युपत्तं किरातस्तु विकृष्य बलवद्धनुः। अभ्याजघ्ने दृढतरं कम्पयन्निव मेदिनीम्
किराताने आपली तूणीर बांधली, बलवान धनुष्य ओढलं आणि जोरात बाण सोडून जणू पृथ्वी हलवली.
सतु मामब्रवीद्राजन्मम पूर्वपरिग्रहः। मृगयाधर्ममुत्सृज्य किमर्थं ताडितस्त्वया
मग तो मला म्हणाला, 'राजन, हे माझं आधीचं हक्काचं आहे; तू शिकारधर्म सोडला असताना मला का मारलंस?'
एष ते निशितैर्बाणैर्दर्पं हन्मि स्थिरो भव। संघर्षवान्महाकायस्ततो मामभ्यधावत
'या तीक्ष्ण बाणांनी मी तुझा गर्व मोडून काढीन; तू ठाम राहा!' असं म्हणून तो मोठ्या देहाचा, भांडखोर जीव माझ्यावर धावून आला.
ततो गिरिमिवात्यर्थमावृणोन्मां महाशरैः। तं चाहं शरवर्षेण महता समवाकिरम्
मग त्याने जणू पर्वतासारखा मोठ्या बाणांनी मला पूर्ण झाकून टाकलं; आणि मीही त्याच्यावर मोठ्या बाणांचा वर्षाव केला.
ततः शरैर्दीप्तमुखैर्यन्त्रितैरनु यन्त्रितैः। प्रत्यविध्यमहं तं तु वज्रैरिव शिलोच्चयम्
मग मी तेजस्वी, नेमके बाण वारंवार सोडले, जणू वज्रांनी पर्वतशिखरावर प्रहार करत आहे असं वाटलं.
तस्य तच्छतधा रूपमभवच्च सहस्रधा। तानि चास्य शरीराणि शरैरहमताडयम्
तेव्हा त्याचं रूप शंभर पट, मग हजार पट झालं; आणि मी त्या सर्व शरीरांवर बाण सोडले.
पुनस्तानि शरीराणि एकीभूतानि भारत। अदृश्यन्त महाराज तान्यहं व्यधमं पुनः
पुन्हा ती सर्व शरीरं एकत्र झाली आणि अदृश्य झाली, राजन; आणि मी त्यांना पुन्हा बाण मारले.
अणुर्बृहच्छिरा भूत्वा बृहच्चाणुशिराः पुनः। एकीभूतस्तदा राजन्सोऽभ्यवर्तत मां युधि
कधी तो लहान होऊन मोठं डोकं घेत असे, तर कधी मोठा होऊन लहान डोकं घेत असे; मग एकत्र होऊन तो युद्धात माझ्यावर पुन्हा चाल करून आला.
यदाऽभिभवितुं बाणैर्न च शक्नोमि तं रणे। ततो महास्त्रमातिष्ठं वायव्यं भरतर्षभ
जेव्हा मी बाणांनी त्याला जिंकू शकलो नाही, तेव्हा, हे भारतश्रेष्ठ, मी वायव्य अस्त्राचा प्रयोग केला.
न चैनमशकं हन्तुं तदद्भुतमिवाभवत्। तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे विस्मयो मे महानभूत्
पण मी त्याला मारू शकलो नाही, हे खरंच अद्भुत होतं; आणि ते अस्त्र निष्फळ झाल्यावर मला फारच आश्चर्य वाटलं.
तत्रापि च महाराज सविशेषमहं ततः। अस्त्रपूगेन महता रणे भूतमवाकिरम्
महाराज, तिथे मी त्या भूतावर मोठ्या शस्त्रांच्या वर्षावाने विशेष जोरात हल्ला केला.
स्थूणाकर्णमथो जालं शरवर्षं शरोल्वणम्। शलभास्त्रमश्मवर्षं समास्थायाहमभ्ययाम्
मग मी स्थूणाकर्ण, जाळ, भयंकर बाणांचा पाऊस, शलभ आणि अश्मवर्ष ही अस्त्रं वापरून पुढे गेलो.
जग्रास प्रसभं तानि सर्वाण्यस्त्राणि मे नृप। तेषु सर्वेषु जग्धेषु ब्रह्मास्त्रं महदादिशम्
राजा, त्या भूताने माझी सगळी अस्त्रं जबरदस्तीने गिळली; आणि ती सगळी संपल्यावर मी मोठं ब्रह्मास्त्र सोडलं.
ततः प्रज्वलितैर्बाणैः सर्वतश्चोपचीयत। उपचीयमानश्च तदा महास्त्रेण व्यवर्धत
मग सर्व बाजूंनी जळणारे बाण गोळा झाले असता, त्या महाअस्त्राच्या आघाताने ते भूत आणखी बलवान झालं.
ततः संतापिता लोका मत्प्रसूतेन तेजसा। क्षणएन हि दिशः स्वं च सर्वतो हि विदीपितं
मग माझ्या तेजामुळे सगळ्या लोकांना जळजळ वाटू लागली; क्षणातच सर्व दिशा आणि मी स्वतः उजळून निघालो.
तदप्यस्त्रं महातेजाः क्षणेनैव व्यशामयत्। ब्र्हमास्त्रे तु हते राजन्भयं मां महदाविशत्
पण त्या तेजस्वी भूताने ते ब्रह्मास्त्रही क्षणात शांत केलं; राजन, ब्रह्मास्त्र निष्प्रभ झाल्यावर मला फार मोठी भीती वाटली.
