प्रवरा राक्षसेन्द्राणां यक्षाणां च नराधिप। शेरते निहता देव गतसत्वाः परासवः
राजा, राक्षस आणि यक्षांच्या प्रमुखांपैकी श्रेष्ठ, आता प्राण सोडून, निष्प्राण अवस्थेत पडले आहेत.
भग्नः शैलो वयं भग्ना मणिमांस्ते सखा हतः। मानुषेणं कृतं कर्म विधत्स्व यदनन्तरम्
डोंगर तुटला, आम्ही हरलो, रत्नांनी मढवलेला आमचा मित्र मारला गेला; हे सगळं एका माणसाने केलं—आता पुढे काय करायचं ते ठरवा.
स तच्छ्रुत्वा तु संक्रुद्धः सर्वयक्षगणाधिपः। कोपसंरक्तनयनः कथमित्यब्रवीद्वचः
हे ऐकून सर्व यक्षांचा स्वामी प्रचंड रागावला, त्याच्या डोळ्यांत राग उतरला आणि 'हे कसं घडलं?' असं विचारलं.
द्वितीयमपराध्यन्तं भीमं श्रुत्वा धनेश्वरः। चुक्रोध यक्षाधिपतिर्युज्यतामिति चाब्रवीत्
भीमाने दुसऱ्यांदा केलेल्या अपराधाचं ऐकून धनाचा स्वामी अजूनच संतापला; यक्षांचा प्रमुख म्हणाला, 'तयारी करा.'
अथाभ्रघनसंकाशं गिरिकूटमिवोच्छ्रितम्। रथं संयोजयामासुर्गर्न्धैवर्हेममालिभिः
मग, मेघासारखा किंवा उंच डोंगरासारखा भासणारा, सोन्याच्या माळांनी सजवलेला रथ त्यांनी तयार केला.
तस्य सर्वगुणोपेता विमलाक्षा हयोत्तमाः। तेजोबलगुणोपेता नानारत्नविभूषिताः। शोभमाना रथे युक्तास्तरिष्यन्त इवाशुगाः
त्या रथाला सर्व गुणांनी युक्त, तेजस्वी डोळ्यांचे, बलवान आणि विविध रत्नांनी सजलेले, झपाट्याने धावणारे शुद्ध घोडे जोडले.
ततस्ते तु महायक्षाः क्रुद्धं दृष्ट्वा धनेश्वरम्'। हर्षयामासुरन्योन्यमिङ्गितैर्विजयावहैः
मग धनाधिपतीला रागावलेला पाहून, मोठे यक्ष एकमेकांना विजयाचे संकेत देत आनंदी झाले.
स तमास्थाय भगवान्राजराजो महारथम्। प्रययौ देवगनधर्वैः स्तूयमानो महाद्युतिः
तो तेजस्वी राजांचा राजा त्या महान रथावर बसून, देव आणि गंधर्वांच्या स्तुतीत, निघून गेला.
तं प्रयान्तं महात्मानं सर्वे यक्षा धनाधिपम्। `अनुजग्मुर्महात्मानं धनदं घोरदर्शनाः
तो महान आत्मा धनाधिपती निघाला तेव्हा, सर्व भयंकर दिसणारे यक्ष त्याच्या मागे गेले.
रक्ताक्षा हेमसंकाशा महाकाया महाबलाः। सायुधा बद्धनिस्त्रिंशा यक्षा बहुशतायुधाः
त्यांचे डोळे लाल, सोन्यासारखे चमकणारे, मोठ्या शरीराचे आणि प्रचंड बळाचे, शस्त्रांनी सुसज्ज, तलवारी लावलेल्या, असंख्य युध्दास्त्रे घेऊन यक्ष पुढे गेले.
ते जवेन महावेगाः प्लवमाना विहायसा। गन्धमादनमाजग्मुः प्रकर्षन्त इवाम्बरम्
ते सर्व मोठ्या वेगाने, आकाशातून झेपावत, जणू आकाशच ओढत, गंधमादन पर्वतावर पोहोचले.
तत्केसरिमहाजालं धनाधिपतिपालितम्। `रम्यं चैव गिरेः शृङ्गमासेदुर्यत्रपाण्डवाः
ते धनाधिपतीने राखलेले, सिंहांच्या झेंड्यांनी सजलेले, रम्य असं डोंगराचं शिखर गाठले, जिथे पांडव होते.
कुबेरं च महात्मानं यक्षरक्षोगणावृतम्। ददृशुर्हृष्टरोमाणः पाण्डवाः प्रियदर्शनम्
पांडवांनी आनंदाने अंगावर रोमांच येऊन, सुंदर आणि प्रियदर्शी कुबेराला, यक्ष आणि राक्षसांच्या मोठ्या झुंडीने वेढलेला, पाहिला.
कुबेरस्तु महासत्वान्पाण्डोः पुत्रान्महारथान्। आत्तकार्मुकनिस्त्रिंशान्दृष्ट्वा प्रीतोऽभवत्तदा
कुबेराने, मोठ्या बाण आणि तलवारीने सज्ज असलेल्या, पांडूच्या पराक्रमी मुलांना पाहून, त्या क्षणी मनापासून आनंद मानला.
सर्वे चेमे नरव्याघ्राः पुरन्दरसमौजसः।' देवकार्यं करिष्यन्ति हृदयेन तुतोष ह
हे सर्व नरसिंह, इंद्रासारखी ताकद असलेले, देवांचे कार्य पूर्ण करतील, असे कुबेराच्या मनाला समाधान वाटले.
