्व अस्त्रेही तू जाणून घे. असे सांगून इंद्र तिथेच अदृश्य झाला.
अथापश्यं हरियुजं रथमैन्द्रमुपस्थितम्। दिव्यं मायामयं पुण्यं यत्तं मातलिना नृप
मग मी पाहिले की, दिव्य अश्वांनी जुंपलेला, मायावी आणि पुण्यवान असा इंद्राचा रथ, मातलीने तयार केलेला, माझ्यासमोर उभा आहे.
लोकपालेषु यातेषु मामुवाचाथ मातलिः। द्रष्टुमिच्छति शक्रस्त्वां देवराजो महाद्युते
लोकपाल निघून गेल्यावर, मातली मला म्हणाला, 'महातेजस्वी, देवांचा राजा इंद्र तुला भेटू इच्छितो.'
संसिद्धस्त्वं महाबाहो कुरु कार्यमनुत्तमम्। पश्य पुण्यकृतां लोकान्सशरीरो दिवं व्रज
'महाबाहू, तू सिद्ध झालास, आता श्रेष्ठ कार्य पूर्ण कर. पुण्यवान लोकांचे लोक पाहा आणि स्वतःच्या देहासह स्वर्गात जा.'
देवराजः सहस्राक्षस्त्वां दिदृक्षति भारत। इत्युक्तोऽहं मातलिना गिरिमामन्त्र्य शैशिरम्
'भारत, हजार डोळ्यांचा देवांचा राजा तुला पाहू इच्छितो,' असे मातलीने सांगितल्यावर मी शैशिर पर्वताला नमस्कार केला.
प्रदक्षिणमुपावृत्य समारोहं रथोत्तमम्। चोदयामास स हयान्मनोमारुतरंहसः
त्याची प्रदक्षिणा करून मी त्या उत्तम रथावर चढलो. मग मातलीने, मन आणि वाऱ्यासारख्या वेगाने धावणाऱ्या घोड्यांना पुढे चालवले.
[मातलिर्हयतत्त्वज्ञो यथावद्भूरिदक्षिणः। अवैक्षत च मे वक्रृंस्तितस्याथ ससारथिः। तथा भ्रान्ते रथे राजन्विस्मितश्चेदमब्रवीत्
[घोड्यांचे तंत्र जाणणारा, कुशल आणि दक्ष मातली, मी उभा असताना माझ्या स्थितीकडे लक्षपूर्वक पाहू लागला. मग रथ हलताना, तो सारथी आश्चर्यचकित होऊन म्हणाला:]
अत्यद्भुतमिदं त्वद्यविचित्रं प्रतिभाति मे। यदास्थितो रथं दिव्यं पदान्न चलितः पदम् ।।]
'आज हे खरोखरच अद्भुत आणि विलक्षण वाटते की, तू या दिव्य रथावर चढलास तरी तुझे पाऊल जराही हलले नाही.'
देवराजोऽपिहि मया नित्यमत्रोपलक्षितः। विचलन्प्रथमोत्पाते हयानां भरतर्षभ
'भारत, या घोड्यांचा पहिला उडी मारताना मी नेहमी इथे देवांचा राजालाच हालचाल करताना पाहिले आहे.'
त्वं पुनः स्थित एवात्ररथे भ्रान्ते कुरूद्वह। अतिशक्रमिदं सर्वं तवेति प्रतिभाति मे
'पण कुरुवंशातील आनंदा, रथ हलताना तू मात्र स्थिर उभा आहेस; हे सर्व मला इंद्रापेक्षाही अधिक वाटते.'
इत्युक्त्वाऽऽकाशमाविश्य मातलिर्विबुधालयान्। दर्शयामास मे राजन्विमानानि च भारत
असे सांगून मातली आकाशात गेला आणि राजन, मला देवांचे निवासस्थान आणि त्यांची दिव्य विमाने दाखवली.
[स रथो हरिभिर्युक्तो ह्यूर्ध्वमाचक्रमे ततः। ऋषयो देवताश्चैव पूजयन्ति नरोत्तम
[त्या दिव्य अश्वांनी जुंपलेल्या रथाने वरच्या दिशेने उड्डाण केले; ऋषी आणि देवता, नरश्रेष्ठा, तुझी पूजा करू लागले.]
ततः कामगमाँल्लोकानपश्यं वै सुरर्षिणाम्। गन्धर्वाप्सरसां चैव प्रभावममितौजसाम् ।।]
मग मी इच्छेनुसार मिळवता येणारे, दिव्य ऋषींचे लोक, आणि अमाप तेज असलेल्या गंधर्व व अप्सरा यांच्या वैभवाचे दर्शन घेतले.