ततोऽहं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी। सहसाऽभ्यहनं भूतं तान्यप्यस्त्राण्यभक्षयत्
मग मी धनुष्य आणि अक्षय्य बाणांचे तुणीर घेतले आणि अचानक त्या भूतावर वार केला, पण त्याने ती अस्त्रंही गिळली.
एतेष्वस्त्रेषु भूतेन भक्षितेष्वायुधेषु च। मम तस् च भूतस्य बाहुयुद्धमवर्तत
त्या भूताने माझी सगळी अस्त्रं आणि शस्त्रं गिळल्यावर, माझ्या आणि त्या भूतामध्ये हातघाईची झुंज सुरू झाली.
व्यायामं मुष्टिभिः कृत्वा तलैरभिसमाहतौ। अपायच्च तद्भूतमहं चापातयं महीम्
आम्ही दोघंही मुठी आणि हातांनी जोरात झुंजलो, आणि शेवटी मी त्या भूताला खाली पाडून जमिनीवर फेकलं.
ततः प्रहस्य तद्भूतं तत्रैवान्तरधीयत। सह स्त्रीभिर्महाराज पश्यतो मेऽद्भुतोपमम्
मग ते भूत हसत हसत तिथेच आपल्या स्त्रियांसह अदृश्य झालं, हे सगळं मी डोळ्यांनी पाहिलं आणि ते अगदी अद्भुत होतं.
मुख्यं कृत्वा स भगवांस्ततोऽन्यद्रूपमात्मनः। दिव्यमेव महाराज वरानोऽद्भुतमम्बरम्
मग त्या भगवंताने स्वतःला प्रमुख करून, दुसरं दिव्य आणि अद्भुत रूप आकाशात प्रकट केलं, महाराज.
हित्वा किरातरूपं च भगवांस्त्रिदशेश्वरः। स्वरूपं दिव्यमास्थाय तस्यौ महेश्वरः
किराताचं रूप सोडून, त्या भगवंत त्रिदशांचा स्वामी तिथेच आपलं दिव्य स्वरूप धारण करून उभा राहिला.
सोऽदृश्यत ततः साक्षाद्भगवान्गोवृषध्वजः। धनुर्गृह्यतदा पाणौ बहुरूपः पिनाकधृत्
मग प्रत्यक्ष गोवृषध्वज भगवंत, हातात धनुष्य घेऊन, अनेक रूपांचा पिनाकधारी तिथे दिसला.
स मामभ्येत्य समरे तथैवाभिमुखं स्थितम्। शूलपाणिरथोवाच तुष्टोस्मीति परंतप
तो माझ्याजवळ युद्धात आला, मी त्याच्याकडे तोंड करून उभा राहिलो, आणि शूल हातात घेऊन म्हणाला, 'मी तुझ्यावर खूष आहे, शत्रूंना जाळणारा.'
ततस्तद्धनुरादाय तूणौ चाक्षय्यसायकौ। प्रादान्ममैव भगवान्वरयस्वेति चाब्रवीत्
मग त्या भगवंताने ते धनुष्य आणि अक्षय्य बाणांचे तुणीर घेतले, मला दिले आणि म्हणाले, 'वर माग.'
तुष्टोस्मि तव कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते। मनोगतं वीर यत्ते तद्ब्रूहि वितराम्यहम्। अमरत्वमपाहाय ब्रूहि यत्ते मनोगतम्
'कौन्तेय, मी तुझ्यावर खूष आहे. सांग, मी तुझ्यासाठी काय करू? वीर, तुझ्या मनात जे आहे ते सांग, मी ते देईन. अमरत्व सोडून, तुझ्या मनात जे आहे ते माग.'
ततः प्राञ्डलिरेवाहमस्त्रेषु कृतमानसः। प्रणम्य शिरसा शर्वं ततो वचनमाददे
मग मी हात जोडून, मनाने अस्त्रांमध्ये एकाग्र होऊन, शिरसा शर्वाला वंदन केलं आणि हे शब्द बोललो.
भगवानमे प्रसन्नश्चेदीप्सितोऽयं वरो मम। अस्त्राणीच्छाम्यहं ज्ञातुं यानि देवेषु कानिचित्
'भगवंत, जर आपण माझ्यावर प्रसन्न असाल तर मला हा वर हवा आहे—माझी इच्छा आहे की देवांकडे जी अस्त्रं आहेत ती मला जाणून घ्यायला मिळावीत.'
ददानीत्येव भगवानब्रवीत्र्यम्बकश्च माम्। रौद्रमस्त्रं मदीयं त्वामुपस्थास्यति पाण्डव
तेव्हा त्र्यंबक भगवान मला म्हणाले, "मी तुला हे देईन," आणि माझे रौद्र अस्त्र, पांडवा, तुझ्याजवळ येईल.
प्रददौ च मम प्रीतः सोऽस्त्रं पाशुपतं प्रभुः। उवाच च महादेवो दत्त्वा मेऽस्त्रं सनातनम्
प्रसन्न होऊन प्रभूने मला पाशुपत अस्त्र दिले आणि ते सनातन अस्त्र मला देऊन महादेव बोलले.