ते हि विक्षतसर्वाङ्गा भीमसेनभयार्दिताः। भीममार्तस्वरं चक्रुर्विप्रकीर्णमहायुधाः
भीमसेनाच्या भीतीने आणि सर्व अंगावर घाव बसल्याने, त्यांची मोठी शस्त्रे विखुरली गेली आणि ते वेदनेने ओरडू लागले.
उत्सृज्य ते गदाशूलानसिशक्तिपरश्वथान्। दक्षिणां दिशमाजग्मुस्त्रासिता दृढधन्वना
मजबूत धनुर्धारीची भीती वाटून, त्यांनी आपली गदा, शूल, तलवार, भाला आणि कुऱ्हाड टाकून दिली आणि दक्षिण दिशेकडे पळाले.
तत्र शूलगदापाणिर्व्यूढोरस्को महाभुजः। सखा वैश्रवणस्यासीन्मणिमान्नाम राक्षसः
तेथे विशाल छातीचा, बलवान बाहू असलेला, शूल आणि गदा हातात घेतलेला, वैश्रवणाचा मित्र मणिमान नावाचा राक्षस उभा होता.
दर्शयन्स प्रतीकारं पौरुषं च महाबलः। स तान्दृष्ट्वा परावृत्तान्स्मयमान इवाब्रवीत्
तो बलाढ्य राक्षस, आपली शौर्य आणि प्रतिकार दाखवत, त्यांना मागे वळताना पाहून हसल्यासारखा बोलू लागला.
एकेन बहवः सङ्ख्ये मानुषेण पराजिताः। प्राप्य वैश्रवणावासं किं वक्ष्यथ धनेश्वरम्
एका माणसाने इतक्या लोकांना युद्धात हरवले, तर वैश्रवणाच्या निवासस्थानी पोहोचल्यानंतर तुम्ही धनाधिपतीला काय सांगणार?
एवमाभाष् तान्सर्वानभ्यवर्तत राक्षसः। शक्तिशूलगदापाणिरभ्यधावत्स पाण्डवम्
असे सर्वांना बोलून, तो राक्षस शूल, गदा आणि भाला हातात घेऊन पांडवाकडे धावला.
तमापतन्तं वेगेन प्रभिन्नमिव वारणम्। वत्सदन्तैस्त्रिभिः पार्श्वे भीमसेनः समार्दयत्
तो वेगाने धावत येताना, जणू काही उन्मत्त हत्तीच असावा, तेव्हा भीमसेनाने आपल्या तीन तीक्ष्ण वारांनी त्याच्या बाजूला जबरदस्त घाव घातला.
मणिमानपि संक्रुद्धः प्रगृह्य महतीं गदाम्। प्राहिणोद्भीमसेनाय परिगृह्य महाबलः
मणिमान संतापून, मोठी गदा उचलून ती भीमसेनावर फेकली.
विद्युद्रूपां महाघोरामाकाशे महतीं गदाम्। शरैर्बहुभिरानर्छद्भीमसेनः शिलाशितैः
ती गदा जणू आकाशात वीज चमकत असल्यासारखी भयंकर होती, भीमसेनाने अनेक दगडाच्या टोकाचे बाण सोडून तिच्यावर वार केले.
प्रत्यहन्यन्त ते सर्वेगदामासाद्य सायकाः। न वेगं धारयामासुर्गदावेगस्य वेगिताः
ते सर्व बाण गदीवर आदळले, पण त्या गदीच्या वेगापुढे ते टिकू शकले नाहीत.
गदायुद्धसमाचारं बुध्यमानः स वीर्यवान्। व्यंसयामास तं तस्य प्रहारं भीमविक्रमः
गदायुद्धाचा नीट अभ्यास केलेल्या भीमवीराने, त्याचा तो प्रहार आपल्या सामर्थ्याने परतवला.
ततः शक्तिं महाघोरां रुक्मदण्डामयस्मयीम्। तस्मिन्नेवान्तरे धीमान्प्रचिक्षेप स राक्षसः
तेवढ्यात, त्या बुद्धिमान राक्षसाने सोन्याचा दांडा आणि लोखंडी टोक असलेला भयंकर भाला फेकला.
सा भुजं भीमनिर्ह्रादा भित्त्वाभीमस् दक्षिणम्। साग्निज्वाला महारौद्रा पपात सहसा भुवि
तो भाला भीषण आवाज करत भीमसेनाच्या उजव्या हाताला भेदून, ज्वाळांनी वेढलेला, प्रचंड रौद्रपणे जमिनीवर पडला.
सोऽतिविद्धो महेष्वासः शक्त्याऽमितपराक्रमः। गदां जग्राह कौन्तेयो गदायुद्धविशारदः
त्या भाल्याने गंभीर जखमी झाल्यावरही, तो महाशूर धनुर्धारी, गदायुद्धात पारंगत असलेला कौन्तेय, आपली गदा उचलली.
प्राहिणोद्भीमसेनाय वेगेन महता नदन्
त्याने मोठ्या वेगाने आणि मोठ्या गर्जनेसह ती गदा भीमसेनावर फेकली.
भङ्क्त्वा शूलं गदाग्रेण गदायुद्धविभागवित्। अभिदुद्राव तं तूर्णं गरुत्मानिव पन्नगम्
गदायुद्धातील कौशल्य दाखवत, त्याने गदेच्या टोकाने शूल मोडले आणि मग गरुडाने सर्पावर झडप घ्यावी तसे तो वेगाने त्याच्यावर धावला.