ते पक्षिण इवापेतुर्गिरिशृङ्गं महाजवाः। तस्थुस्तेषां सकाशे वै धनेश्वरपुरःसराः
मग ते वेगवान लोक पक्ष्यांसारखे पर्वतशिखरावरून निघून गेले, आणि धनाच्या स्वामीचे सेवक त्यांच्या समोर उभे राहिले.
ततस्तं हृष्टमनसं पाण्डवान्प्रति भारत। समीक्ष्ययक्षगन्धर्वा निर्विकारमवस्थिताः
त्यावेळी, हे भारत, आनंदी मनाने असलेल्या पांडवांकडे पाहून, यक्ष आणि गंधर्व स्थिरपणे तिथे उभे राहिले.
पाण्डवाश्च महात्मानः प्रणम्य धनदं प्रभुम्। नकुलः सहदेवश् धर्मपुत्रश्च धर्मवित्
महात्मा पांडवांनी, धनाच्या स्वामीला वंदन करून, नकुल, सहदेव आणि धर्म जाणणारा युधिष्ठिर यांनी नम्रपणे अभिवादन केले.
अपराद्धमिवात्मानं मन्यमाना महारथाः। तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे परिवार्य धनेश्वरम्
आपण काही चूक केली असावी असे वाटून, ते सर्व महायोद्धे हात जोडून, धनाधिपतीला वेढून उभे राहिले.
शय्यासनयुतं श्रीमत्पुष्पकं विश्वकर्मणा। विहितं चित्रपर्यन्तमातिष्ठत धनाधिपः
धनाधिपती कुबेर, विश्वकर्म्याने बनवलेल्या, सुंदर पलंग आणि आसनांनी सजवलेल्या, मनोहर पुष्पकावर विराजमान होता.
तमासीनं महाकायाः शङ्कुकर्णा महाजवाः। उपोपविविशुर्यक्षा राक्षसाश् सहस्रशः
मग मोठ्या शरीराचे, शंखासारखे कान असलेले, वेगवान यक्ष आणि राक्षस हजारोंनी तिथे जवळ बसले.
शतशश्चापि गन्धर्वास्तथैवाप्सरसां गणाः। परिवार्योपतिष्ठन्ति यथा देवाः शतक्रतुम्
शेकडो गंधर्व आणि अप्सरांचा समूहही तिथे गोळा झाला, आणि ते सर्व कुबेराची सेवा करत होते, जसे देवगण इंद्राची करतात.
काञ्जनीं शिरसा बिभ्रद्भीमसेनः स्रजं शुभाम्। बाणखङ्गधनुष्पाणिरुदैक्षत धनाधिपम्
भीमसेनाने डोक्यावर सुंदर सोन्याची माळ घातली होती, हातात बाण, तलवार आणि धनुष्य घेऊन, त्याने धनाधिपतीकडे पाहिले.
न भीर्भीमस्य न ग्लानिर्विक्षतस्यापि राक्षसैः। आसीत्तस्यामवस्तायां कुबेरमपि पश्यतः
त्या अवस्थेत राक्षसांनी पाहिले तरी, भीमाला ना भीती वाटली, ना थकवा आला, तो कुबेराकडे पाहतच राहिला.
आददानं शितान्बाणान्योद्धुकाममवस्थितम्। दृष्ट्वा भीमं धर्मसुतमब्रवीन्नरवाहनः
तीक्ष्ण बाण उचलून, युद्धासाठी सज्ज असलेल्या भीमाला पाहून, धर्मपुत्र युधिष्ठिराने त्याला सांगितले.
विदुस्त्वां सर्वभूतानि पार्थ भूतहिते रतम्। निर्भयश्चापिशैलाग्रे वस त्वं सह बन्धुभिः
पार्था, सर्व जीव तुला कल्याणासाठी झटणारा म्हणून ओळखतात; म्हणून, या पर्वतशिखरावर आपल्या बांधवांसह निर्भय राहा.
न च मन्युस्त्वया कार्यो भीमसेनस्य पाण्डव। कालेनैते हताः पूर्वं निमित्तमनुजस्तव
पांडवा, तुला भीमसेनावर राग धरू नको; हे सर्व पूर्वीच काळाने संपवले होते, तुझा धाकटा भाऊ फक्त निमित्त झाला.
व्रीडा चात्रन कर्तव्या साहसं यदिदं कृतम्। दृष्टश्चापि सुरैः पूर्वंविनाशो यक्षरक्षसाम्
या धाडसाबद्दल लाज वाटू नये; यक्ष आणि राक्षसांचा नाश पूर्वीच देवांनी पाहिला होता.
न भीमसेने कोपो मे प्रीतोस्मि भरतर्षभ। कर्मणा भीमसेनस्य मम तुष्टिरभूत्पुरा
मला भीमसेनावर राग नाही, मी आनंदी आहे, हे भरतश्रेष्ठा; पूर्वीही भीमाच्या कृत्यामुळे मला समाधान मिळाले होते.
स एवमुक्त्वा राजानं भीमसेनमभाषत। नैतन्मनसि मे तात वर्तते कुरुसत्तम
असे सांगून, त्याने भीमसेन राजाला म्हटले, 'हे तात, हे कुरुवंशातील श्रेष्ठ, माझ्या मनात काहीही दुष्ट भावना नाही.'