नन्दनादीनि देवानां वनान्युपवनानि च। दर्शयामास मे शीघ्रं मातलिः शक्रसारथिः
मग मातली, इंद्राचा सारथी, मला वेगाने नंदन आणि इतर देवांचे वन व उपवने दाखवू लागला.
ततः शक्रस्य भवनमपश्यभमरावतीम्। दिव्यैः कामफलैर्वृक्षै रत्नैश्च समलंकृताम्
मग मी इंद्राचे निवासस्थान अमरावती पाहिले, जेथे दिव्य फळांची झाडे आणि रत्नांनी सजवलेली शोभा होती.
न तां भासयते सूर्यो न शीतोष्णे न च क्लमः। न बाधते तत्ररजस्तत्रास्ति न जरा नृप
तेथे सूर्यप्रकाश नाही, उष्णता किंवा गारवा नाही, थकवा नाही, धूळ त्रास देत नाही आणि राजन, तिथे म्हातारपणही नाही.
न तत्रशोको दैन्यं वा वैवर्ण्यं चोपलक्ष्यते। दिवौकसां महाराज न ग्लानिररिमर्दन। न क्रोधलोभौ तत्रास्तामशुबं वा विशांपते
तेथे, राजन, स्वर्गातील लोकांना कधीच दु:ख, निराशा किंवा चेहऱ्यावर काळवटपणा दिसत नाही. शत्रूंचा संहार करणाऱ्या राजन, तिथे थकवा, राग, लोभ किंवा कुठलाही अशुभ भाव नाही.
नित्यं तुष्टाश् ते राजन्प्राणिनः सुरवेश्मनि। नित्यपुष्पफलास्तत्र पादपा हरितच्छदाः
राजा, देवांच्या निवासातले सर्व जीव नेहमीच आनंदी असतात. तिथले झाडे नेहमी हिरवीगार असतात आणि त्यांना सतत फुले व फळे लागलेली असतात.
पुष्करिण्यश्च विविधाः पद्मसौगन्धिकायुताः। शीतस्तत्रववौ वायुः सुगन्धो वीजते शुभः
तिथे वेगवेगळ्या तळ्यांमध्ये कमळे आणि सुंदर निळी लिली फुललेली असतात. तिथे गार, सुगंधी आणि शुभ वारा वाहतो.
सर्वरत्नविचित्रा च भूमिः पुष्पविभूषिता। मृगद्विजाश्च बहवो रुचिरा मधुरस्वराः। विमानगामिनश्चात्रदृश्यन्ते बहवोऽमराः
ती भूमी सर्व प्रकारच्या रत्नांनी आणि फुलांनी सजलेली आहे. तिथे अनेक सुंदर प्राणी आणि गोड आवाजात गाणारे पक्षी दिसतात. तसेच, अनेक अमर लोक विमानांमध्ये संचार करताना दिसतात.
ततोऽपश्यं वसून्रुद्रान्साध्यांश्च समरुद्गणान्। आदित्यानश्विनौ चैव तान्सर्वान्प्रत्यपूजयम्
मग मी तिथे वसु, रुद्र, साध्य आणि मरुत यांच्या समूहाला, आदित्य आणि दोन्ही अश्विनीकुमारांना पाहिले आणि सर्वांना नमस्कार केला.
ते मां वीर्येण यशसा तेजसा च बलेन च। अस्त्रैश्चाप्यन्वजानन्त संग्रामे विजयेन च
त्यांनी माझ्या शौर्य, कीर्ती, तेज आणि बळामुळे, तसेच शस्त्रविद्या आणि युद्धातील विजयामुळे मला ओळखले.
प्रविश्य तां पुरीं दिव्यां देवगन्धर्वपूजिताम्। देवराजं सहस्राक्षमुपातिष्ठं कृताञ्जलिः
मी त्या दिव्य नगरीत प्रवेश केला, जिथे देव आणि गंधर्व आदर करतात, आणि हात जोडून हजार डोळ्यांच्या देवराजाजवळ गेलो.
ददावर्धासनं प्रीतः शक्रो मे ददतांवरः। बहुमानाच्च गात्राणि पस्पर्श मम वासवः
आनंदित होऊन वर देणारा शक्राने मला मानाचे आसन दिले आणि मोठ्या आदराने वासवाने माझ्या अंगाला स्पर्श केला.