सोऽन्तरिक्षमवप्लुत्य विधूय सहसा गदाम्। प्रचिक्षेप महाबाहुर्विनद्य रणमूर्धनि
तो आकाशात उडी मारून, आपल्या गदेला जोरात फिरवून, रणभूमीत मोठ्या गर्जनेने ती फेकली.
सेन्द्राशनिरिवेन्द्रेण विसृष्टा वातरहसा। हत्वा रक्षः क्षितिं प्राप्य कृत्येव निपपात ह
ती गदा जणू काही इंद्राच्या वज्रासारखी, वाऱ्याच्या वेगाने सोडली गेली आणि तिने राक्षसाचा नाश केला. मग ती पृथ्वीवर पडली, जणू विध्वंसक शक्तीच खाली कोसळली.
तं राक्षसं बीमबलं भीमसेनबलाहतम्। ददृशुः सर्वभूतानि सिंहेनेव गवांपतिम्
भीमसेनाच्या बळाने पडलेला तो बलाढ्य राक्षस सर्व प्राण्यांनी पाहिला, जणू सिंहाने गायींच्या राखणदाराला पाडले.
तं प्रेक्ष्य निहतं भूमौ हतशेषा निशाचराः। भीममार्तस्वरं कृत्वा जग्मुः प्राचजीं दिशं प्रति
तो राक्षस जमिनीवर पडलेला पाहून, उरलेले निशाचर मोठ्या आर्त स्वरात ओरडत, पूर्व दिशेला पळून गेले.
श्रुत्वा बहुविधैः शब्दैर्नाद्यमानां गिरेर्गुहाम्। अजातशत्रुः कौन्तेयो माद्रीपुत्रावुभावपि
डोंगराच्या गुहेत वेगवेगळ्या आवाजांनी गूंज ऐकून, कुंतीपुत्र युधिष्ठिर आणि माद्रीचे दोन्ही पुत्र सावध झाले.
धौम्यः कृष्णा च विप्राश्च सर्वे च सुहृदस्तथा। भीमसेनमपश्यन्तः सर्वे विमनसोऽभवन्
धौम्य, कृष्णा, ब्राह्मण आणि सर्व मित्र, भीमसेन दिसत नाही म्हणून सगळेच चिंतेत पडले.
द्रौपदीमार्ष्टिषेणाय संप्रधार्य महारथाः। सहिताः सायुधाः शूराः शैलमारुरुहुस्तदा
महाबलवान वीरांनी द्रौपदीला सत्यसेनाच्या ताब्यात दिलं आणि सर्वजण शस्त्र घेऊन, धाडसाने डोंगर चढू लागले.
ततः संप्राप्य शैलाग्रं वीक्षमाणा महारथाः। ददृशुस्ते महेष्वासा भीमसेनमरिंदमम्
मग डोंगराच्या शिखरावर पोहोचून, त्या महान धनुर्धरांनी आजूबाजूला पाहिलं आणि शत्रूंचा संहार करणारा भीमसेन त्यांना दिसला.
स्फुरतश्च महाकायान्गतसत्वांश्च राक्षसान्। महाबलान्महासत्वान्भीमसेनेव पातितान्
त्यांना मोठ्या शरीराचे, प्रचंड बळाचे आणि सामर्थ्याचे राक्षस मृतावस्थेत, भीमसेनाने पाडलेले दिसले.
शुशुरतश्च महाकायान्गतसत्वांश्च राक्षसान्। महाबलान्महासत्वान्भीमसेनेन पातितान्
त्यांनी मोठ्या शरीराचे, प्रचंड बळाचे आणि सामर्थ्याचे राक्षस, भीमसेनाने मारलेले, पडलेले पाहिले.
ततस्ते समतिक्रम्य परिष्वज्य वृकोदरम्। तत्रोपविविशुः पार्थाः प्राप्ता गतिमनुत्तमाम्
मग ते पुढे जाऊन, वृकोदराला मिठी मारून, तिथेच बसले आणि अत्यंत समाधान मिळाल्याचा अनुभव घेतला.
तैश्चतुर्भिर्महेष्वासैर्गिरिशृङ्गमशोभत। लोकपालैर्महाभागैर्दिवं देववरैरिव
त्या चार महान धनुर्धरांमुळे डोंगराचं शिखर जणू काही स्वर्गातल्या तेजस्वी लोकपालांनी शोभून गेलं.
कुबेरसदनं दृष्ट्वा राक्षसांश्च निपातितान्। भ्राता भ्रातरमासीनमथोवाच युधिष्ठिरः
कुबेराचं निवासस्थान आणि राक्षस पडलेले पाहून, एक भाऊ दुसऱ्या भावासमोर बसला असताना, युधिष्ठिर बोलला.
साहसाद्यदिवा मोहाद्बीम पापमिदं कृतम्। नैतत्ते सदृशं वीर मुनेरिव मृषा वधाः
भीमा, हे पापाचं कृत्य तू घाईगडबडीत किंवा भ्रमात केलं; हे तुझ्या योग्य नाही, आणि मुनिंना सुद्धा निरर्थक हत्या शोभत नाही.