मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः। दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम्
मग त्या भगवंताने स्वतःला प्रमुख करून, दुसरं दिव्य आणि अद्भुत रूप आकाशात प्रकट केलं, महाराज.
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः। स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः
किराताचं रूप सोडून, त्या भगवंत त्रिदशांचा स्वामी तिथेच आपलं दिव्य स्वरूप धारण करून उभा राहिला.
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः। धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत्
मग प्रत्यक्ष गोवृषध्वज भगवंत, हातात धनुष्य घेऊन, अनेक रूपांचा पिनाकधारी तिथे दिसला.
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम्। शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप
तो माझ्याजवळ युद्धात आला, मी त्याच्याकडे तोंड करून उभा राहिलो, आणि शूल हातात घेऊन म्हणाला, 'मी तुझ्यावर खूष आहे, शत्रूंना जाळणारा.'
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ। प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत्
मग त्या भगवंताने ते धनुष्य आणि अक्षय्य बाणांचे तुणीर घेतले, मला दिले आणि म्हणाले, 'वर माग.'
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते। मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्। अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम्
'कौन्तेय, मी तुझ्यावर खूष आहे. सांग, मी तुझ्यासाठी काय करू? वीर, तुझ्या मनात जे आहे ते सांग, मी ते देईन. अमरत्व सोडून, तुझ्या मनात जे आहे ते माग.'
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः। प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे
मग मी हात जोडून, मनाने अस्त्रांमध्ये एकाग्र होऊन, शिरसा शर्वाला वंदन केलं आणि हे शब्द बोललो.
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम। अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित्
'भगवंत, जर आपण माझ्यावर प्रसन्न असाल तर मला हा वर हवा आहे—माझी इच्छा आहे की देवांकडे जी अस्त्रं आहेत ती मला जाणून घ्यायला मिळावीत.'
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम्। रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव
तेव्हा त्र्यंबक भगवान मला म्हणाले, "मी तुला हे देईन," आणि माझे रौद्र अस्त्र, पांडवा, तुझ्याजवळ येईल.
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः। उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम्
प्रसन्न होऊन प्रभूने मला पाशुपत अस्त्र दिले आणि ते सनातन अस्त्र मला देऊन महादेव बोलले.
न प्रयोज्यंभवेदेतन्मानुषेषु कथंचन। [जगद्विनिर्दहेदेवमल्पतेजसि पातितम्
हे अस्त्र माणसांमध्ये कधीच वापरू नकोस; जर ते एखाद्या दुर्बळावर सोडले, तर ते संपूर्ण जग जाळून टाकेल.
पीड्यमानन बलवत्प्रयोज्यंस्याद्धनंजय। अस्त्राणां प्रतिघाते च सर्वथैव प्रयोजयेः
धनंजया, जेव्हा बलाढ्य शत्रूंनी तुला त्रास दिला किंवा दुसऱ्या अस्त्रांचा प्रतिकार करायचा असेल, तेव्हाच हे अस्त्र वापर.
ततोऽप्रतिहतं दिव्यं सर्वास्त्रप्रतिषेधनम्। मूर्तिमन्मे स्थितं पार्श्वे प्रसन्ने गोवृषध्वजे
मग, सर्व अस्त्रांना रोखणारे, दिव्य आणि अजेय असे ते अस्त्र मूर्तरूप घेऊन, प्रसन्न गोवृषध्वजाच्या साक्षीने, माझ्या बाजूला उभे राहिले.
उत्सादनममित्राणां परसेनानिकर्तनम्। दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसैः
हे अस्त्र शत्रूंचा नाश करण्यासाठी, शत्रू सैन्याचा संहार करण्यासाठी आहे, आणि देव, दानव किंवा राक्षस यांनाही जिंकता न येणारे, अतिशय दुर्जेय आहे.
अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम्। प्रेक्षतश्चैवमे देवस्तत्रैवान्तरधीयत
त्यांनी परवानगी दिल्यावर मी तिथेच बसलो आणि पाहत असताना तो देव तिथेच अदृश्य झाला.
ततस्तामवसं प्रीतो रजनीं तत्र भारत। प्रसादाद्देवदेवस्यत्र्यम्बकस्य महात्मनः
मग, भारत, त्र्यंबक देवाच्या कृपेने मी तिथेच ती रात्र आनंदाने घालवली.
व्युषितो रजनीं चाहंकृत्वापौर्वाह्णिकीः क्रियाः। अपश्यं तं द्विजश्रेष्ठं दृष्टवानस्मि यं पुरा
रात्र संपवून आणि सकाळच्या पूजा आटोपून, मी पुन्हा त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाला पाहिले, ज्याला मी आधी पाहिले होते.
तस्मै चाहं यथावृत्तं सर्वमेव न्यवेदयम्। भगवन्तं महादेवं समेतोस्मीति भारत
त्याला मी घडलेली सर्व घटना सांगितली आणि म्हटले, "मी भगवंत महादेवांना भेटलो आहे, भारत."
स मामुवाच राजेन्द्र प्रीयमाणो द्विजोत्तमः। दृष्टस्त्वया महादेवो यथा नान्येन केनचित्
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण आनंदित होऊन मला म्हणाला, "तू महादेवांना अशा प्रकारे पाहिले आहेस, जसे दुसऱ्या कुणालाही कधीच जमले नाही."
समेतं लोकपालैस्तु सर्वैर्वैवस्वतादिभिः। द्रष्टास्यनघ देवेन्द्रं स च तेऽस्त्राणि दास्यति
"तू सर्व लोकपालांसह, वैवस्वतासह, देवराज इंद्राला पाहशील आणि तो तुला अस्त्रे देईल."
एवमुक्त्वा स मां राजन्नाश्लिष्य च पुनः पुनः। अगच्छत्स यथाकामं ब्राह्मणः सूर्यसन्निभः
राजन, असे सांगून तो सूर्याप्रमाणे तेजस्वी ब्राह्मण मला पुन्हा पुन्हा मिठी मारून, आपल्या इच्छेप्रमाणे निघून गेला.
अथापराह्णे तस्याह्नः प्रावात्पुण्यः समीरणः। पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन्
त्या दिवशी दुपारी, पवित्र वारा वाहू लागला, जणू काही हा नवीनच जग निर्माण करत आहे, हे शत्रूंचा पराभव करणारा.
दिव्यानि चैव माल्यानि सुगन्धीनि नवानि च। शैशिरस्य गिरे पादे प्रादुरासन्समीपतः
आणि हिमालयाच्या पायथ्याशी, ताज्या आणि सुवासिक, दिव्य फुलमाळा प्रकट झाल्या.
वादित्राणिच दिव्यानि सुघोषाणि समन्ततः। स्तुतयश्चेन्द्रसंयुक्ता अश्रूयन्त मनोहराः
सर्वत्र दिव्य वाद्यांचे मधुर आवाज घुमू लागले आणि इंद्राच्या स्तुतीने युक्त मनोहारी गीते ऐकू येऊ लागली.
गणाश्चाप्सरसां तत्रगन्धर्वाणां तथैव च। पुरस्ताद्देवदेवस्य जगुर्गीतानि सर्वशः
तेथे अप्सरा आणि गंधर्वांच्या समूहांनी देवाधिदेवांच्या समोर सर्व प्रकारची गीते गायली.
मरुतां च गणास्तत्र देवयानैरुपागमन्। महेन्द्रानुचरा ये च देवसद्मनिवासिनः
आणि मरुतांच्या समूहांनी, महेंद्राचे अनुयायी आणि देवांच्या निवासस्थानी राहणारे सर्वजण, आपल्या दिव्य वाहनांवर तेथे आले.
ततो मरुत्वानहरिभिर्युक्तैर्वाहैः स्वलंकृतैः। शचीसहायस्तत्रायात्सह सर्वैस्तदाऽमरैः
मग मरुतांचा स्वामी, शची आणि सर्व देवतांसह, सुंदर सजवलेल्या दिव्य घोड्यांच्या रथावर बसून तेथे आला.
एतस्मिन्नैव काले तु कुबेरो नरवाहनः। दर्शयामास मां राजँल्लक्ष्म्या परमया युतः
त्याच वेळी, राजन, धनाचा अधिपती कुबेर, अत्यंत तेजाने उजळून, माझ्यासमोर प्रकट झाला.
दक्षिणस्यां दिशि यमं प्रत्यपश्यं व्यस्थितम्। वरुणं देवराजं च यथास्थानमवस्थितम्
दक्षिण दिशेला मला यम आपली जागा सांभाळून उभा असलेला दिसला आणि वरुण, देवांचा राजा, तोही आपल्या योग्य स्थानी उभा होता.
ते मामूचुर्महाराज सान्त्वयित्वा सुरर्षभाः। सव्यसाचिन्निरीक्षास्माँल्लोकपालानवस्थितान्
ते सर्व देवश्रेष्ठ मला धीर देऊन म्हणाले, 'सव्यसाचि, आम्ही सर्व लोकपाल येथे एकत्र आलो आहोत, आम्हाला पाहा.'